Een nieuwe fase in ons leven.

Soms gebeuren er dingen in je leven die je tot nadenken stemmen. Dingen die gebeuren, sommige onherroepelijk en sommige als gevolg van. Het overlijden van naaste en het verdriet dat daar bij hoort, dingen die onherroepelijk zijn. We weten allemaal dat je je ze eens tegen komt in ons leven. Maar het komt toch altijd te vroeg. Ben je nog bezig met het verwerken van dat verdriet komt er toch ook wel weer iets fijns voorbij. De jongste krijgt ook een sleutel van een eigen stulpje. Dus aan de slag met z'n alle en in no time is het zover. Staat ze in de gang met haar laatste spulletjes en gaat ze op pad naar haar eigen huisje. En dan ben je samen over. Hadden daar wel eens naar uitgekeken, maar nu, zo ineens en zo snel. Het was gewoon vreemd en het overviel ons toch wel. Maar goed, zo gaan de dingen in het leven. Je gunt het je telgen toch ook om een eigen plekje te hebben. Weer een fase verder in je leven. Hoe gaan we verder, gaat het weer zo als het altijd ging. Blijf ik op de vrachtwagen en jij gewoon op kantoor. Het houdt wel in dat je s'avonds alleen zit. Nou had ik altijd gezegd dat als het laatste vogeltje van het nest vliegt, ik zou stoppen met rijden. En ik zou dat zelf ook niet fijn vinden als ze daar alleen zou zitten. Je gaat dan eens evalueren hoe het dan verder moet. Als ik, Cobie, eens vier dagen zou gaan werken? Dan kan jij minder gaan werken. Maar ja wil je dat? Ja, goeie vraag, kan ik zomaar van die vrachtwagen af stappen? Wil ik dat? Een heleboel vragen komen er in je op en niet op alle vragen heb je direct een antwoord. Maar zoals eerder gezegd, ik had het beloofd. Je praat eens met je werkgever om wat dingen te veranderen. Je weet eigenlijk wel dat dat niet mee valt. Iedere avond op tijd thuis is in mijn vak vaak geen optie. Al die dingen brengen toch nog wel wat spanning met zich mee. Wat tot een bezoek aan de dokter lijdt. Na een controle komt eruit dat je bloeddruk iets te hoog is. Wat te wijten valt aan de spanning en ook aan m'n overgewicht. Waar dus ook aan gewerkt moet gaan worden. Dan raak je aan de praat met iemand en je gaat eens kijken voor een andere carrière. Maar dat word m niet. Had wel open kaart gespeeld met mijn werkgever, eerlijk duurt het langst. En na de sollicitatie wisten we weer waar we stonden. Het was geen man overboord, maar er kwam nog iets op ons pad. Mijn huidige werkgever wilde ons tegemoet komen. En we zijn nog eens rond de tafel gaan zitten. Vanaf januari ga ik vier dagen werken en heb een dag meer met m'n meisje. De overige vier dagen gaan gewoon zoals ze altijd zijn gegaan. Ben ik thuis s'avonds is dat meegenomen, lukt dat niet dan is het zo. We weten dat het niet altijd zal lukken. Maar we zijn blij met deze oplossing en ik kan op deze manier ook gewoon blijven doen wat ik leuk vind. En samen kunnen we dan toch de dingen doen die samen wilde gaan doen. En aan de gezondheid gaan werken.

Wat voor weer zou het zijn in Berlijn?

