Expedition island.

Of was t op expeditie naar een eiland. Als je dan zo'n opdracht krijgt komen er allemaal vragen naar boven. Overvaren? Hoelang duurt dat? Kan ik een hut krijgen? Hoe laat is t ontbijt. Gaat die boot ook weer terug? Te veel vragen om op te noemen. Tijd om er over na te denken heb je niet. Je gaat op missie en daar mee uit. Blijkt dat je die missie nog samen mag uitvoeren ook. Nog meer vragen. Zou hij dat wel kunnen en kan hij de druk wel aan? Je gaat eens bellen en overleggen en al snel zijn we er uit. Als jij nou voor de koek zorgt dan zorg ik voor de koffie. Nou. Oke dan we wagen het er op. En rond de klok van 9 uur de volgende morgen zijn we gereed om te vertrekken. We spreken een punt af waar ongeveer de koffie door gelopen zal zijn en waar we dan even stoppen om het een en ander van werkplek te laten verwisselen. Na de zendapparatuur getest te hebben: Hela Gertje, verstade gij mij, t is Samson hier. We gebruiken altijd schuilnamen. Aanvaarden we de tocht naar het verre noorden. Na verloop van tijd begint m'n zender te kraken en op t kanaal hoor ik de wat paniekerige stem van m'n mede strijder. Ik denk de stem van een van m'n werkgevers te herkennen. 'De koffie loopt niet door en m'n toeter doet t niet?' Wat die toeter er mee te maken heb, geen idee? Maar dat van de koffie is toch wel alarmerend. Hoe kom ik anders van die koek af en moet ik dat dan allemaal alleen op gaan zitten eten? Na snel beraad vul ik snel mijn koffiezetapparaat, nog een geluk dat de A4 sommige stukken over 5 banen beschikt, maar uiteindelijk loopt de koffie en word de werkplek vervult van een heerlijk aroma. Snel een nieuwe locatie gezocht met behulp van de geavanceerde navigatie aanboord van ons voertuig. Snel worden de koffie en de koek verdeeld en een zekering, kan ie in ieder geval weer toeteren, je weet maar nooit. Over de zender word verheugt gereageerd dat de koek van de echte bakker afkomstig is. Ja, wat dacht je dan, en het is nog light ook hè. En de koffie?, vraag ik. Het blijft stil. Naar later gezegd word, vanwege andere moderne communicatie middelen. Ja, ook mijn medestrijder is in het bezit gekomen van een I-phone. Watsapp,Facebook, het bleef lang stil! Inmiddels waren we al aardig gevorderd en bevonden we ons langs een lang gerekt water met hier en daar pontonbruggen. De civilisatie had hier flink te lijden gehad,door de recessie waarschijnlijk. Diverse omleidingen stonden aan gegeven kompleet met borden met de tekst: heeft u vragen bel 0800-pontonbrug. Door onze geavanceerde communicatie middelen konden wij onze weg vervolgen. Nieuwe bruggen waren in aanbouw maar vooralsnog moest men via de pontonbrug naar de andere zijde. Maar voor we bij ons schip aan zouden komen moesten we nog langs enkele zwaar bewaakte militaire obstakel zien te komen. Maar zoals altijd ging onze vermomming van koelkast op wielen weer perfect werken. Voor we in konden schepen gingen nog wat zenuwslopende momenten voorbij. Een bezoek aan het sanitair bleek al een expeditie op zich. Na het gebruik van het toilet moesten de handjes toch gewassen worden en plotseling hadden we een enorme luchtlekkage! Maar dat bleek de handdroger te zijn die spontaan inwerking was getreden. Maar goed ook dat liep weer goed af dus. Terug naar onze koelkasten op wielen. Het werd tijd om in te schepen. En snel verliet het schip de militaire zone en koos het ruime sop. Wij op zoek naar een hut om te kunnen overnachten en ons eens te oriënteren. Veel van onze missies zijn nogal geheim(ivm concurentie enz) en weten wij eigenlijk nooit waar we terecht komen. En een beetje voorbereiding is dan wel fijn. Net een kamertje gevonden en m'n pyjama an. Trek ik net m'n laatste sok uit, als er uit de omroepinstallatie klikt; willen de bestuurders naar hun voertuig gaan! Getverr...,snel weer aangekleed en rap naar onze voertuigen om zo onopvallend mogelijk van het schip te raken. Relaxed tussen de andere passagiers verlaten we het schip. Die op hun beurt nogal paniekerig als gekken er vandoor gaan. We doen gewoon mee tot we ongemerkt ons uit de horde vrij kunnen maken. Nog niet helemaal wetend waar we precies uit moeten komen, komt er plotseling een sms binnen. Waarschijnlijk het vervolg van de opdracht die we moeten uit voeren. Ik open de sms en lees: Welkom op Texel. Met het smartabonnement kun je 60 dagen per jaar je bundel in voordeel landen gebruiken!!! Texel?! Of all places,Texel?! Jawel, we waren op Texel verzeild geraakt en al snel bleek dat we een nieuw soort aardappelen in geconditioneerde toestand op discrete wijze naar de haven van Rotterdam moesten vervoeren. Er waren nog enkele andere koelkasten op wielen, waarschijnlijk om verwarring te zaaien. En nadat die geladen waren, zijn wij aan de beurt. Uiterst discreet in jutte zakken als vermomming worden de aardappelen aan boord van de eerste mobiele koelbox gebracht. Voorzichtig informeren we wat er dan zo speciaal is aan deze aardappelen. Maar, wij denken door de taalbarrière, laten de lokale arbeiders niets los. De eerste koelbox is dan ook al rap geladen. We overleggen, reizen we samen of spreiden we het risico. Naar dan blijkt liggen de aardappelen voor mijn koelbox in een andere bunker. Dat doet ons besluiten om dan maar apart te reizen. Of als ik toch op tijd ben voor de eerst volgende boot samen de overtocht te maken. Helaas neemt het laden van mijn koelbox door het verplaatsen wat langer in beslag. Wel weet ik een van de locals onder druk, dat wel, te ontfutselen wat er zo speciaal is aan dit soort aardappelen. Het blijkt door de zoute zeelucht die over het eiland strijkt, dat er bij het koken geen zout toegevoegd hoeft te worden. Dat zit er al in natuurlijk, maar niet verder vertellen, dit is strikt geheim! Top secreet zoals dat heet. Heet? Ja, als de aardappels gekookt zijn wel ja, heet, dus. Snel nog even via de zender contact gezocht met de voorhoede. Het hangt er om of ik op tijd zal zijn. Na belading gaat het met een beperkte tijd snel richting boot. Als ik in een grote zandwolk, camouflage, bij de boot aan kom, zie ik juist nog de achterkant aan de einder verdwijnen. Jammer ook dat m'n medestrijder op deze missie me zo maar alleen laat. Eigenlijk mag je je maat nooit achter laten, beetje jammer weer. Ik persoonlijk had op die klep blijven staan tot m'n maat er zou zijn. Maar zo zie je, ze varen gewoon weg. Uiteindelijk kom ik met een andere boot een uur later op het vaste land aan. En kan de reis terug weer aanvangen. Langs het militaire kamp, die zelfs met onderzeeërs en helikopters een zoek actie zijn begonnen. Maar door het doordachte plan om de lading in een koelbox te vervoeren, kom ik ongemerkt langs het kamp. Verder op langs het kanaal slaat de schrik mij om het hart. Ze hebben een roadblock op gezet. Het hele verkeer komt tot stilstand!! Crisis!! Ik probeer rustig te blijven. De zender kraakt en alarmerende verklaren worden uitgesproken. Verder op is een ongeval gebeurt en er staat dus 3 kilometer file!! Owh, phff, t is maar een file. Na verloop van tijd ben ik langs het obstakel gemanoeuvreerd en kan ik onder de beschutting,door de duister, mijn weg vervolgen om de kostbare lading veilig in Rotterdam af te leveren. En m'n maat?! Niet meer gezien of gehoord. Ja, de andere dag in het tegenkomen. Ik vragen; hoe zit t met de koffie dan? Helaas geen commentaar, zeker druk met z'n I-phone! Eet ik die koek toch zelf op.

