Vakantie!!

Het is zo ver, eindelijk vakantie! Na alle gebeurtenissen en toestanden van de afgelopen periode zijn we er wel weer aan toe. Eerst zouden we in ons eigen landje blijven touren met de fiets,maar na lang beraad hebben we er toch voor gekozen om het franse land op te zoeken. Niet op de fiets maar die gaan wel mee. We hebben gekozen voor Eguisheim net onder Colmar. Aan de ene kant het rijndal en aan de andere kant de uitlopers van de Vogezen. Komt mooi uit, voor elk wat wils. We hebben een mooie fietskaart op de kop kunnen tikken van de omgeving. En daar al wat vlakke etappes opuit gezet. Voor mezelf liggen er in de Vogezen nog een paar uitdagingen te wachten o.a. de Grand Balon(1425 mtr) Dus maar eens kijken of ik het nog niet verleerd ben en of de conditie het toelaat.

Normaal kregen jullie dagelijks een update. Ik wil jullie onze avonturen niet onthouden, dus die verslagjes komen er wel,maar op een later tijdstip. We willen eens lekker sportief bezig zijn en een helemaal de batterij weer opladen. Word vervolgt.

Koninginnedag,dus.

Sta je dan met je blote voeten op het koude zeil. Je schuift de gordijnen open en dan......? Na dagen regen en grijs weer, schijnt de zon!!! Hoe gek word je dan! Ze hadden het wel voorspeld, maar eerst zien dan geloven. Achter me in het grote bed is de productielijn van de houtzagerij nog in volle gang. Nou,daar gaan we wat aan doen. Wak-wak wakkker worden!!!! Opstaan luid het kokkie!! De zon is al op, we gaan fietsen vandaag. Met een knal valt de houzagerij stil. Heu?! Ja schat, het is mooi weer we gaan er op uit vandaag. Snel onder de douche door en ontbijtje naar binnen gewerkt. Fietsen uit de schuur en bandjes op gepompt. Oke, dat heeft mn meisje allemaal gedaan, maar om 9u zitten we toch op de fiets. Via Nieuwerkerk en Moordrecht naar Gouda om daar lekkerlangs de IJssel naar Oudewater te rollen. In Hekendorp werd het tijd om een bakkie koffie te scoren, met oranjekwarktaart, moet wel gezond blijven ja. Verder ging het langs boerderijtjes waar de lamskoteletjes nog door het weiland dartelen. Dag lammetje, tot snel, op mn bordje. Via Papekop zijn we richting Nieuwerbrug gegaan. Eenmaal onder de A12 door zijn we door de polder naar Bodegraven gereden. Op een stil plekje hebben we nog de meegenomen boterhammetjes gedownload. Aanmerkelijk verkwikt ging het van Bodegraven richting Alphen aan de Rijn. Over de Hefbrug zijn we weer op Boskoop aan gegaan. Halverwege toch weer rechtsaf de landerijen in tussen de boomkwekerijen door en via een klein schelpenpad kwamen we weer midden in de polder terecht. Door de polder weer terug door Boskoop richting Waddinxveen. Vandaar op Zevenhuizen aan en met bijna 70 kilometer op de teller was het tijd om na de douche me eens op mn 'bank'zaken te storten. Lekker hoor!!! Op de volgende link kan je zien waar we ons zweetspoor achtergelaten hebben.

http://connect.garmin.com/activity/173274821

Maandje verder en wat meer duidelijkheid.

