Of was t op expeditie naar een eiland. Als je dan zo'n opdracht krijgt komen er allemaal vragen naar boven. Overvaren? Hoelang duurt dat? Kan ik een hut krijgen? Hoe laat is t ontbijt. Gaat die boot ook weer terug? Te veel vragen om op te noemen. Tijd om er over na te denken heb je niet. Je gaat op missie en daar mee uit. Blijkt dat je die missie nog samen mag uitvoeren ook. Nog meer vragen. Zou hij dat wel kunnen en kan hij de druk wel aan? Je gaat eens bellen en overleggen en al snel zijn we er uit. Als jij nou voor de koek zorgt dan zorg ik voor de koffie. Nou. Oke dan we wagen het er op. En rond de klok van 9 uur de volgende morgen zijn we gereed om te vertrekken. We spreken een punt af waar ongeveer de koffie door gelopen zal zijn en waar we dan even stoppen om het een en ander van werkplek te laten verwisselen. Na de zendapparatuur getest te hebben: Hela Gertje, verstade gij mij, t is Samson hier. We gebruiken altijd schuilnamen. Aanvaarden we de tocht naar het verre noorden. Na verloop van tijd begint m'n zender te kraken en op t kanaal hoor ik de wat paniekerige stem van m'n mede strijder. Ik denk de stem van een van m'n werkgevers te herkennen. 'De koffie loopt niet door en m'n toeter doet t niet?' Wat die toeter er mee te maken heb, geen idee? Maar dat van de koffie is toch wel alarmerend. Hoe kom ik anders van die koek af en moet ik dat dan allemaal alleen op gaan zitten eten? Na snel beraad vul ik snel mijn koffiezetapparaat, nog een geluk dat de A4 sommige stukken over 5 banen beschikt, maar uiteindelijk loopt de koffie en word de werkplek vervult van een heerlijk aroma. Snel een nieuwe locatie gezocht met behulp van de geavanceerde navigatie aanboord van ons voertuig. Snel worden de koffie en de koek verdeeld en een zekering, kan ie in ieder geval weer toeteren, je weet maar nooit. Over de zender word verheugt gereageerd dat de koek van de echte bakker afkomstig is. Ja, wat dacht je dan, en het is nog light ook hè. En de koffie?, vraag ik. Het blijft stil. Naar later gezegd word, vanwege andere moderne communicatie middelen. Ja, ook mijn medestrijder is in het bezit gekomen van een I-phone. Watsapp,Facebook, het bleef lang stil! Inmiddels waren we al aardig gevorderd en bevonden we ons langs een lang gerekt water met hier en daar pontonbruggen. De civilisatie had hier flink te lijden gehad,door de recessie waarschijnlijk. Diverse omleidingen stonden aan gegeven kompleet met borden met de tekst: heeft u vragen bel 0800-pontonbrug. Door onze geavanceerde communicatie middelen konden wij onze weg vervolgen. Nieuwe bruggen waren in aanbouw maar vooralsnog moest men via de pontonbrug naar de andere zijde. Maar voor we bij ons schip aan zouden komen moesten we nog langs enkele zwaar bewaakte militaire obstakel zien te komen. Maar zoals altijd ging onze vermomming van koelkast op wielen weer perfect werken. Voor we in konden schepen gingen nog wat zenuwslopende momenten voorbij. Een bezoek aan het sanitair bleek al een expeditie op zich. Na het gebruik van het toilet moesten de handjes toch gewassen worden en plotseling hadden we een enorme luchtlekkage! Maar dat bleek de handdroger te zijn die spontaan inwerking was getreden. Maar goed ook dat liep weer goed af dus. Terug naar onze koelkasten op wielen. Het werd tijd om in te schepen. En snel verliet het schip de militaire zone en koos het ruime sop. Wij op zoek naar een hut om te kunnen overnachten en ons eens te oriënteren. Veel van onze missies zijn nogal geheim(ivm concurentie enz) en weten wij eigenlijk nooit waar we terecht komen. En een beetje voorbereiding is dan wel fijn. Net een kamertje gevonden en m'n pyjama an. Trek ik net m'n laatste sok