Dat vroegen wij ons ook af op weg naar Schiphol. Het regende lekker, maar je zit in Berlijn wel een stukkie verder naar het oosten. Op schiphol nog even een bakje koffie gedaan en toen kwam het echt met bakken uit de hemel. Maar om 8.10u gingen we toch de lucht in. Het werd een "hobbelige" vlucht door de stevige wind die er stond. Toen we na verloop van tijd weer door het wolkendek zakte voor de landing, kwam het zonnetje tevoorschijn, best gelopen. Eenmaal geland op een tegel, tegel? Ja, zo heet het vliegveld van Berlijn, werden we over geladen in een bus? Het vliegtuig kon niet bij de slurf komen ivm Bauarbeiten. Dus dan maar met de bus, je bent al blij dat het geen goederenwagon is,niet waar? Eenmaal buiten voor de aankomsthal ga je op zoek naar een bus en ja je neemt de verkeerde. Maakt niet uit zie je nog wat van de stad. Tegelijkertijd de kaart maar eens bestudeert. Bij het eerste bekende punt snel over gestapt op de U-bahn. Inderdaad de metro. In 1903 reed er al een U-bahn door Berlijn, wij hebben het sterke vermoeden dat wij in dat rijtuig hebben gezeten. De rest van ons bezoek hebben we die niet meer gezien. Op de Augsburgerstrasse kwamen we weer boven de grond. Lekker,"frische luft' en vlak bij ons hotel. Eenmaal ingecheckt werden de kamers even geïnspecteerd. Mooie ruime kamer met riant bed en dan, niet onbelangrijk, de douche. Het hang en sluit werk was niet om over naar huis te schrijven, maar dat heeft zo ook z'n voordelen. Alleen de douchekop had wel heel veel meer gaatjes als dat ik vingers heb. Maar het moet gezegd, na de eerste douche, het was heerlijk! Toen maar eens de stad in want daar kwamen we voor. Vanuit het hotel stond je zo op de Kurferstendamm waar de Gedachtnis- Kirche staat,toch? Wij zoeken het kreng most hier toch echt staan. Eerst nog maar even een bakkie koffie gedaan met apfelstrudel mit sahne, jammer dat ze de suiker in de slagroom vergeten waren. Verder met de zoektocht. Hadden ze hem helemaal in gepakt, zo jammer. Maar we konden nog wel de binnenkant bekijken. Dat was indrukwekkend en mooi tegelijk. Van hier uit langs de Zoologischer Garten, dierentuin, gingen we verder richting het zentrum. Op naar de Siegesaule, ze hebben niet altijd alles verloren, een meters hoge zuil met het beeld van Victoria de godin van de overwinning boven op. Het beeld is 8,3 meter hoog en weegt 35 ton. Het geheel is 66,89 meter hoog en via een wenteltrap met 285 treden kan je op een galerij een blik over de stad werpen. Vandaar uit zie je de Brandenburger Tor staan. De oude stadspoort van Berlijn werd gebouwd in opdracht van de pruisische koning Willem 2^e in 1788. Het is 65,5 meter breed,26 meter hoog en 11 meter diep. Boven op staat een replica van de quadriga met Victoria er in. Het origineel werd in de tweede wereld oorlog vernield. Leuke anecdote over het origineel; sommige mensen nemen souvenirs mee van de plaatsen waar ze geweest zijn. Zo ook Napoleon, in 1806 nam hij het beeld mee naar Parijs als oorlogsbuit. Ten tijde van de Muur stond de Brandenburger Tor  in het Russische gedeelte en was vanaf een verhoging te bezichtigen. Na de val van de Muur op 9 november 1989 werd de Tor het teken van de duitse eenwording. Links voor de Branderburger Tor staat een gedenkteken van de Russische strijdkrachten met enkele Russische tanks. Daar achter staat het Reichtagsgebaude het gebouw waar na de val van de muur de duitse regering weer zetelt. Wanneer je onder de Branderburger Tor door loopt kom je op Unter dem Linden terecht. Voor ons bekend van het liedje van Harrie Jekkers en daar loop je dan, heel apart. Links en recht de ambassades  van diverse landen waar onder de Russische. Via de friedrichstrasse kom je bij het bekende checkpoint Charlie. Een van de doorgangen in de Muur waar je in het Amerikaanse gedeelte kwam. Niet ver van daar staat nog een stuk Muur als gedenkteken met een bezoekerscentrum. Maar dat was voor dag 2, we moesten nog een lange weg naar het Hotel.