De dag er na, en waar we eigenlijk voor kwamen.

Na een nacht met de nodige schermutselingen met de naast gelegen 'houtzagerij'. Eerst nog voorzichtig overleg over de openingstijden van de zagerij en later wat hardere maatregelen naar de eigenaresse. Waarbij mijn voet in een wat rapper tempo richting scheenbeen ging en uiteindelijkkeerde de rust weer.Was het na een goed ontbijt weer tijd de beentjes wat los te rijden. Gekozen werd voor de route naar Le plan du lac. Het zou niet zo steil worden als gisteren waren de bemoedigende woorden van zwager. Inderdaad via de N91 en de D530 op ging het best lekker. In het begin zit alles nog wat stroef en pijnlijk rond te draaien, maar dan komt t toch weer los. Is de N91 vrijwel vlak begint de D530 toch wel leuk te heuvelen, maar nog niets onoverkomelijks. Op en neer passeren we het dorp Venosc en dan begint het. Om bij het plan du lac te komen moet er toch nog nijdig geklommen worden. Naar later blijkt 11%,phff tandjes!! Ik had er natuurlijkweer veel te weinig om nogeens terug te kunnen schakelen.Over een brug met werkzaamheden door de gravel werd het haast iets weg van veld rijden, maar het had wel iets. Verder zweten en zuchtend ging het naar boven het leek zelfs iets lekkerder te gaan als de dag ervoor. Kon zelfs iets langer blijven zitten en..... dan blijkt dat je toch nog een tandje over had. Even uitpuffend komt zwagerweer om de bocht naar beneden. Is ook nog niet helemaal boven geweest maar vind het ook wel mooi zo met het oog op morgen. Dan staat de koninginne rit op 't program. We keren om en gaan terug naar het basis kamp. S'middags staat een bezoek aan Grenoble op het programma. De dames willen toch ook wel eens wat beleven. En wat is er leuker als door een stad slenteren en een restaurantje bezoeken,toch?