Inmiddels een klein maandje verder begint het allemaal wat duidelijker te worden. Het was even schrikken natuurlijk. Ik wist wel dat er iets moest gaan gebeuren. Je loopt lang genoeg mee om dat aan te zien komen. Maar op deze schaal was wel heel heftig. Ik was zo'n elf jaar geleden de eerste chauffeur op de loonlijst van MLD, en heb de stijgende lijn dus heel bewust mee gemaakt. Het groter worden bracht ook grotere zorgen met zich mee. En dan gaat het nu ineens economisch veel minder. Besloten werd om een behoorlijk deel van het bedrijf op te ruimen. Met als gevolg dat er ontslagen moesten vallen.In een gesprek werd me verteld dat het de bedoeling was om mij toch te sparen. Inmiddels zijn er al de nodige collega's vertrokken,gelukkig voor hen allemaal naar een nieuwe werkgever. Wat me ontzettend mee valt, had er een hard hoofd in. Ook al omdat datin deze tijd niet echt mee valt, maar ook door de inzet van de werkgevers hebben ze gelukkig bijna allemaal een plek gevonden.Voor mij verandert er niet veel. Ik zal na m'n vakantie in een andere truck rond gaan rijden, maar das nie erg, ik heb mn werk nog. En we gaan er gemotiveerd weer tegen aan. Met zes man sterk, net als elf jaar geleden. Met nog drieen halve week arbeid gaan we richting de vakantie.We hadden het plan in nederland te gaan fietsen, maar we hebben toch besloten om, met fietsen mee, toch het ons zo geliefde frankrijk op te zoeken. Dit keer in deAlsace tussen Colmar en Moulhouse. Daar hebben we en vlakke etappes en berg etappes in de buurt. Goed in de voorbereiding naar... We gaan10 dagen lekker geniet en ons in het zweet werken.

En het werd lente.

Lente in het land. De zon komt weer tevoorschijn en dan gaat alles er weer anders uit zien. Ben de afgelopen maanden druk bezig geweest in de sportschool. En het resultaat mag er zijn, 10 kilo's er af. Had gehoopt op meer, maar op deze manier gaat het ook. Rustig aan en dan komt het ook goed. Nu het zonnetje er weer is gaan we weer lekker op t fietsje onze rondjes draaien. Rustig opbouwen naar de vakantie toe. Na de hemelvaartsdag ga ik samen met mn meisje weer op pad. Hebben twee opties en een beperking. Of het word de Elsas of het word langs de rijn richting Arnhem en dan limburg in om via het brabantse land weer huiswaarts te keren. De beperking is dat we 31 mei weer thuis moeten zijn voor een bruiloft, vervelendzulke klusjes

. Dus die vooruitzichten zijn goed. Helaas mocht ik ook mindere berichten in ontvangst nemen. Net als vele transportbedrijven verkeerd ook mijn werkgever in zwaar weer. De economie draait rustiger en dat is te merken aan het aanbod van opdrachten. Ook de brandstofprijzen doen er geen goed aan. En het is dus de vraag of ze het gaan redden. Er word gereorganiseerd en hetis de vraag of er dan nog ruimte is voor de werknemers. Hoop van harte dat ze het gaan redden.Heb inmiddels al wat rond aan het kijken geweest. Maar het valt niet mee om wat anders te vinden. Misschien eens tijd om in een andere sector rond te kijken. We gaan het zien.

Toch eens even laten horen hoe t gaat.