Dag 2 hebben mit fahrrad gedaan. Nee,geen oude opoefietsen uit 40-45, gewoon degelijke fietsen. Met de fiets weer door het park richting Unter dem Linden. Daar zouden we de Reichstag gaan bekijken. De dag er voor was het erg druk. Daar aangekomen wilde we eintritskarten hebben. Maar sie mussen angemeldet zijn, drei tagen forher mit internet. Ach so, und sie wahren ach nicht angemeldet in '40 und sein ach so eingewanderd. Nee, maar we moesten gewoon even aanmelden anders kwamen we er niet in! Maar wij hebben geen drie dagen meer,dus? Jammer dan he. Toen hebben we het Holocaust monument bekeken met het bezoekerscentrum er onder. Dat is heel indrukwekkend er gebeurt daar iets met de mensen. Eenmaal binnen praat iedereen op gedempte toon of hult zich in stilte. Want dat word je er wel van, stil!! Jammer dat er in het onderwijs zo weinig aandacht voor dit gebeuren is. Toen unter dem linden afgefietst naar het Alexander plein. Daarvoor kom je nog langs de Dom van Berlijn. Een dapper gebouwtje. Tijdens ons bezoek was er een trouwerij aan de gang. Zal nie helemaal voor niks zijn denk. Voor de Dom ligt de Lust Garten, nou weinig lust gezien. Wel veel dikke duitsers, jammer hoor. Verder ging het richting Alexanderplatz, daar aangekomen stond er een soort kerstmarktdorpje ivm de oktober feste. Heel leuk allemaal, met van die bradwurstkraampjes,erg vervelend ;) Daar maar eens wat rond geneusd heel gezellig allemaal. Na de mittagspause weer terug gefietst naar Checkpointcharlie om daar in de Koch strasse het stuk Muur te bekijken met het bezoekers centrum. Dit stuk Muur staat tegen de gebouwen van de voormalige stassi en SS. Hier hield onder ander Heinrich Himmler kantoor. Daar rond wandelend bij de restanten van de muur zagen we vier vriendinnen van een jaar of 25 ook dit stuk geschiedenis bekijken. En het verbaasde ons dat een van die meiden zo veel van dit drama wist te vertellen aan haar vriendinnen. Toch wel mooi dat zo'n generatie er zich nog voor interesseert. Want als je dit allemaal bekijkt denk je vaak wat hebben we er van geleerd. Want wat gebeurt er vandaag de dag nog allemaal op deze planeet. Hierna zijn we weer op gemak terug gefietst naar het hotel wat een stuk beter ging als het gestrompel van de dag er voor.

Dag 3 werd een rustige dag. Weer naar de Kurfurstendamm gewandeld en daar zo'n hop-on/ hop-off tour geboekt. Om nog eenmaal de stad te bekijken. Bij de,wat ooit de grootste bouw put van europa was, Potsdammerplatz zijn we even uitgestapt en hebben er eens even rond gekeken. Moderne gebouwen met heel aparte constructies zijn er te vinden heel apart allemaal. Daar ook kon je je paspoort laten voor zien van diverse stempels uit de tijd van de Muur. Een stempel uit elk van de vier zones waarin de stad toen verdeeld was. Vandaar de tour weer gevolgd langs een stuk Muur van 1,3 kilometer waar diverse artiesten fraaie tekeningen op hebben aangebracht. Langs oude gebouwen uit de voormalige oostduitse tijd weer terug naar de Alexanderplatz. Maar het was zulk fraai weer,eigenlijk te fraai om in een bus te zitten. Zijn we maar even op een terrasje in de zon neergestreken, heel errug fijn. We hadden het niet beter kunnen treffen. In het zonnetje uiteindelijk t unter dem linden weer afgeslenterd om het laatste stukje weer met de bus te doen. Toen werd het tijd voor het galgemaal voor ons vertrek uit Berlijn. Helemaal top geweest en zeker voor herhaling vatbaar.

Het leven gaat verder.