De volgende morgen is het zover. Vanaf onze veranda kan je zo naar de hotels op de Alp D'Huez kijken, en dan bekruip je een gevoel van daar sta ik straks. Maar eerst ontbijt, er moet natuurlijk goed gegeten worden voor je aan die klim begint. Bandjes worden opgepompt en bidons gevuld. Maar eerst nog even wat statestiekjes. De weg omhoog is stijl, gemiddeld 7,4%, waarvan het eerste gedeelte het steilste is met max 14%. Dan na de eerste drie bochten zwakt het wat af, maar toch het blijft lastig. De supporters(de dames) lopen vast vooruit voor een fotootje. Zij zullen niet naar boven gaan, maar komen toch even uitzwaaien. Dan klikken we de pedaaltjes in en kan het werk beginnen. Rustig aan is het devise. Al rap op een klein verzet,nog niet het kleinste hoor, rol ik naar de eerste bocht. Zwager zie ik langzaam verdwijnen om de eerste bocht. Die zal ik voorlopig niet meer zien denk ik. Van bocht 21 naar 20 komen me diverse andere voorbij. Maar geen paniek ik rij hier op een fiets die gemiddeld 10 kilo zwaarder is als die van hun en ikke weeg ook nog eens, nou ja daar over later meer ;-) In iedere bocht staat een bord met de naam van een winnaar op de Alp. Die van mij zal erniet komen staan, hoeft ook niet. Je maintendrai,toch? Boven komen is het grootste doel. Ook ophet asfalt staan namen enleuzen. Sommigebijna verdwenenen sommige nog vers van de Alpe d'HuZes. Het geeft je te denken als je die leest en je word er toch wel stil van. Niet dat ik het hele eind in mezelf zit te lullen hoor! Bij bocht18 stapik ff af en kijk even over het dal en stiekem ff naar boven. Na wat gedronken te hebben gaat t weer verder. Een man op een mountainbike komt me voorbij. Hij heeft ook een stevig postuur en is voor mij een aardig haas. Helaas moet ik hem laten gaan. Het ritme zit er toch wel aardig in en langzaammaar zeker rollen de bochten onder me door. Na bocht 9 kom ik in Huez aan en stapeven af. De man met de mountainbike is ookuit het zicht verdwenen, en ik gun me ff de tijd om wat te eten en te drinken. Ben eigenlijk best tevreden met hoe het gaat.Heb tussen bocht 18 en hier niet af hoeven stappen en kan m'n hartslag aardig onder controle houden. Verder gaat het weer en het valt even niet mee het ritme er weer in te krijgen. Maar eenmaal boven langs Huez gereden te zijn komt het langzaam terug. Bij bocht5 komt zwager om de hoek. Hij was met 1u en 25min boven! Heel ver is het niet, maar een snellere tijd als de vorige keer zit er niet in denk. Hij verteld dat de fotograaf inbocht 2 staat en dat word dan je volgende punt, maar voor die tijd moet ik er toch nog even af. Alles doet zeer en de hartslag vliegt omhoog. Even over het stuur hangen en doorrrr! Je wil toch nog een beetje fris voorbij die fotograaf. Ik kom dan ook 'frisjes' voorbij de fotograaf en steek m'n duim nog ff op. Hij duwt het kaartje met het nummer in m'n rugzakje en ik ga doorrrrr, nog 500 mtr en dan val ik stil. Als ik naar boven kijk zie ik de man met de mountainbike in de volgende bocht staan. Zou ik....? Kan ik...? Ik ga het in ieder geval proberen. Als ik weer kijk is hij al vertrokken. Nou,hop in het zadel en het laatste stukkie doen. Zwager is alweer naar boven voor de finishfoto. Als ik door bocht 1 komt zie ik die mountainbiker weer naast z'n fiets staan, dan geeft de burger moed. Niet overdrijven rustig door malen en je komt er vanzelf. Denkend dat de finish nog veel verder ligt zie schoonbroer ineens staan met het fototoestel. En die moutainbiker? Nou die was ik net nog voor,joh! Ik hang mn fiets op de stang voor het terras en zoek een stoel. Het is prachtig weer en we drinken even wat voor we gaan dalen. Als ik zo om me heen kijk ben ik denk wel de winnaar in mijn gewichtsklasse van die dag. Best gelopen,toch?Twee uur en 10min had ik nodig om 1072 hoogtemeters te overwinnen, geen top tijd maar het geeft wel een goed gevoel. En over dat gewichtsverschil? Er zat ruim 40 kilo tussen,joh.En dan.... naar beneden natuurlijk, dat is zo super gaaf. Ruim 71 km/u en dan weer vol in de remmen voor de volgende bocht. En dan ben jezo weer beneden waar de'fans' je opwachten. Al ben ik geen echte wielrenner, ik vind dit zo gaaf om te doen. Drie keer dood gaan naar boven en uiteindelijk boven staan. Het blijft iets moois.