Het is alweer even geleden dus het is weer eens tijd voor een verhaaltje. Ik ben nog regelmatig onder controle van de dokter. En na wat training en wat kilo's kwijt gaat het de goede kant op. De bloeddruk was gedaald en dat doet goed. Maar door omstandigheden moest ik na een paar weken weer een paar maandagen werken en dan zien we toch de bloedruk stijgen. Raar maar waar. In een paar weken is dus de druk nog niet van de ketel. Hoop vanafnu weer terug vier dagen te gaan werken en verder te gaan waar we gebleven waren.Het is wel prettig om samen wat meer tijd te hebben. Jekan allebei je verhaal eens kwijt over de dingen diegebeurt en nog gaande zijn. Er zijn nog wat dingen die opgelost moeten worden,maar daar word nu aan gewerkt. Dat zal uiteindelijk ook weer meer rust geven. We zijn er nog niet maar we zijn onderweg zullen we maar zeggen.Inmiddels zijn er dus 7 kilo's af en ik moet zeggen dat voelt prima. Hoop deze trend nog even voort te zetten. Heb het goed naar mn zin op de sportschool liters zweet glijden van t ruggetje. Ook thuis heb ik wat atributen om me in het zweet te werken. Al lukt dat niet altijd omdat ik toch vaak wat later thuis ben. Maar probeer het wel al is het maar een half uurtje. Ook de trainster heeft er schik in en heeft wat oefeningen die onderweg en thuis kan doen op papier gezet. Zij heeft in de ploeg van Leontine van Moorsel gefietst en dat schept een (fiets)band. Ha ha. Het valt ons erg mee dat ik toch al zoveel kilo's kwijt ben. Want door de trainingen neemt je spiermassa toe en die is zwaarder dan het vet die er af moet. We kregen dan ook het advies niet te veel naar de weegschaal te kijken. Het is beter om de borst en buik omvang te meten en zie daar. Na een maand trainen echt centimeters er af en toch ook kilo's kwijt, echt super. Stiekem aan word het weer ook beter en kan ik ook weer eens op de fiets klimmen. De bezoeken aan de dietiste doe ik ook op t fietsje, even Zoetermeer op en neer is ook al een aardige training. Komende maandag gaan we weer kijken of de bloeddruk weer gezakt is. Word vervolgt.

Een nieuwe fase in ons leven.

Soms gebeuren er dingen in je leven die je tot nadenken stemmen. Dingen die gebeuren, sommige onherroepelijk en sommige als gevolg van. Het overlijden van naaste en het verdriet dat daar bij hoort, dingen die onherroepelijk zijn. We weten allemaal dat je je ze eens tegen komt in ons leven. Maar het komt toch altijd te vroeg. Ben je nog bezig met het verwerken van dat verdriet komt er toch ook wel weer iets fijns voorbij. De jongste krijgt ook een sleutel van een eigen stulpje. Dus aan de slag met z'n alle en in no time is het zover. Staat ze in de gang met haar laatste spulletjes en gaat ze op pad naar haar eigen huisje. En dan ben je samen over. Hadden daar wel eens naar uitgekeken, maar nu, zo ineens en zo snel. Het was gewoon vreemd en het overviel ons toch wel. Maar goed, zo gaan de dingen in het leven. Je gunt het je telgen toch ook om een eigen plekje te hebben. Weer een fase verder in je leven. Hoe gaan we verder, gaat het weer zo als het altijd ging. Blijf ik op de vrachtwagen en jij gewoon op kantoor. Het houdt wel in dat je s'avonds alleen zit. Nou had ik altijd gezegd dat als het laatste vogeltje van het nest vliegt, ik zou stoppen met rijden. En ik zou dat zelf ook niet fijn vinden als ze daar alleen zou zitten. Je gaat dan eens evalueren hoe het dan verder moet. Als ik, Cobie, eens vier dagen zou gaan werken? Dan kan jij minder gaan werken. Maar ja wil je dat? Ja, goeie vraag, kan ik zomaar van die vrachtwagen af stappen? Wil ik dat? Een heleboel vragen komen er in je op en niet op alle vragen heb je direct een antwoord. Maar zoals eerder gezegd, ik had het beloofd. Je praat eens met je werkgever om wat dingen te veranderen. Je weet eigenlijk wel dat dat niet mee valt. Iedere avond op tijd thuis is in mijn vak vaak geen optie. Al die dingen brengen toch nog wel wat spanning met zich mee. Wat tot een bezoek aan de dokter lijdt. Na een controle komt eruit dat je bloeddruk iets te hoog is. Wat te wijten valt aan de spanning en ook aan m'n overgewicht. Waar dus ook aan gewerkt moet gaan worden. Dan raak je aan de praat met iemand en je gaat eens kijken voor een andere carrière. Maar dat word m niet. Had wel open kaart gespeeld met mijn werkgever, eerlijk duurt het langst. En na de sollicitatie wisten we weer waar we stonden. Het was geen man overboord, maar er kwam nog iets op ons pad. Mijn huidige werkgever wilde ons tegemoet komen. En we zijn nog eens rond de tafel gaan zitten. Vanaf januari ga ik vier dagen werken en heb een dag meer met m'n meisje. De overige vier dagen gaan gewoon zoals ze altijd zijn gegaan. Ben ik thuis s'avonds is dat meegenomen, lukt dat niet dan is het zo. We weten dat het niet altijd zal lukken. Maar we zijn blij met deze oplossing en ik kan op deze manier ook gewoon blijven doen wat ik leuk vind. En samen kunnen we dan toch de dingen doen die samen wilde gaan doen. En aan de gezondheid gaan werken.