Inmiddels weer een paar weken verder. Sommige dingen een plekje kunnen geven. Andere zaken rommelen nog voort, maar het komt goed. Nog een paar weekjes en het laatste vogeltje vliegt ook uit. Brengt ook weer een hoop geregel met zich mee, maar wel leuke afleiding. Ben in de afgelopen weken weer een beetje geprikkeld om weer eens op de fiets te klimmen. Kreeg een smsje van mn zwager dat ie in la douce france een beetje tegen bergen op zat te fietsen. En dat ging wel erg lekker naar ik begreep. Op zekere dag kreeg ik bericht over een aanval op mijn record van de beklimming van de Alp d'Heuz uit 2004. Nou was ik er wel van overtuigt dat hij dat wel sneller ging doen als ikke. Hij is een lichtgewicht,ze zetten hem vast aan de vangrail als t stormt, anders waait ie weg. S'anderendaags kreeg ik de uitslag per sms. 1 uur 39 minuut  en een beetje, ikke toen 2 uur 8 minuten, maar dat was met nogal wat "bagage",toen! Gevolgt door een sms met de vraag; "volgend jaar samen doen?" En ja,daar kan ik niet aan weerstaan. Ik wilde al wat langer weer eens wat gaan plannen. Dus dat we die berg ff gaan bestormen staat wel vast, Maar het hoe en wanneer is nog even onduidelijk. Inmiddels heb ik sinds vier weken afscheid genomen van Nico&Tine. Het drogerende spul 't raam uitgeflikkerd. En zie daar 's morgens zonder gesputter en geroggel aan de gang. Gaat best lekker, heb er wel een paar kilootjes bij,maar je kan niet iedere keer 6 gooien. Dat komt ook wel goed. Struin het internet nu af over routes op de fiets naar de Alp d'Huez. Want dat speelt ook een beetje in mn achterhoofd. Het zou een goede training kunnen zijn. Maar.... ik ga natuurlijk niet alleen naar frankrijk en m'n reisgenote moet het ook wel zien zitten om dat te doen. Maar doel 1 staat in ieder geval, we gaan die berg op. Gisteren en vandaag de eerste kilometers van het trainingsseizoen al maar eens weg getrapt. 110 kilometer zo alles te samen. Dus word vervolgt...........

Het werd even stil.

Inderdaad waren we even stil. Verleden jaar kroop Cobie haar moeder, mijn schoonmoeder, al door het oog van de naald. En het herstel ging traag terug tot een bepaald niveau. Maar veel beter als dat werd het niet. De laatste maanden waren zwaar voor haar en regelmatig werd het ziekenhuis bezocht. Begin juli gloorde er weer hoop aan de horizon dat daar misschien een einde aan zou komen door een operatie. Op 7 juli werd ze geopereerd en werden bypasses en een nieuwe hart klep geplaatst. De eerste 72 uur zijn daar bij cruciaal. Helaas mocht deze operatie geen uitkomst bieden. Op zondagmorgen 10 juli is zij overleden. Wat blijft is een gevoel dat er is geprobeerd wat de medici konden. Maar ook een gevoel dat het zo goed is. Het leven was zwaar voor haar de laatste tijd. Wat ook blijft is de herinnering aan een vrolijk en optimistisch persoon, die ondanks alle problemen positief bleef tot het einde. Ze was echt een gezelschap mens die er van genoot als het hele gezin weer samen was. Iemand die bezorgd en trots was over het wel en wee van haar kinderen en kleinkinderen en achterkleinkind. Ik heb haar ooit eens zien opkomen voor haar zoon tegenover een flinke grote vent. Kwam niet aan haar kinderen,zoals m'n zwager dat ook memoreerde op de begrafenis. De lol die ze soms kon hebben met haar kleinkinderen. Zo zal ze altijd in gedachten bij ons blijven.

Gelukkig hebben we de foto's nog!

Het viel allemaal niet mee, kreeg er grijs haar van. Maar denk dat ik het nu voor elkaar heb. Ik heb dus de foto's van onze vakantie samen gevoegd op een Picasaaccount. Daar kunnen jullie ze dan bekijken. Door op onderstaande link te klikken komen jullie daar terecht. Links boven de foto's kan je dan diashow aan klikken. En dan glasje whisky er bij en genieten. Veel plezier op de rondreis door Schotland.    

https://picasaweb.google.com/henry.krijgsman3/OnzeVakantieInSchotlandJuni2011?feat=directlink

On the move again.