Op hoogte stage in de franse alpen

Eindelijk is het zover, een daagje trappen met de camper en tegen 17u vallen we ons basiskamp binnen. Een camping in Bourg D'Oisans zal voor de komende dagen ons verblijf zijn.Na een goede nacht slapen en een stevig ontbijt gaan we op pad. We, zijn m'n zwager Cees en ikke dus. In overleg zouden we rustig beginnen. En de keuze was gevallen op de Col du Sabot. Niet zo heel extreem maar toch genoeg om de spiertjes even op te warmen. Vanuit Bourg ging het via de RN91 richting Allemont waar de wegen rustiger worden. Het eerste opstakel is de stuwdam bij Allemont. In twee keer heen en weer langs de dam komen we boven op. Best gelopen,dat viel nog niet helemaal tegen en boven op de dam draaien we links af langs het stuwmeer richting de electriciteitcentrale om daar net voorbij af te slaan richting Vaujany.

Eenmaal afgeslagen begint het eigenlijk direct te stijgen,en hoe! Langzaam zie ik zwager verdwijnen en probeer ik m'n ritme te vinden. Ik laat me niet gek maken en denk bij mezelf; ja ja kijk hem gaan zijn fiets is gewoon 10 kilo lichter en hij zelf weegt ook zo'n euh, nou ja,daar over later meer zal ik maar zeggen. Met heuse haarspeldbochten gaan de hoogtemeters rap onder de wieltjes door. Ik drink nog eens wat en maal rustig de meters weg. Halverwege het dorp staan een paar mannen voor de kroeg en zien me aankomen. 'Allez bon courage' zeggen ze als ik voorbij pedel. Ik lach en bedank vriendelijk en zit gelijk te biddendat ik maar niet stil val voor de bocht die nader. M'n hartslag zit al dik over de 170! Net als ikdie voorbij ben rol ik van de fiets en sta te hijgen als een paard als een van de heren om de hoek kijkt en vraagt'cava'? Dat had ik ff niet verwacht en mompel iets van 'oui oui, ce la derailleur' Nauwelijks op adem stijg ik weer op mn stalen ros en rij verder. Net buiten dorp is het centercourt van de plaatselijke tennisclub. Niemand te zien dus rol ik bijna van de fiets.Vandaag geen spannend dames enkel met de nodige zwaar erotische kreten en korte rokjes. Nee, niets van dat alles. Rust en vooral stilte om je heen. Ik eet even wat krachtvoer en drink nog wat. Bekijk de prachtige natuur en hoor in de verte het geluid van wat mij lijkt op geitebellen. Ik probeer de route een beetje te ontdekken maar dat valt niet mee. Nou, dat het omhoog gaat is me wel duidelijk. Met frisse moed vervolg ik m'n weg. Vanaf hier word het er niet beter op, een hoop verstelwerk in het asfalt maakt het niet lekker fietsen. Gruwelijk traag gaan de meters onder me door. Ik wil terug schakelen, maar ikheb geen kleiner tandwieltje meer. Nieuwsgierig scroll ik door t menu van m'n kilometerteller en zie 12% staan, wil ik dit weten? Snel scroll ik terug om m'n hartslag weer te controleren, want die gaat te keer als een wilde. Geschrokken zie ik geen hartslag op m'n teller, zou dit de eerste keer zijn dat ik doodgaop deze berg?! Maar gelukkig de verbinding tussen registratieapperatuur en visualisatieapperatuur komt weer tot stand en zie daar 170+,dus. Ineens schiet me te binnen dat als je door je neus inademt en langzaam uitblaast je hartslag zakt. Ik doe m'n best en jawel hij zakt!! 1 slag per minuut minder joh! Ik doe m'n stinkende best en als ik uitadem fluit ik een deuntje! Dat van bona, je kent het wel'Rij maar mee in de arreslee door de sneeuw'. Met dat ik dat doe hoor ik het belgeluid van daar net steeds luider worden. Ik passeer een wildrooster, dit keer niet met kedengedengedengedeng maar meer met kedeng--stilte--kedeng-enge stilte-kedeng. Als ik dan weer een bocht om kom sta ik ineens oog in oog met de drager van die bel! Twee grote ogen kijken me aan en zie ze denken; mot je die mafkikker zien, mot zo nodig ook op de fiets over die berg. Ik kijk gewoon terug en denk : ja joh je denkt maar, maar jij ziet er ook niet uit! Een koe met een geitebel!! Slingerend vervolg ik de weg die bezaait ligt met vlaaien die de dames er volgens mij expres hebben laten vallen. Hoe ver ik ook naar boven kijk er komt echt geen eind aan. Maar weer wat drinken en op adem komen. Heb m'n zwager al een poosje niet gezien en ik stuur hem een smsje met de vraag hoe ver nog. Het duurt even voor ik antwoord krijg. Het is nog wel een eindje,dus. Eenmaal weer in het zadel komt hij plotseling door de bocht. En ook voor hem is het net iets te,toch wel,dus. We kijken nog wat rond en besluiten om maar af te dalen. Het was mooi zo. Voorzichtig manouvreren we tussen de vlaaien door en ik werp nog een laatste blik op Truus met dr geitebel,die samen met dr vriendinnen de grasmat staan te bewerken.Wat een rund, denk ik nog. Eenmaal op de betere asfaltstrook gekomen blijkt dalen zoveel leuker als stijgen, ha ha! En met een noodgang scheren we door het dorp richting centrale en stuwdam. En achteraf blijkt dat we net de 70 kilometer niet aantikken,dat kan sneller!!! Oke, doen we de volgende keer. Voor je er erg in hebt sta je weer onderaan de stuwdam en moe maar voldaan pedelen we de laatste 11 km richting warme douche. Het was toch 50 kilometer en 1025 hoogtemeters die we overwonnen hebben. Word vervolgt.