Wat voor weer zou het zijn in Berlijn?

Dat vroegen wij ons ook af op weg naar Schiphol. Het regende lekker, maar je zit in Berlijn wel een stukkie verder naar het oosten. Op schiphol nog even een bakje koffie gedaan en toen kwam het echt met bakken uit de hemel. Maar om 8.10u gingen we toch de lucht in. Het werd een 'hobbelige' vlucht door de stevige wind die er stond. Toen we na verloop van tijd weer door het wolkendek zakte voor de landing, kwam het zonnetje tevoorschijn, best gelopen. Eenmaal geland op een tegel, tegel? Ja, zo heet het vliegveld van Berlijn, werden we over geladen in een bus? Het vliegtuig kon niet bij de slurf komen ivm Bauarbeiten. Dus dan maar met de bus, je bent al blij dat het geen goederenwagon is,niet waar? Eenmaal buiten voor de aankomsthal ga je op zoek naar een bus en ja je neemt de verkeerde. Maakt niet uit zie je nog wat van de stad. Tegelijkertijd de kaart maar eens bestudeert. Bij het eerste bekende punt snel over gestapt op de U-bahn. Inderdaad de metro. In 1903 reed er al een U-bahn door Berlijn, wij hebben het sterke vermoeden dat wij in dat rijtuig hebben gezeten. De rest van ons bezoek hebben we die niet meer gezien. Op de Augsburgerstrasse kwamen we weer boven de grond. Lekker,'frische luft' en vlak bij ons hotel. Eenmaal ingecheckt werden de kamers even geïnspecteerd. Mooie ruime kamer met riant bed en dan, niet onbelangrijk, de douche. Het hang en sluit werk was niet om over naar huis te schrijven, maar dat heeft zo ook z'n voordelen. Alleen de douchekop had wel heel veel meer gaatjes als dat ik vingers heb. Maar het moet gezegd, na de eerste douche, het was heerlijk! Toen maar eens de stad in want daar kwamen we voor. Vanuit het hotel stond je zo op de Kurferstendamm waar de Gedachtnis- Kirche staat,toch? Wij zoeken het kreng most hier toch echt staan. Eerst nog maar even een bakkie koffie gedaan met apfelstrudel mit sahne, jammer dat ze de suiker in de slagroom vergeten waren. Verder met de zoektocht. Hadden ze hem helemaal in gepakt, zo jammer. Maar we konden nog wel de binnenkant bekijken. Dat was indrukwekkend en mooi tegelijk. Van hier uit langs de Zoologischer Garten, dierentuin, gingen we verder richting het zentrum. Op naar de Siegesaule, ze hebben niet altijd alles verloren, een meters hoge zuil met het beeld van Victoria de godin van de overwinning boven op. Het beeld is 8,3 meter hoog en weegt 35 ton. Het geheel is 66,89 meter hoog en via een wenteltrap met 285 treden kan je op een galerij een blik over de stad werpen. Vandaar uit zie je de Brandenburger Tor staan. De oude stadspoort van Berlijn werd gebouwd in opdracht van de pruisische koning Willem 2^e in 1788. Het is 65,5 meter breed,26 meter hoog en 11 meter diep. Boven op staat een replica van de quadriga met Victoria er in. Het origineel werd in de tweede wereld oorlog vernield. Leuke anecdote over het origineel; sommige mensen nemen souvenirs mee van de plaatsen waar ze geweest zijn. Zo ook Napoleon, in 1806 nam hij het beeld mee naar Parijs als oorlogsbuit. Ten tijde van de Muur stond de Brandenburger Tor in het Russische gedeelte en was vanaf een verhoging te bezichtigen. Na de val van de Muur op 9 november 1989 werd de Tor het teken van de duitse eenwording. Links voor de Branderburger Tor staat een gedenkteken van de Russische strijdkrachten met enkele Russische tanks. Daar achter staat het Reichtagsgebaude het gebouw waar na de val van de muur de duitse regering weer zetelt. Wanneer je onder de Branderburger Tor door loopt kom je op Unter dem Linden terecht. Voor ons bekend van het liedje van Harrie Jekkers en daar loop je dan, heel apart. Links en recht de ambassades van diverse landen waar onder de Russische. Via de friedrichstrasse kom je bij het bekende checkpoint Charlie. Een van de doorgangen in de Muur waar je in het Amerikaanse gedeelte kwam. Niet ver van daar staat nog een stuk Muur als gedenkteken met een bezoekerscentrum. Maar dat was voor dag 2, we moesten nog een lange weg naar het Hotel.