Ha ha, jullie zaten in de rats,toch? We hebben jullie lekker een dag in spanning gelaten. En, euh, we hadden gisteren geen internet. Wel met de boot,na de regenbui, naar de douche geweest. Maar hier de laatste up-date.

Na het mislukken van onze nachtelijke expeditie zullen we toch maandag weer aan het werk moeten, zo jammer. Cobie vond het achteraf niet zo heel erg, ze zag nog al op tegen het bedienen van de katrollen om mij in de ruimte af te laten dalen. Maar goed, soms zit t tegen en soms zit t mee, niet waar. Vandaag zijn we dus de schotse grens weer gepasseerd en op engelse bodem terecht gekomen. Nou hadden ze ons belooft dat er een schotse doedelzakker een deuntje zou blazen bij het overschrijden van de grens. Maar nee, niemand te zien. Het was op zich wel fraai zo boven op een heuvel, nog een keer omgekeken naar schotland, toen het glooiende engelse land in gedoken. Via de A 68 om New Castle heen kwamen we bij Darlington uit. Onderweg nog even wat mondvoorraad ingeslagen in een locale buurtsuper.

We staan nu in Sutton on the Forrest net boven York. Van hier uit zijn het nog zo'n 60 engelse mijlen naar de boot. Morgen gaan we nog even in York ons vermaken. Om dan in de middag richting de boot te reizen. Dan nog eenmaal lekker eten op t bootje,tukkie doen en dan zijn we weer thuis. Camper leeg ruimen, wassen en naar de stalling brengen. Dan is het echt op met de pret. Eens kijken wat ik maandag mag gaan doen. Ben benieuwd want m'n eigen trekker is helaas in de eerste week van de vakantie verongelukt. Gelukkig kwam de chauffeur er wel goed vanaf. Maar hierdoor moet er intern geschoven worden. We gaan het allemaal zien wat er gebeurt. 

Edinburgh by night.

Na dat t donker was geworden kon de actie dan van start gaan. Op onze tenen slopen we de camping af. Op een geheime locatie, niet ver van de camping, zou onze mini geparkeerd staan. Beetje geirriteerd van de jeuk ,van de brandnetels waar we door moesten kruipen, vonden we de mini op de afgesproken plek. Bij het zien van de mini was de jeuk gelijk weg!! Dit was niet goed gegaan,denk. Na ingestapt te zijn, bleek het stuur aan de verkeerde kant gemonteerd te zijn! Dit was duidelijk een 2e handsje. Na overleg, hadden we zo afgesproken dat Cobie zou sturen en ik zou schakelen. Maar bij nader onderzoek bleek dat ook de pendalen aan de verkeerde kant gemonteerd waren. Maar goed,we hadden al tijd genoeg verloren. Ik kan je verzekeren, het is een deksels karwei om het geheel op de straat te houden. Gelukkig draaide het stuurwiel wel de goede kant op. Na enige tijd zetten we de auto aan de kant.  Om ons te orienteren keken we op de plattegrond van Edunburgh. Wij zoeken, maar konden de straat niet vinden. Ik nog eens uit gestapt om te kijken. Maar het stond er toch echt en zelfs op de straat op het asfalt, Bus lane, niet te vinden in de kaart. Gelukkig door onze eerdere bezoeken aan de stad  waren we rap in de goede richting. Cobie had het touw om over de muur te klimmen in een C1000 tas gedaan. Valt niet zo op he, moet je wel op letten als je on secret mission ben. Door het park naast het castle kwamen we bij de muur uit. Nou ff touwtje over de muur en we zijn binnen,dacht ik. Ik begin opgetogen te klimmen,maar iets ging er niet goed. Het touw kwam naar me toe ik bleef op de grond staan. Blijkt dat touw ergens vast te moeten zitten. Dat laten ze nooit zien in films. Nou had ik nog een paperclip in mn zak en dat kan dus ook heb ik weleens gezien. Zo eenvoudig als hun een deur open maken is het dus niet. Maar ik laat me niet zomaar van mn stuk brengen. Maar toen het stiekum aan weer licht begon te worden brak er toch een beetje paniek uit, Schiet nou op zei Cobie, die gasten hebben het altijd zo voor elkaar. Ja ja, Sean Connery ziet er ook beter uit als ik,zeker? Inderdaad zei ze. Daar was voor mij de maat vol. En zei, ik ben er klaar mee, back to de car. Nou, toen we Bus lane weer gevonden hadden, zagen we net de mini weggesleept worden. Dat was pech moesten terug naar de camping lopen. Maar ik heb nog net de naam van het sleep bedrijf kunnen lezen, Tow truck, stond er op. En ik kan je verzekeren die zijn nog niet klaar met me. Maar nu het probleem foto. Nou had ik uit voorzorg toch nog een klein fotootje van die kroon gemaakt en dus toch nog een foto, voor jullie,dus. Hij staat bij de foto's,dus.