Oude liefde terug in mijn leven.

Zaterdag kwam ik haar weer tegen en ja er gebeurde iets met me. We hadden al eens wat gehad samen, maar ja hoe gaat dat. Je komt een ander tegen en voor je er erg in hebt val je daar voor. We konden het samen goed vinden en er gebeurde meer. En ja dat doet je hartje harder kloppen. Maar door een tragisch ongeval werden we uitelkaar gerukt. Voelde me wel rot in die tijd en dacht vaak aan haar die ikafgelopen week weer tegen kwam. Maar ja, zij had inmiddels ook weer een ander. Of ze er gelukkig mee was? Ik probeerde er maar niet aan te denken. Zag haar nog wel regelmatig.Heb toen ook een periode gekent met wat korte relaties. Maar echt gelukkig was ik niet. Eindelijk was het vakantie en dacht even helemaal aan niets. Even tot rust komen en dan komt het wel weer goed. Maar toch stiekem hoop je op een nieuwe ontmoeting. Tegelijkertijd denk je, allemaal leuk en aardig maar hoe vertel ik het thuis, dat ik weer een ander heb. Allemaal moeilijke dingen. Maar nu, afgelopen zaterdag kon ik er niet meer om heen. Ik heb haar mee naar huis genomen en het aan Cobie opgebiecht dat er iets moois tussen ons is. En, weet je, Cobie was er ook blij mee. En zei, ze ziet er nog goed uit en ik hoop dat jullie nog veel leuke dingen gaan beleven. Nee,echt ze gunt me echt deze oude liefde, de BT-RT-66 mijn 'nieuwe' vrachtwagen.

Nog een paar dagen rust.

Inmiddels weer thuis. Een vakantie met ups en downs. Begon de vakantie met een vrijgezellig- feest compleet met speedboat tocht over de maas. Zo'n ruig apparaat waar de mariniers ende reddingsmaatschappijen mee varen.Op de terugweg werd het allemaal een beetje te spectaculair en schepte het bootje vol! Rare gewaarwording ineens lag t bootje stil en door het vele water( ik zat tot m'n middel in het water) was m'n digitale spiegelreflexcamera aan een tochtje onder water begonnen. We zijn nog in gevecht over eventueele vergoeding. Vind de reactie van Dolphin adventures een beetje raar. Zou er geen tweede keer meer mee varen, maar goed ook dat overleven we wel weer. Leukere dingen stonden nog op de planning. Na het weekend zijn we vertrokken naar Eguisheim en echt helemaal toppie daar. Het weer zou de eerste dagen nog niet helemaal super zijn, maar dat viel alles mee. De dinsdag werd het al heerlijk weer en was het genieten. Lekker luieren op de veranda en lekker eten, ff geen dieet, en fietsen in de omgeving. Berg op viel nog niet helemaal mee. Maar ach, we hebben vakantie. Net als altijd komt er weer een einde aan en ging het weer huiswaarts, waar er nog een bruiloft op de agenda stond. Al vroeg stond ik weer op de stoep bij het ouderlijk huis van de bruidegom om wat foto's te maken van de bruidegom en de bolide waarmee hij zijn bruid naar het gemeentehuis zou rijden. Nog even mee geweest om de reactie van de bruid en zoon( 1 1/2 jaar) te registreren, mooi om te zien weer. Begeleid door haar collega's van de brandweer kwamen ze aan bij het stadhuis, een hele hapening. S'avonds nog eensuper feestje gehad en toen konden we ons opmaken voor nog een weekje thuis. Beetje sporten, dagje weg geweest en er moest in en om het huis nog wat gebeuren. En dat was dus vandaag,na de koffie maar eens de deur van de schuur geopend en rustig staan kijken. Jawel,hier moest wel iets gaan gebeuren.Eenheleboel rommel kon er wel weg en kon het gesjauw beginnen. Na enige tijd begon er wat lucht in te komen en werd besloten de werkbank maar te slopen en af te voeren. Tijdens die werkzaamhedenwerd ik aangevallen door de slee van onze kinderen. Vroeger, toen er nog sneeuw lag hadden ze er zich leuk mee vermaakt. En ja, zo'n apparaat bewaar je dan voor het nageslacht. Tijdens het wrikken aan de werkbank besloot de vergeten slee dus in beweging te komen! Er heel sneaky met een redelijk gangetje richting mijn bruine bolletje te suizen. Het gevolg, een niet hier te herhalen woord keuze, mijnerzijds. En een geschrokken gezicht van m'n meisje. Een gapend gat was gecreeerd met het nodige bloedverlies!! Een bezoek aan de dokter was nodig om de lekkage te stoppen. Met alcohol( niet de lekkere versie) werd de wond gereinigt en met wonderlijm werden de schedelhelften weer aan elkaar vast geplakt. En ja, dan ben je uit gewerkt en dus moet de schuur maar tot volgend jaar wachten ;-) Inmiddels bereiken mij berichten vanuit de keuken dat er zo lang niet gewacht kan worden!!! Jammer hoor, dacht da'k er van af was. Voorlopig lig ik in 'zorgwekkende' toestand op de bank waar ik voordurend word voorzien van een stroom rood vocht om weer aan te sterken. Nee nee geen rode wijn!!! Gewoon aardbeiensap. En met dat alles kan je toch niet zeggen dat we een saaie vakantie hebben gehad. Er zal nog lang over gesproken worden, over de camera die onder water verdween, ik denk iedere vijf jaar als er weer feest is(hint). Over de slee, als het nageslacht,misschien, bij opa en oma komen logeren als t winter is. En iedere dag, als ik in de spiegel kijk en dat gigantische litteken zie ;-)