Dag 2 hebben mit fahrrad gedaan. Nee,geen oude opoefietsen uit 40-45, gewoon degelijke fietsen. Met de fiets weer door het park richting Unter dem Linden. Daar zouden we de Reichstag gaan bekijken. De dag er voor was het erg druk. Daar aangekomen wilde we eintritskarten hebben. Maar sie mussen angemeldet zijn, drei tagen forher mit internet. Ach so, und sie wahren ach nicht angemeldet in '40 und sein ach so eingewanderd. Nee, maar we moesten gewoon even aanmelden anders kwamen we er niet in! Maar wij hebben geen drie dagen meer,dus? Jammer dan he. Toen hebben we het Holocaust monument bekeken met het bezoekerscentrum er onder. Dat is heel indrukwekkend er gebeurt daar iets met de mensen. Eenmaal binnen praat iedereen op gedempte toon of hult zich in stilte. Want dat word je er wel van, stil!! Jammer dat er in het onderwijs zo weinig aandacht voor dit gebeuren is. Toen unter dem linden afgefietst naar het Alexander plein. Daarvoor kom je nog langs de Dom van Berlijn. Een dapper gebouwtje. Tijdens ons bezoek was er een trouwerij aan de gang. Zal nie helemaal voor niks zijn denk. Voor de Dom ligt de Lust Garten, nou weinig lust gezien. Wel veel dikke duitsers, jammer hoor. Verder ging het richting Alexanderplatz, daar aangekomen stond er een soort kerstmarktdorpje ivm de oktober feste. Heel leuk allemaal, met van die bradwurstkraampjes,erg vervelend ;) Daar maar eens wat rond geneusd heel gezellig allemaal. Na de mittagspause weer terug gefietst naar Checkpointcharlie om daar in de Koch strasse het stuk Muur te bekijken met het bezoekers centrum. Dit stuk Muur staat tegen de gebouwen van de voormalige stassi en SS. Hier hield onder ander Heinrich Himmler kantoor. Daar rond wandelend bij de restanten van de muur zagen we vier vriendinnen van een jaar of 25 ook dit stuk geschiedenis bekijken. En het verbaasde ons dat een van die meiden zo veel van dit drama wist te vertellen aan haar vriendinnen. Toch wel mooi dat zo'n generatie er zich nog voor interesseert. Want als je dit allemaal bekijkt denk je vaak wat hebben we er van geleerd. Want wat gebeurt er vandaag de dag nog allemaal op deze planeet. Hierna zijn we weer op gemak terug gefietst naar het hotel wat een stuk beter ging als het gestrompel van de dag er voor.