Edinburgh part 2, on a sunnyday.

Gisteren, 2^e pinksterdag dus, hebben we eens lekkerrrr helemaal niks gedaan. De dag was al goed van start voor wij daar achter kwamen. Is ook  zo verwarrend allemaal, een uur vooruit of achteruit, je hele biologie raakt van slag. Maar wij toch maar eens voorzichtig de trap van het hemelbed afgedaald en toen bleek dat t zonnetje toch al ff langer op was dan wij. Koffie dan maar! En met iedere teug koffie werden we wakkerder-der, dus. Toen de toilettas en de handdoek onder de arm en op naar de douche. Daar leek het ff een deutsche nierlassung en

dat was ff schrikken. Maar nach Heinz, Friedrich und Gunther whar ich doch endlich dar an. Terug bij "the mobilhome" kwam ik weer tot rust. Duitsers en douchen, ik weet het niet, rare verhalen over gehoord. Maar terug bij mn meisje werd het tijd voor ontbijt. Of noem je dat om elf uur al lunch? Onderwijl maar eens overlegt over wat we eventueel nog zouden kunnen gaan ondernemen. Daar kwam niet echt veel uit. Het zonnetje liet steeds meer verstek gaan en de lucht veranderde steeds meer naar donkerder kleuren. Dus de knoop door gehakt, we doen niks vandaag! En daar mee was gelijk de grootste inspanning van de dag, het hakken, geleverd. Na ja, s'avonds nog wat culinair stuntwerk op tafel getoverd, maar daar is t meisje al aan gewend. Na de maaltijd maar eens op tijd naar bed gegaan.

