Eindelijk is het zover, een daagje trappen met de camper en tegen 17u vallen we ons basiskamp binnen. Een camping in Bourg D'Oisans zal voor de komende dagen ons verblijf zijn.Na een goede nacht slapen en een stevig ontbijt gaan we op pad. We, zijn m'n zwager Cees en ikke dus. In overleg zouden we rustig beginnen. En de keuze was gevallen op de Col du Sabot. Niet zo heel extreem maar toch genoeg om de spiertjes even op te warmen. Vanuit Bourg ging het via de RN91 richting Allemont waar de wegen rustiger worden. Het eerste opstakel is de stuwdam bij Allemont. In twee keer heen en weer langs de dam komen we boven op. Best gelopen,dat viel nog niet helemaal tegen en boven op de dam draaien we links af langs het stuwmeer richting de electriciteitcentrale om daar net voorbij af te slaan richting Vaujany.

Eenmaal afgeslagen begint het eigenlijk direct te stijgen,en hoe! Langzaam zie ik zwager verdwijnen en probeer ik m'n ritme te vinden. Ik laat me niet gek maken en denk bij mezelf; ja ja kijk hem gaan zijn fiets is gewoon 10 kilo lichter en hij zelf weegt ook zo'n euh, nou ja,daar over later meer zal ik maar zeggen. Met heuse haarspeldbochten gaan de hoogtemeters rap onder de wieltjes door. Ik drink nog eens wat en maal rustig de meters weg. Halverwege het dorp staan een paar mannen voor de kroeg en zien me aankomen. 'Allez bon courage' zeggen ze als ik voorbij pedel. Ik lach en bedank vriendelijk en zit gelijk te biddendat ik maar niet stil val voor de bocht die nader. M'n hartslag zit al dik over de 170! Net als ikdie voorbij ben rol ik van de fiets en sta te hijgen als een paard als een van de heren om de hoek kijkt en vraagt'cava'? Dat had ik ff niet verwacht en mompel iets van 'oui oui, ce la derailleur' Nauwelijks op adem stijg ik weer op mn stalen ros en rij verder. Net buiten dorp is het centercourt van de plaatselijke tennisclub. Niemand te zien dus rol ik bijna van de fiets.Vandaag geen spannend dames enkel met de nodige zwaar erotische kreten en korte rokjes. Nee, niets van dat alles. Rust en vooral stilte om je heen. Ik eet even wat krachtvoer en drink nog wat. Bekijk de prachtige natuur en hoor in de verte het geluid van wat mij lijkt op geitebellen. Ik probeer de route een beetje te ontdekken maar dat valt niet mee. Nou, dat het omhoog gaat is me wel duidelijk. Met frisse moed vervolg ik m'n weg. Vanaf hier word het er niet beter op, een hoop verstelwerk in het asfalt maakt het niet lekker fietsen. Gruwelijk traag gaan de meters onder me door. Ik wil terug schakelen, maar ikheb geen kleiner tandwieltje meer. Nieuwsgierig scroll ik door t menu van m'n kilometerteller en zie 12% staan, wil ik dit weten? Snel scroll ik terug om m'n hartslag weer te controleren, want die gaat te keer als een wilde. Geschrokken zie ik geen hartslag op m'n teller, zou dit de eerste keer zijn dat ik doodgaop deze berg?! Maar gelukkig de verbinding tussen registratieapperatuur en visualisatieapperatuur komt weer tot stand en zie daar 170+,dus. Ineens schiet me te binnen dat als je door je neus inademt en langzaam uitblaast je hartslag zakt. Ik doe m'n best en jawel hij zakt!! 1 slag per minuut minder joh! Ik doe m'n stinkende best en als ik uitadem fluit ik een deuntje! Dat van bona, je kent het wel'Rij maar mee in de arreslee door de sneeuw'. Met dat ik dat doe hoor ik het belgeluid van daar net steeds luider worden. Ik passeer een wildrooster, dit keer niet met kedengedengedengedeng maar meer met kedeng--stilte--kedeng-enge stilte-kedeng. Als ik dan weer een bocht om kom sta ik ineens oog in oog met de drager van die bel! Twee grote ogen kijken me aan en zie ze denken; mot je die mafkikker zien, mot zo nodig ook op de fiets over die berg. Ik kijk gewoon terug en denk : ja joh je denkt maar, maar jij ziet er ook niet uit! Een koe met een geitebel!! Slingerend vervolg ik de weg die bezaait ligt met vlaaien die de dames er volgens mij expres hebben laten vallen. Hoe ver ik ook naar boven kijk er komt echt geen eind aan. Maar weer wat drinken en op adem komen. Heb m'n zwager al een poosje niet gezien en ik stuur hem een smsje met de vraag hoe ver nog. Het duurt even voor ik antwoord krijg. Het is nog wel een eindje,dus. Eenmaal weer in het zadel komt hij plotseling door de bocht. En ook voor hem is het net iets te,toch wel,dus. We kijken nog wat rond en besluiten om maar af te dalen. Het was mooi zo. Voorzichtig manouvreren we tussen de vlaaien door en ik werp nog een laatste blik op Truus met dr geitebel,die samen met dr vriendinnen de grasmat staan te bewerken.Wat een rund, denk ik nog. Eenmaal op de betere asfaltstrook gekomen blijkt dalen zoveel leuker als stijgen, ha ha! En met een noodgang scheren we door het dorp richting centrale en stuwdam. En achteraf blijkt dat we net de 70 kilometer niet aantikken,dat kan sneller!!! Oke, doen we de volgende keer. Voor je er erg in hebt sta je weer onderaan de stuwdam en moe maar voldaan pedelen we de laatste 11 km richting warme douche. Het was toch 50 kilometer en 1025 hoogtemeters die we overwonnen hebben. Word vervolgt.