Het werd dan toch tijd om mezelf eens te testen op de fiets. Bergop welteverstaan, daar ben ik al ff mee bezig om de conditie te verbeteren. Na eerst m'n meisje bijna in de vernieling gereden te hebben, het was toch net te ver gegrepen voor haar. Moest ik zelf dan maar eens lijden. Heb er een leuk bergje voor uitgezocht. De Petit Ballon, ligt ruw weg 35 kilometer hier vandaan en is ongeveer 1200 mtr hoog. Dus ikke stoer tegen m'n meisje dat gaan ik ‘ff' doen. Zij nog moed inspreken weet je wel, als jij dat wil kan jij dat. Dus wat doe je dan, als de wind onder jouw vleugels al in je gelooft? Je doet t!

Heden morgen was het dan zover. Zes uur t wekkertje, kijk daar ga je al in je vakantie! Maar goed, zij gelooft in mij! En dus, toen de hele camping nog een ongeorganiseerde houtzagerij lag te imiteren ging ik op pad. De eerste kilometers direct berg op, goed bezig zal ik maar zeggen. Lang duurde het voor de eerste tekenen van ander leven kon waarnemen. En dat dan nog wel dierenleven. Inmiddels was ik 8 kilometer op pad toen de eerste echte helling zich aandiende. Kreeg ff 6% voor m'n kiezen. Niet zeuren,zij gelooft in jou! Oke, en daar ploeterde ik gestaag naar boven, maar als zo vaak na regen komt zonneschijn het ging zowaar nog een beetje berg af, even tijd om te recupereren maar dat stukje was maar kort. Hoger ging het weer en in het klooster wat ik passeerde hadden ze denk ook een mooie pinksterdag, net voor ik er voorbij was ging de klok luiden. Was dat dan toch voor mij? Meetellend met de slagen bleek het gewoon acht uur te zijn. 13 kilometers stonden inmiddels op de tellerd en m'n ster was rijzende, euh?! Inmiddels hoefde ik niet meer alleen te klimmen, honderden vliegen reden gratis met me mee. Het wielrenners leven gaat niet over rozen. Voorlopig was ik nog niet van de fiets geweest, voor m'n gevoel liep het als een trein. Rond de 8 a 9 kilometer lag de snelheid en de eerste haarspeldbocht diende zich aan. In de greppel naast de weg keken twee ogen me angstig aan, nou ben ik dat wel gewent dat mensen van me schrikken maar deze ogen waren van een jong zwijn zonder mamma! En ja, waar was die? En kon ik, eventueel, als t echt nodig was, nog een sprintje trekken voor als mamma het op haar zwijnen heupen zou krijgen! Gelukkig bleef alles rustig en kwam ik op eenzame hoogte inmiddels. Col de First Plan diende zich aan, ik denk nog ben helemaal niet op een boot geweest maar het staat er toch echt en ik ben nog steeds in de Vogezen. Met een hoogte van 720 mtr was ik dus al 525 mtr gestegen, hij gaat lekker. Vrij kort daarna begint het even te dalen en zak je terug naar ongeveer 350 mtr alvorens je haaks om richting Petit Ballon draait. Op dat kruispunt neem ik nog wat te eten en dan verder. De eerste 3,5 kilometer gaan nog goed. Maar dan 5 a 6% word 9% en dat word 10%!! Hellup!!! Ik krijg er de gang maar niet in, hartslag vliegt omhoog en dat ga ik niet lang volhouden. Dus, maar ff van de fiets. Even op adem komen en dan verder. Weer op de fiets is het zo weer klaar met de koopman en moet ik er weer vanaf. Hartslag ver in het rood, ze kan wel in me geloven maar ik doe het ff rustig aan. Stukje lopen dan maar, gebruik ik m'n spieren even op een andere manier en dat is wel even lekker. Het stijgingspercentage neemt weer wat af en dus kruip ik weer op t zadeltje. Rustig trap ik door en hou m'n hartslag in de gaten als ie weer in het rood gaat stap ik gewoon weer even af. Gelukkig gaat het langzaam weer wat beter maar als ik de top zie en nog drie bochten moet is het weer zo steil dat ik er toch weer af moet. Van die gelegenheid maak ik gebruik om nog wat te eten. Iets wat ik denk ik toch te weinig gedaan heb. In die laatste drie bochten moet ik er toch nog een keer van af maar dan sta ik toch boven, tuurlijk, zij geloofde toch in mij. Daar sta je dan 1100 mtr hoog. Snel trek ik m'n jasje aan en stuur een smsje naar de ploegleiding die voor de gelegenheid op de camping was gebleven. Na 34,4 kilometers gaan ik dan met 140, euh, 40 a 50 kilometer naar beneden,lekker hoor!! Via Munster en dit keer de goede kant van de spoorbaan vliegen de kilometers onder de bandjes door. Die laatste 38 kilometers doe ik binnen een kleine 2 uur. En dan is het heerlijk toeven op je veranda moet ik zeggen. En zij? Ja, zij geloofde in mij.