Na een nacht met de nodige schermutselingen met de naast gelegen 'houtzagerij'. Eerst nog voorzichtig overleg over de openingstijden van de zagerij en later wat hardere maatregelen naar de eigenaresse. Waarbij mijn voet in een wat rapper tempo richting scheenbeen ging en uiteindelijkkeerde de rust weer.Was het na een goed ontbijt weer tijd de beentjes wat los te rijden. Gekozen werd voor de route naar Le plan du lac. Het zou niet zo steil worden als gisteren waren de bemoedigende woorden van zwager. Inderdaad via de N91 en de D530 op ging het best lekker. In het begin zit alles nog wat stroef en pijnlijk rond te draaien, maar dan komt t toch weer los. Is de N91 vrijwel vlak begint de D530 toch wel leuk te heuvelen, maar nog niets onoverkomelijks. Op en neer passeren we het dorp Venosc en dan begint het. Om bij het plan du lac te komen moet er toch nog nijdig geklommen worden. Naar later blijkt 11%,phff tandjes!! Ik had er natuurlijkweer veel te weinig om nogeens terug te kunnen schakelen.Over een brug met werkzaamheden door de gravel werd het haast iets weg van veld rijden, maar het had wel iets. Verder zweten en zuchtend ging het naar boven het leek zelfs iets lekkerder te gaan als de dag ervoor. Kon zelfs iets langer blijven zitten en..... dan blijkt dat je toch nog een tandje over had. Even uitpuffend komt zwagerweer om de bocht naar beneden. Is ook nog niet helemaal boven geweest maar vind het ook wel mooi zo met het oog op morgen. Dan staat de koninginne rit op 't program. We keren om en gaan terug naar het basis kamp. S'middags staat een bezoek aan Grenoble op het programma. De dames willen toch ook wel eens wat beleven. En wat is er leuker als door een stad slenteren en een restaurantje bezoeken,toch?

De volgende morgen is het zover. Vanaf onze veranda kan je zo naar de hotels op de Alp D'Huez kijken, en dan bekruip je een gevoel van daar sta ik straks. Maar eerst ontbijt, er moet natuurlijk goed gegeten worden voor je aan die klim begint. Bandjes worden opgepompt en bidons gevuld. Maar eerst nog even wat statestiekjes. De weg omhoog is stijl, gemiddeld 7,4%, waarvan het eerste gedeelte het steilste is met max 14%. Dan na de eerste drie bochten zwakt het wat af, maar toch het blijft lastig. De supporters(de dames) lopen vast vooruit voor een fotootje. Zij zullen niet naar boven gaan, maar komen toch even uitzwaaien. Dan klikken we de pedaaltjes in en kan het werk beginnen. Rustig aan is het devise. Al rap op een klein verzet,nog niet het kleinste hoor, rol ik naar de eerste bocht. Zwager zie ik langzaam verdwijnen om de eerste bocht. Die zal ik voorlopig niet meer zien denk ik. Van bocht 21 naar 20 komen me diverse andere voorbij. Maar geen paniek ik rij hier op een fiets die gemiddeld 10 kilo zwaarder is als die van hun en ikke weeg ook nog eens, nou ja daar over later meer ;-) In iedere bocht staat een bord met de naam van een winnaar op de Alp. Die van mij zal erniet komen staan, hoeft ook niet. Je maintendrai,toch? Boven komen is het grootste doel. Ook ophet asfalt staan namen enleuzen. Sommigebijna verdwenenen sommige nog vers van de Alpe d'HuZes. Het geeft je te denken als je die leest en je word er toch wel stil van. Niet dat ik het hele eind in mezelf zit te lullen hoor! Bij bocht18 stapik ff af en kijk even over het dal en stiekem ff naar boven. Na wat gedronken te hebben gaat t weer verder. Een man op een mountainbike komt me voorbij. Hij heeft ook een stevig postuur en is voor mij een aardig haas. Helaas moet ik hem laten gaan. Het ritme zit er toch wel aardig in en langzaammaar zeker rollen de bochten onder me door. Na bocht 9 kom ik in Huez aan en stapeven af. De man met de mountainbike is ookuit het zicht verdwenen, en ik gun me ff de tijd om wat te eten en te drinken. Ben eigenlijk best tevreden met hoe het gaat.Heb tussen bocht 18 en hier niet af hoeven stappen en kan m'n hartslag aardig onder controle houden. Verder gaat het weer en het valt even niet mee het ritme er weer in te krijgen. Maar eenmaal boven langs Huez gereden te zijn komt het langzaam terug. Bij bocht5 komt zwager om de hoek. Hij was met 1u en 25min boven! Heel ver is het niet, maar een snellere tijd als de vorige keer zit er niet in denk. Hij verteld dat de fotograaf inbocht 2 staat en dat word dan je volgende punt, maar voor die tijd moet ik er toch nog even af. Alles doet zeer en de hartslag vliegt omhoog. Even over het stuur hangen en doorrrr! Je wil toch nog een beetje fris voorbij die fotograaf. Ik kom dan ook 'frisjes' voorbij de fotograaf en steek m'n duim nog ff op. Hij duwt het kaartje met het nummer in m'n rugzakje en ik ga doorrrrr, nog 500 mtr en dan val ik stil. Als ik naar boven kijk zie ik de man met de mountainbike in de volgende bocht staan. Zou ik....? Kan ik...? Ik ga het in ieder geval proberen. Als ik weer kijk is hij al vertrokken. Nou,hop in het zadel en het laatste stukkie doen. Zwager is alweer naar boven voor de finishfoto. Als ik door bocht 1 komt zie ik die mountainbiker weer naast z'n fiets staan, dan geeft de burger moed. Niet overdrijven rustig door malen en je komt er vanzelf. Denkend dat de finish nog veel verder ligt zie schoonbroer ineens staan met het fototoestel. En die moutainbiker? Nou die was ik net nog voor,joh! Ik hang mn fiets op de stang voor het terras en zoek een stoel. Het is prachtig weer en we drinken even wat voor we gaan dalen. Als ik zo om me heen kijk ben ik denk wel de winnaar in mijn gewichtsklasse van die dag. Best gelopen,toch?Twee uur en 10min had ik nodig om 1072 hoogtemeters te overwinnen, geen top tijd maar het geeft wel een goed gevoel. En over dat gewichtsverschil? Er zat ruim 40 kilo tussen,joh.En dan.... naar beneden natuurlijk, dat is zo super gaaf. Ruim 71 km/u en dan weer vol in de remmen voor de volgende bocht. En dan ben jezo weer beneden waar de'fans' je opwachten. Al ben ik geen echte wielrenner, ik vind dit zo gaaf om te doen. Drie keer dood gaan naar boven en uiteindelijk boven staan. Het blijft iets moois.