uit, als er uit de omroepinstallatie klikt; willen de bestuurders naar hun voertuig gaan! Getverr...,snel weer aangekleed en rap naar onze voertuigen om zo onopvallend mogelijk van het schip te raken. Relaxed tussen de andere passagiers verlaten we het schip. Die op hun beurt nogal paniekerig als gekken er vandoor gaan. We doen gewoon mee tot we ongemerkt ons uit de horde vrij kunnen maken. Nog niet helemaal wetend waar we precies uit moeten komen, komt er plotseling een sms binnen. Waarschijnlijk het vervolg van de opdracht die we moeten uit voeren. Ik open de sms en lees: Welkom op Texel. Met het smartabonnement kun je 60 dagen per jaar je bundel in voordeel landen gebruiken!!! Texel?! Of all places,Texel?! Jawel, we waren op Texel verzeild geraakt en al snel bleek dat we een nieuw soort aardappelen in geconditioneerde toestand op discrete wijze naar de haven van Rotterdam moesten vervoeren. Er waren nog enkele andere koelkasten op wielen, waarschijnlijk om verwarring te zaaien. En nadat die geladen waren, zijn wij aan de beurt. Uiterst discreet in jutte zakken als vermomming worden de aardappelen aan boord van de eerste mobiele koelbox gebracht. Voorzichtig informeren we wat er dan zo speciaal is aan deze aardappelen. Maar, wij denken door de taalbarrière, laten de lokale arbeiders niets los. De eerste koelbox is dan ook al rap geladen. We overleggen, reizen we samen of spreiden we het risico. Naar dan blijkt liggen de aardappelen voor mijn koelbox in een andere bunker. Dat doet ons besluiten om dan maar apart te reizen. Of als ik toch op tijd ben voor de eerst volgende boot samen de overtocht te maken. Helaas neemt het laden van mijn koelbox door het verplaatsen wat langer in beslag. Wel weet ik een van de locals onder druk, dat wel, te ontfutselen wat er zo speciaal is aan dit soort aardappelen. Het blijkt door de zoute zeelucht die over het eiland strijkt, dat er bij het koken geen zout toegevoegd hoeft te worden. Dat zit er al in natuurlijk, maar niet verder vertellen, dit is strikt geheim! Top secreet zoals dat heet. Heet? Ja, als de aardappels gekookt zijn wel ja, heet, dus. Snel nog even via de zender contact gezocht met de voorhoede. Het hangt er om of ik op tijd zal zijn. Na belading gaat het met een beperkte tijd snel richting boot. Als ik in een grote zandwolk, camouflage, bij de boot aan kom, zie ik juist nog de achterkant aan de einder verdwijnen. Jammer ook dat m'n medestrijder op deze missie me zo maar alleen laat. Eigenlijk mag je je maat nooit achter laten, beetje jammer weer. Ik persoonlijk had op die klep blijven staan tot m'n maat er zou zijn. Maar zo zie je, ze varen gewoon weg. Uiteindelijk kom ik met een andere boot een uur later op het vaste land aan. En kan de reis terug weer aanvangen. Langs het militaire kamp, die zelfs met onderzeeërs en helikopters een zoek actie zijn begonnen. Maar door het doordachte plan om de lading in een koelbox te vervoeren, kom ik ongemerkt langs het kamp. Verder op langs het kanaal slaat de schrik mij om het hart. Ze hebben een roadblock op gezet. Het hele verkeer komt tot stilstand!! Crisis!! Ik probeer rustig te blijven. De zender kraakt en alarmerende verklaren worden uitgesproken. Verder op is een ongeval gebeurt en er staat dus 3 kilometer file!! Owh, phff, t is maar een file. Na verloop van tijd ben ik langs het obstakel gemanoeuvreerd en kan ik onder de beschutting,door de duister, mijn weg vervolgen om de kostbare lading veilig in Rotterdam af te leveren. En m'n maat?! Niet meer gezien of gehoord. Ja, de andere dag in het tegenkomen. Ik vragen; hoe zit t met de koffie dan? Helaas geen commentaar, zeker druk met z'n I-phone! Eet ik die koek toch zelf op.