Eerste berg etappe 2012

Het werd dan toch tijd om mezelf eens te testen op de fiets. Bergop welteverstaan, daar ben ik al ff mee bezig om de conditie te verbeteren. Na eerst m'n meisje bijna in de vernieling gereden te hebben, het was toch net te ver gegrepen voor haar. Moest ik zelf dan maar eens lijden. Heb er een leuk bergje voor uitgezocht. De Petit Ballon, ligt ruw weg 35 kilometer hier vandaan en is ongeveer 1200 mtr hoog. Dus ikke stoer tegen m'n meisje dat gaan ik ‘ff' doen. Zij nog moed inspreken weet je wel, als jij dat wil kan jij dat. Dus wat doe je dan, als de wind onder jouw vleugels al in je gelooft? Je doet t!

Heden morgen was het dan zover. Zes uur t wekkertje, kijk daar ga je al in je vakantie! Maar goed, zij gelooft in mij! En dus, toen de hele camping nog een ongeorganiseerde houtzagerij lag te imiteren ging ik op pad. De eerste kilometers direct berg op, goed bezig zal ik maar zeggen. Lang duurde het voor de eerste tekenen van ander leven kon waarnemen. En dat dan nog wel dierenleven. Inmiddels was ik 8 kilometer op pad toen de eerste echte helling zich aandiende. Kreeg ff 6% voor m'n kiezen. Niet zeuren,zij gelooft in jou! Oke, en daar ploeterde ik gestaag naar boven, maar als zo vaak na regen komt zonneschijn het ging zowaar nog een beetje berg af, even tijd om te recupereren maar dat stukje was maar kort. Hoger ging het weer en in het klooster wat ik passeerde hadden ze denk ook een mooie pinksterdag, net voor ik er voorbij was ging de klok luiden. Was dat dan toch voor mij? Meetellend met de slagen bleek het gewoon acht uur te zijn. 13 kilometers stonden inmiddels op de tellerd en m'n ster was rijzende, euh?! Inmiddels hoefde ik niet meer alleen te klimmen, honderden vliegen reden gratis met me mee. Het wielrenners leven gaat niet over rozen. Voorlopig was ik nog niet van de fiets geweest, voor m'n gevoel liep het als een trein. Rond de 8 a 9 kilometer lag de snelheid en de eerste haarspeldbocht diende zich aan. In de greppel naast de weg keken twee ogen me angstig aan, nou ben ik dat wel gewent dat mensen van me schrikken maar deze ogen waren van een jong zwijn zonder mamma! En ja, waar was die? En kon ik, eventueel, als t echt nodig was, nog een sprintje trekken voor als mamma het op haar zwijnen heupen zou krijgen! Gelukkig bleef alles rustig en kwam ik op eenzame hoogte inmiddels. Col de First Plan diende zich aan, ik denk nog ben helemaal niet op een boot geweest maar het staat er toch echt en ik ben nog steeds in de Vogezen. Met een hoogte van 720 mtr was ik dus al 525 mtr gestegen, hij gaat lekker. Vrij kort daarna begint het even te dalen en zak je terug naar ongeveer 350 mtr alvorens je haaks om richting Petit Ballon draait. Op dat kruispunt neem ik nog wat te eten en dan verder. De eerste 3,5 kilometer gaan nog goed. Maar dan 5 a 6% word 9% en dat word 10%!! Hellup!!! Ik krijg er de gang maar niet in, hartslag vliegt omhoog en dat ga ik niet lang volhouden. Dus, maar ff van de fiets. Even op adem komen en dan verder. Weer op de fiets is het zo weer klaar met de koopman en moet ik er weer vanaf. Hartslag ver in het rood, ze kan wel in me geloven maar ik doe het ff rustig aan. Stukje lopen dan maar, gebruik ik m'n spieren even op een andere manier en dat is wel even lekker. Het stijgingspercentage neemt weer wat af en dus kruip ik weer op t zadeltje. Rustig trap ik door en hou m'n hartslag in de gaten als ie weer in het rood gaat stap ik gewoon weer even af. Gelukkig gaat het langzaam weer wat beter maar als ik de top zie en nog drie bochten moet is het weer zo steil dat ik er toch weer af moet. Van die gelegenheid maak ik gebruik om nog wat te eten. Iets wat ik denk ik toch te weinig gedaan heb. In die laatste drie bochten moet ik er toch nog een keer van af maar dan sta ik toch boven, tuurlijk, zij geloofde toch in mij. Daar sta je dan 1100 mtr hoog. Snel trek ik m'n jasje aan en stuur een smsje naar de ploegleiding die voor de gelegenheid op de camping was gebleven. Na 34,4 kilometers gaan ik dan met 140, euh, 40 a 50 kilometer naar beneden,lekker hoor!! Via Munster en dit keer de goede kant van de spoorbaan vliegen de kilometers onder de bandjes door. Die laatste 38 kilometers doe ik binnen een kleine 2 uur. En dan is het heerlijk toeven op je veranda moet ik zeggen. En zij? Ja, zij geloofde in mij.