Dag 3 werd een rustige dag. Weer naar de Kurfurstendamm gewandeld en daar zo'n hop-on/ hop-off tour geboekt. Om nog eenmaal de stad te bekijken. Bij de,wat ooit de grootste bouw put van europa was, Potsdammerplatz zijn we even uitgestapt en hebben er eens even rond gekeken. Moderne gebouwen met heel aparte constructies zijn er te vinden heel apart allemaal. Daar ook kon je je paspoort laten voor zien van diverse stempels uit de tijd van de Muur. Een stempel uit elk van de vier zones waarin de stad toen verdeeld was. Vandaar de tour weer gevolgd langs een stuk Muur van 1,3 kilometer waar diverse artiesten fraaie tekeningen op hebben aangebracht. Langs oude gebouwen uit de voormalige oostduitse tijd weer terug naar de Alexanderplatz. Maar het was zulk fraai weer,eigenlijk te fraai om in een bus te zitten. Zijn we maar even op een terrasje in de zon neergestreken, heel errug fijn. We hadden het niet beter kunnen treffen. In het zonnetje uiteindelijk t unter dem linden weer afgeslenterd om het laatste stukje weer met de bus te doen. Toen werd het tijd voor het galgemaal voor ons vertrek uit Berlijn. Helemaal top geweest en zeker voor herhaling vatbaar.

Het leven gaat verder.

Inmiddels weer een paar weken verder. Sommige dingen een plekje kunnen geven. Andere zaken rommelen nog voort, maar het komt goed. Nog een paar weekjes en het laatste vogeltje vliegt ook uit. Brengt ook weer een hoop geregel met zich mee, maar wel leuke afleiding. Ben in de afgelopen weken weer een beetje geprikkeld om weer eens op de fiets te klimmen. Kreeg een smsje van mn zwager dat ie in la douce france een beetje tegen bergen op zat te fietsen. En dat ging wel erg lekker naar ik begreep. Op zekere dag kreeg ik bericht over een aanval op mijn record van de beklimming van de Alp d'Heuz uit 2004. Nou was ik er wel van overtuigt dat hij dat wel sneller ging doen als ikke. Hij is een lichtgewicht,ze zetten hemvast aan de vangrail als t stormt, anders waait ie weg. S'anderendaags kreeg ik de uitslag per sms. 1 uur 39 minuut en een beetje, ikke toen 2 uur 8 minuten, maar dat wasmet nogal wat 'bagage',toen!Gevolgt door een sms met de vraag; 'volgend jaar samen doen?' En ja,daar kan ik niet aan weerstaan.Ik wilde al wat langer weer eens wat gaan plannen. Dus dat we die berg ff gaan bestormen staat wel vast, Maar het hoe en wanneer is nog even onduidelijk. Inmiddels heb ik sinds vier weken afscheid genomen van Nico&Tine. Het drogerende spul 't raam uitgeflikkerd. En zie daar 's morgens zonder gesputter en geroggel aan de gang. Gaat best lekker, heb er wel een paar kilootjes bij,maar je kan niet iedere keer 6 gooien. Dat komt ook wel goed. Struin het internet nu af over routes op de fiets naar de Alp d'Huez. Want dat speelt ook een beetje in mn achterhoofd. Het zou een goede training kunnen zijn. Maar.... ik ga natuurlijk niet alleen naar frankrijk en m'n reisgenote moet het ook wel zien zitten om dat te doen. Maar doel 1 staat in ieder geval, we gaan die berg op. Gisteren en vandaag de eerste kilometers van het trainingsseizoen al maar eens weg getrapt. 110 kilometer zo alles te samen. Dus word vervolgt...........