En zie daar! Ruim voor de wekker wakker en wachten duurt langgg!Vroeger opstaan heeft ook voordelen op de terugweg van de douche kwam ik de deutsche gemeinde tegen. En na het ontbijt de schoentjes aan getrokken en richting dubbel- dekker. Heel de bus lading zat al gespannen te wachten op onze strijd op de trap. Maar ja, je kunt niet aan de gang blijven. De teleurstelling was van de gezichten af te lezen. Zo kon het dus gebeuren dat we al om 10u midden in Edinburgh stonden. Al rap liepen we door de straten en over bruggen te stappen. Fotootje hier,fotootje daar. Voor we er erg in hadden stonden we weer op de Royal mile, maar dan aan de andere kant. En dat geeft weer een heel andere kijk op de street, so to speak. Jawel, ik denk al na over een gedichten bundel! Maar goed, wij staan daar, en waar ga je dan beginnen. Wij binnen gelopen bij het museum of childhood. Een museum over speelgoed en dergelijke. Treinen, poppen, poppenhuizen en pluche beren. Werd er helemaal emotionaal van. Iets verder op is een winkel met kerstspullen, u leest het goed, kerstspullen! Half juni en de hele zaak staat (nog) vol met kerststalletje, ballen, pratende kerstbomen en van die santa's die ho ho hoooo! roepen als je voorbij loopt, hoe gek word je dan?! Leuk hoor, maar daar waren we weer gauw buiten. Eerst maar eens koffie om van de schrik te bekomen, met appelgebak, ik was heel erg geschrokken he. Toen we weer tot rust waren gekomen zijn we naar het Castle gewandeld. Dit hadden we nog niet gezien en dus stond dat nog op het lijstje. Kaartje gekocht, zij dan en ikke wachten en wachten enz, en naar binnen. Nou was het minder druk als zondag, maar waar komen al die mensen toch vandaan? Het krioelde door elkaar, en met spaans en frans en nog allerlei talen kwettert het door elkaar. Maar er was plek om hier en daar een fotootje te schieten. Nog even  The Royal Scots museum en The Royal Scots dragoon Guards bekeken, mooie uniformen dragen die mannen. Toen op naar The Honours Of Scotland, het zijn een zwaard, een scepter en een kroon. Dat trio is al een poosje in gebruik bij die schotten. De kroon werd in 1540 vervaardigd van schots goud en de scepter werd gegeven aan James IV in 1494 door paus Alexander VI en James V liet hem langer maken, de scepter,dus. Het zwaard kreeg James IV van paus Julius II in 1507. Ze zijn nog weleens verstopt geweest vanwege de oorlogen in het land. Van 1707 tot 1818 zaten ze verstopt in de kroonzaal. Toen in dat jaar,Walter Scot daar heb je die naam, de eikenkist openbrak kwamen ze weer tevoorschijn. Foto's mag je er niet van maken, maar daar hebben we het volgende op gevonden. Cobie heeft een mini gehuurd en ik ga vannacht naar binnen om hem te fotograven. Net als in de film The Italian Job. Of als Mission impossible, laat Cobie me aan een draadje naar beneden zaken. Niet lachen, wacht maar tot je de foto ziet. Inmiddels was het bijna 13u geworden. Dan schieten ze elke dag, behalve zondagen, goede vrijdag en 1^e kerstdag, een kanonschot af. Raar,maar waar. De inwoners van Edinburgh zetten hun klok er op gelijk.   Wij hebben daar een horloge voor,toch? Maar goed klokslag 13u en dat kanon gaat dus af. Hoop herrie,weinig knal.Geen angstaanjagende taferelen,dus. Toen hadden we het wel gezien daar en zijn we terug de Royal mile in gelopen. Even nog getwijfeld bij de Whisky experience maar, nee!! We gingen voor cultuur vandaag, dus zijn we het onder de stad gaan zoeken. Een verborgen stad, althans een deel ervan,onder de huidige bebouwing bevinden zich nog resten van een oude bebouwing. The Mary King's Close is een van die straten. Hier leefde mensen tussen 1600 en in 1902 werd het laatste huis verlaten. Het was er allemaal niet zo fris in die jaren. Soms leefde men met 15 mannen en vrouwen in een ruimte van 5 bij 4 meter. Afvoer was er niet en dus werd een emmer als toilet gebruikt. Die werd op zijn beurt weer leeg gekieperd in de steeg. Na een pest epidemie werd er wat meer aan de afvoer gedaan. Toen ook werd er begonnen met de bouw van de huidige bebouwing. Boven op de nu ondergrondse vertrekken werden nieuwe gebouwen gebouwd. Met de oude eronder als fundament.  De laatste man die er woonde wilde niet weg. Maar een wet zegt dat als de straat overdekt is, je er niet meer mag wonen. Hij hield zijn poot stijf en ook al was het niet meer dan 75 pond waard, door zijn stijfkopigheid kreeg hij uiteindelijk 410 pond voor zijn onderkomen. Uiteindelijk weer bovengronds hebben we alles, op een bankje in de zon, op ons in laten werken. Daarna zijn we in de bus op weg naar de camping verder gegaan met plannen voor onze activiteiten van vannacht, die foto van die kroon,ja!! Geen gekke dingen gaan denken,he! Morgen gaan we zakken richting Hull, als we uitgeslapen zijn, ivm fotosessie vannacht. Hou je mailbox in de gaten.

Volgende pagina »