Vakantie perikelen Elzas

Dat ging beter! Met zorg een nieuwe route uitgedokterd voor m'n vriendinnetje en weg waren we. Zo min mogelijk heuvels als het kan,komt goed. Via de wijnvelden ging het richting Munster. Nee, niet in germanie, dit Munster ligt hier in de Elzas, aan de andere kant van de berg. Je mot er alleen even om heen rijden. Soms was t wel even zoeken want de fietspaden,jawel hebben ze hier ook, zijn niet zoals bij ons aangegeven. Dus soms ff in de ho-houders en kijken waar we zaten. Munster ligt zo'n 24 kilometer hier vandaan en is dus een leuk dag ritje. Op een paar kleine heuveltjes na, en die zijn goed te doen, flits je half door het bos en langs een spoorbaan naar het leuke stadje. Het wemelt er van de ooievaars, maar dat mag de pret niet drukken. Er werd mij verzekerd dat ik me daar geen zorgen meer over hoeft te maken. Rond het middaguur streken we neer op het terras van een restaurant. Met een kleine salade en een spaghetti boulognaise (fietsersvoer) werden dan ook met smaak naar binnen gewerkt. Met nog een bakje koffie toe (jammer van het toetje)waren de nodige calorietjes weer voorhanden om de barre terug reis te aan vaarden. Laten we nou verkeerd rijden joh!! Helemaal aan de verkeerde kant van de spoorbaan terecht gekomen. Maar geen paniek, het zou wel weer goed komen. Komen we langs een heel weiland met ooievaars!! Ikke met m'n fiets door het hoge gras getijgerd. Hoor ik moeders zeggen doet toch normaal joh! Ja ja, zekerheid voor alles. Gelukkig werden we niet echt opgemerkt, dus de gang kwam er weer in. En de spoorbaan weer aan de goede kant!! Daardoor waren we de meeste hobbels, heuvels mag je ze eigenlijk niet noemen, voorbij gereden. Zo zie je maar weer elk nadeel heeft z'n voordeel. En zo stonden we dus weer in rap tempo op de Camping. Zo met het pinksterweekend voor de deur waren er toch meer van die Ollanders op pad gegaan. Al dan niet met sleurhut. En over de laatste categorie wil ik t toch even met jullie hebben. Zo rond een uur of vier kon het gebeuren dat een twijfelgeval van futter of pensionada neer streek op het aanpalende emplacement. Gezeten op onze riante veranda van ons overigens gehuurde chalet, kijk daar doen we niet moeilijk over, maar daar plaats genomen te hebben konden wij het ons veroorloven om een communicatie probleem gade te slaan waar Hans Anders geen hoorapparaat voor kan leveren. In een woord geweldig wat er zich ontvouwd. Nou zijn de rijvaardigheden van sommige sleurhutcoureurs toch veelal niet van dien aard dat je daar opnamen of verslagen voor het eigen nageslacht over gaat maken. Zo ook deze. Met 2 combinaties vertrokken vanuit het vaderland voor een vakantie tussen de ooievaars. Zo kansloos. Maar goed men mag zich op geheel eigenwijze te goed doen aan een wel verdiende vakantie, toch. Aangekomen op het emplacement voor onze chalet ging moeders van de eerste combinatie aanwijzingen staan geven en dat terwijl vaders zich achter het stuur aan de andere kant van de combi met gesloten ramen terug begon te communiceren Nou de nasa doet dat nog sneller en efficiënter kan ik je verzekeren. Gebaren van; wat mot ik dan?! Oer kaput?! Ben je blind?! Ik heb er stiekem nog een paar bij geleerd,joh. Maar goed, zij, wilde dat de combi nog enkele centimeters verder naar links hebben. Iets wat hij, dus niet voor elkaar kreeg. Vooruit gaat prima, maar achteruit rijden op een paar van die veredelde theelepeltjes, dat word hem niet. Windstil op de camping en toch komen er na verloop van tijd stofwolken voorbij. Verschrikt kijk ik naast me en denk dat de emoties bij m'n partner teveel geworden zijn? Maar nee, met wapperende neusvleugels en bloeddoorlopen ogen van de pret heeft ze zich achter de