Gisteren, 2^e pinksterdag dus, hebben we eens lekkerrrr helemaal niks gedaan. De dag was al goed van start voor wij daar achter kwamen. Is ook zo verwarrend allemaal, een uur vooruit of achteruit, je hele biologie raakt van slag. Maar wij toch maar eens voorzichtig de trap van het hemelbed afgedaald en toen bleek dat t zonnetje toch al ff langer op was dan wij. Koffie dan maar! En met iedere teug koffie werden we wakkerder-der, dus. Toen de toilettas en de handdoek onder de arm en op naar de douche. Daar leek het ff een deutsche nierlassung en

dat was ff schrikken. Maar nach Heinz, Friedrich und Gunther whar ich doch endlich dar an. Terug bij 'the mobilhome' kwam ik weer tot rust. Duitsers en douchen, ik weet het niet, rare verhalen over gehoord. Maar terug bij mn meisje werd het tijd voor ontbijt. Of noem je dat om elf uur al lunch? Onderwijl maar eens overlegt over wat we eventueel nog zouden kunnen gaan ondernemen. Daar kwam niet echt veel uit. Het zonnetje liet steeds meer verstek gaan en de lucht veranderde steeds meer naar donkerder kleuren. Dus de knoop door gehakt, we doen niks vandaag! En daar mee was gelijk de grootste inspanning van de dag, het hakken, geleverd. Na ja, s'avonds nog wat culinair stuntwerk op tafel getoverd, maar daar is t meisje al aan gewend. Na de maaltijd maar eens op tijd naar bed gegaan.

En zie daar! Ruim voor de wekker wakker en wachten duurt langgg!Vroeger opstaan heeft ook voordelen op de terugweg van de douche kwam ik de deutsche gemeinde tegen. En na het ontbijt de schoentjes aan getrokken en richting dubbel- dekker. Heel de bus lading zat al gespannen te wachten op onze strijd op de trap. Maar ja, je kunt niet aan de gang blijven. De teleurstelling was van de gezichten af te lezen. Zo kon het dus gebeuren dat we al om 10u midden in Edinburgh stonden. Al rap liepen we door de straten en over bruggen te stappen. Fotootje hier,fotootje daar. Voor we er erg in hadden stonden we weer op de Royal mile, maar dan aan de andere kant. En dat geeft weer een heel andere kijk op de street, so to speak. Jawel, ik denk al na over een gedichten bundel! Maar goed, wij staan daar, en waar ga je dan beginnen. Wij binnen gelopen bij het museum of childhood. Een museum over speelgoed en dergelijke. Treinen, poppen, poppenhuizen en pluche beren. Werd er helemaal emotionaal van. Iets verder op is een winkel met kerstspullen, u leest het goed, kerstspullen! Half juni en de hele zaak staat (nog) vol met kerststalletje, ballen, pratende kerstbomen en van die santa's die ho ho hoooo! roepen als je voorbij loopt, hoe gek word je dan?! Leuk hoor, maar daar waren we weer gauw buiten. Eerst maar eens koffie om van de schrik te bekomen, met appelgebak, ik was heel erg geschrokken he. Toen we weer tot rust waren gekomen zijn we naar het Castle gewandeld. Dit hadden we nog niet gezien en dus stond dat nog op het lijstje. Kaartje gekocht, zij dan en ikke wachten en wachten enz, en naar binnen. Nou was het minder druk als zondag, maar waar komen al die mensen toch vandaan? Het krioelde door elkaar, en met spaans en frans en nog allerlei talen kwettert het door elkaar. Maar er was plek om hier en daar een fotootje te schieten. Nog even The Royal Scots museum en The Royal Scots dragoon Guards bekeken, mooie uniformen dragen die mannen. Toen op naar The Honours Of Scotland, het zijn een zwaard, een scepter en een kroon. Dat trio is al een poosje in gebruik bij die schotten. De kroon werd in 1540 vervaardigd van schots goud en de scepter werd gegeven aan James IV in 1494 door paus Alexander VI en James V liet hem langer maken, de scepter,dus. Het zwaard kreeg James IV van paus Julius II in 1507. Ze zijn nog weleens verstopt geweest vanwege de oorlogen in het land. Van 1707 tot 1818 zaten ze verstopt in de kroonzaal. Toen in dat jaar,Walter Scot daar heb je die naam, de eikenkist openbrak kwamen ze weer tevoorschijn. Foto's mag je er niet van maken, maar daar hebben we het volgende op gevonden. Cobie heeft een mini gehuurd en ik ga vannacht naar binnen om hem te fotograven. Net als in de film The Italian Job. Of als Mission impossible, laat Cobie me aan een draadje naar beneden zaken. Niet lachen, wacht maar tot je de foto ziet. Inmiddels was het bijna 13u geworden. Dan schieten ze elke dag, behalve zondagen, goede vrijdag en 1^e kerstdag, een kanonschot af. Raar,maar waar. De inwoners van Edinburgh zetten hun klok er op gelijk. Wij hebben daar een horloge voor,toch? Maar goed klokslag 13u en dat kanon gaat dus af. Hoop herrie,weinig knal.Geen angstaanjagende taferelen,dus. Toen hadden we het wel gezien daar en zijn we terug de Royal mile in gelopen. Even nog getwijfeld bij de Whisky experience maar, nee!! We gingen voor cultuur vandaag, dus zijn we het onder de stad gaan zoeken. Een verborgen stad, althans een deel ervan,onder de huidige bebouwing bevinden zich nog resten van een oude bebouwing. The Mary King's Close is een van die straten. Hier leefde mensen tussen 1600 en in 1902 werd het laatste huis verlaten. Het was er allemaal niet zo fris in die jaren. Soms leefde men met 15 mannen en vrouwen in een ruimte van 5 bij 4 meter. Afvoer was er niet en dus werd een emmer als toilet gebruikt. Die werd op zijn beurt weer leeg gekieperd in de steeg. Na een pest epidemie werd er wat meer aan de afvoer gedaan. Toen ook werd er begonnen met de bouw van de huidige bebouwing. Boven op de nu ondergrondse vertrekken werden nieuwe gebouwen gebouwd. Met de oude eronder als fundament. De laatste man die er woonde wilde niet weg. Maar een wet zegt dat als de straat overdekt is, je er niet meer mag wonen. Hij hield zijn poot stijf en ook al was het niet meer dan 75 pond waard, door zijn stijfkopigheid kreeg hij uiteindelijk 410 pond voor zijn onderkomen. Uiteindelijk weer bovengronds hebben we alles, op een bankje in de zon, op ons in laten werken. Daarna zijn we in de bus op weg naar de camping verder gegaan met plannen voor onze activiteiten van vannacht, die foto van die kroon,ja!! Geen gekke dingen gaan denken,he! Morgen gaan we zakken richting Hull, als we uitgeslapen zijn, ivm fotosessie vannacht. Hou je mailbox in de gaten.