margriet verschanst. Zelf heb ik ook moeite om de boel droog te houden. Na het besluit dat de combi maar niet meer verplaatst moest worden was het tijd voor het volgende ritueel. Het tot stand brengen van een verbinding met het elektrische netwerk van de camping. Diverse kabels werden tevoorschijn getoverd en in de daarvoor bestemde stekkerdozen gestoken. En jawel, geen stroom. Nou ligt dat altijd aan de camping en niet aan het zo verheerlijkte woonmobiel. Dus stekker van de buren eruit en die van hun er in, en nee hoor. Het lag dus toch aan het eigen materiaal. Ander snoertje dan maar, dat alle terwijl moeders voordurend de schakelaar heen en weer staat te halen. Het geen tot een geheel onverwachte kracht term van de partner lijdt die lang na rolt over de camping. Tot hun schrik staan er toch wel heel veel Ollanders op de camping. Eerst maar weer eens een nieuwe fles wijn geopend op de veranda, alvorens ons voor het volgende onderdeel te instaleren. Nou dat bleek, in verband met het niet verliezen van de binding met het ons zo geliefde vaderland en hollandse televisie. Het geen signalen opstraalt voor de landgenoten in het verre buitenland. De voet van de schotel werd tevoorschijn gehaald en aan de slag! Past niet!! Das vreemd? Maar het bleek bij nader inziens de voet van de droogmolen te zijn. Dus die maar eerst op gezet. Eindelijk werd het tijd voor de satellietschotel! Ja, je wordt toch wat nieuwsgierig hoe dat allemaal in z'n werk gaat. Wij hadden zulke moderne communicatie middelen niet tijdens onze vakantie expedities. Het geheel werd gepositioneerd en er werd constant gecommuniceerd met die mevrouw voor het televisiescherm. Maar wat er ook gebeurt, geen beeld of een beeld vol schaduwen van de belendende percelen. Godzijdank wordt zo'n schotel met een riante haspel met kabel geleverd en weldra stond de schotel dus 4 emplacementen verder. Maar, nog steeds geen beeld. De coureur van de 2^e combinatie, die wijselijk iets verder een plaats had 'gevonden' werd er bij gehaald. De schotel verplaatst naar zijn emplacement en de kabel bij de buren voor de caravan heen geleid. Ja, je zal toch maar wat missen! Maar helaas nog steeds geen beeld. Ze laten de boel de boel en nemen eindelijk een glaasje wijn. Verdient of niet. Wij hadden inmiddels fles 3 leeg. Je zou nog een drankprobleem ontwikkelen door je campingburen.

De volgende dag na het ontbijt ging de precisie afstelling verder. Klosje hier eronder een paar graden naar links euh nee!!! Naar rechts!! Door de afstand tussen de schotel en de caravan, ruw geschat zo'n 20 mtr had handige Harrie,van combie 1zullen we maar zeggen, zich in het gezichtsveld van handige Harrie 2 en het gehoor gebied van mevrouw 1 geplaatst. En was voortdurend bezig met duimpje up en duimpje down om tot zijn geluk, staande in de brandende zon, rond het middag uur eindelijk duidelijk beeld te hebben. Eindelijk, konden wij tenminste weer naar de super U voor een doos wijn.

Vakantie in de Elzas

Toch even een kort berichtje. We zitten hier gezellig,we zitten hiet oke. Geheel tegen de verwachting, er waren 2 regen dagen verwacht, is het heerlijk hier. Gisteren samen wezen fietsen. Dat was een verdeeld succes, even de bergjes mijden als we samen fietsen. Maar dat moet je eerst even ontdekken. Verder de omgeving een beetje bekeken en boodschappen gedaan. Kregen laat in de middag bezoek..... van de ooievaar!! De schrik slaat je om t hart als je t beest voor je deur ziet staan!

Vandaag alleen op de fiets gestapt, moeders zit met dr knieen tegen elkaar(ivm de ooievaar) en heb t rondje iets groter gemaakt. Gaat best lekker, rustig opbouwen maar. Gaan straks weer verder metColmar ontdekken.

Voor nu groetjes Co&Henry