Het werd even stil.

Inderdaad waren we even stil. Verleden jaar kroop Cobie haar moeder, mijn schoonmoeder, al door het oog van de naald. En het herstel ging traag terug tot een bepaald niveau. Maar veel beter als dat werd het niet. De laatste maanden waren zwaar voor haar en regelmatig werd het ziekenhuis bezocht. Begin juli gloorde er weer hoop aan de horizon dat daar misschien een einde aan zou komen door een operatie. Op 7 juli werd ze geopereerd en werden bypasses en een nieuwe hart klep geplaatst. De eerste 72 uur zijn daar bij cruciaal. Helaas mocht deze operatie geen uitkomst bieden. Op zondagmorgen 10 juli is zij overleden. Wat blijft is een gevoel dat er is geprobeerd wat de medici konden. Maar ook een gevoel dat het zo goed is. Het leven was zwaar voor haar de laatste tijd. Wat ook blijft is de herinnering aan een vrolijk en optimistisch persoon, die ondanks alle problemen positief bleef tot het einde. Ze was echt een gezelschap mens die er van genoot als het hele gezin weer samen was. Iemand die bezorgd en trots was over het wel en wee van haar kinderen en kleinkinderen en achterkleinkind. Ik heb haar ooit eens zien opkomen voor haar zoon tegenover een flinke grote vent. Kwam niet aan haar kinderen,zoals m'n zwager dat ook memoreerde op de begrafenis. De lol die ze soms kon hebben met haar kleinkinderen. Zo zal ze altijd in gedachten bij ons blijven.

Gelukkig hebben we de foto's nog!

Het viel allemaal niet mee, kreeg er grijs haar van. Maar denk dat ik het nu voor elkaar heb. Ik heb dus de foto's van onze vakantie samen gevoegd op een Picasaaccount. Daar kunnen jullie ze dan bekijken. Door op onderstaande link te klikken komen jullie daar terecht. Links boven de foto's kan je dandiashow aan klikken. En dan glasje whisky er bij en genieten. Veel plezier op de rondreisdoor Schotland.

https://picasaweb.google.com/henry.krijgsman3/OnzeVakantieInSchotlandJuni2011?feat=directlink

On the move again.

Ha ha, jullie zaten in de rats,toch? We hebben jullie lekker een dag in spanning gelaten. En, euh, we hadden gisteren geen internet. Wel met de boot,na de regenbui, naar de douche geweest. Maar hier de laatste up-date.

Na het mislukken van onze nachtelijke expeditie zullen we toch maandag weer aan het werk moeten, zo jammer. Cobie vond het achteraf niet zo heel erg, ze zag nog al op tegen het bedienen van de katrollen om mij in de ruimte af te laten dalen. Maar goed, soms zit t tegen en soms zit t mee, niet waar. Vandaag zijn we dus de schotse grens weer gepasseerd en op engelse bodem terecht gekomen. Nou hadden ze ons belooft dat er een schotse doedelzakker een deuntje zou blazen bij het overschrijden van de grens. Maar nee, niemand te zien. Het was op zich wel fraai zo boven op een heuvel, nog een keer omgekeken naar schotland, toen het glooiende engelse land in gedoken. Via de A 68 om New Castle heen kwamen we bij Darlington uit. Onderweg nog even wat mondvoorraad ingeslagen in een locale buurtsuper.

We staan nu in Sutton on the Forrest net boven York. Van hier uit zijn het nog zo'n 60 engelse mijlen naar de boot. Morgen gaan we nog even in York ons vermaken. Om dan in de middag richting de boot te reizen. Dan nog eenmaal lekker eten op t bootje,tukkie doen en dan zijn we weer thuis. Camper leeg ruimen, wassen en naar de stalling brengen. Dan is het echt op met de pret. Eens kijken wat ik maandag mag gaan doen. Ben benieuwd want m'n eigen trekker is helaas in de eerste week van de vakantie verongelukt. Gelukkig kwam de chauffeur er wel goed vanaf. Maar hierdoor moet er intern geschoven worden. We gaan het allemaal zien wat er gebeurt.

Edinburgh by night.

Na dat t donker was geworden kon de actie dan van start gaan. Op onze tenen slopen we de camping af. Op een geheime locatie, niet ver van de camping, zou onze mini geparkeerd staan. Beetje geirriteerd van de jeuk ,van de brandnetels waar we door moesten kruipen, vonden we de mini op de afgesproken plek. Bij het zien van de mini was de jeuk gelijk weg!! Dit was niet goed gegaan,denk. Na ingestapt te zijn, bleek het stuur aan de verkeerde kant gemonteerd te zijn! Dit was duidelijk een2e handsje. Na overleg, hadden we zo afgesproken dat Cobie zou sturen en ik zou schakelen. Maar bij nader onderzoek bleek dat ook de pendalen aan de verkeerde kant gemonteerd waren. Maar goed,we hadden al tijd genoeg verloren. Ik kan je verzekeren, het is een deksels karwei om het geheel op de straat te houden. Gelukkig draaide het stuurwiel wel de goede kant op. Na enige tijd zetten we de auto aan de kant. Om ons te orienteren keken we op de plattegrond van Edunburgh. Wij zoeken, maar konden de straat niet vinden. Ik nog eens uit gestapt om te kijken. Maar het stond er toch echt en zelfs op de straat op het asfalt, Bus lane, niet te vinden in de kaart. Gelukkig door onze eerdere bezoeken aan de stad waren we rap in de goede richting. Cobie had het touw om over de muur te klimmen in een C1000tas gedaan. Valt niet zo op he, moet je wel op letten als je on secret mission ben. Door hetpark naast het castle kwamen we bij de muur uit. Nou ff touwtje over de muur en we zijn binnen,dacht ik. Ik begin opgetogen te klimmen,maar iets ging er niet goed. Het touw kwam naar me toe ik bleef op de grond staan. Blijkt dat touw ergens vast te moeten zitten. Dat laten ze nooit zien in films. Nou had ik nog een paperclip in mn zak en dat kan dus ook heb ik weleens gezien. Zo eenvoudig als hun een deur open maken is het dus niet. Maar ik laat me niet zomaar van mn stuk brengen. Maar toen het stiekum aan weer licht begon te worden brak er toch een beetje paniek uit, Schiet nou op zei Cobie, die gasten hebben het altijd zo voor elkaar. Ja ja, Sean Connery ziet er ook beter uit als ik,zeker? Inderdaad zei ze. Daar was voor mij de maat vol. En zei, ik ben er klaar mee, back to de car. Nou, toen we Bus lane weer gevonden hadden, zagen we net de mini weggesleept worden. Dat was pech moesten terug naar de camping lopen. Maar ik heb nog net de naam van het sleep bedrijf kunnen lezen, Tow truck, stond er op. En ik kan je verzekeren die zijn nog niet klaar met me. Maar nu het probleem foto. Nou had ik uit voorzorg toch nog een klein fotootje van die kroon gemaakt en dus toch nog een foto, voor jullie,dus. Hij staat bij de foto's,dus.

Edinburgh part 2, on a sunnyday.

Gisteren, 2^e pinksterdag dus, hebben we eens lekkerrrr helemaal niks gedaan. De dag was al goed van start voor wij daar achter kwamen. Is ook zo verwarrend allemaal, een uur vooruit of achteruit, je hele biologie raakt van slag. Maar wij toch maar eens voorzichtig de trap van het hemelbed afgedaald en toen bleek dat t zonnetje toch al ff langer op was dan wij. Koffie dan maar! En met iedere teug koffie werden we wakkerder-der, dus. Toen de toilettas en de handdoek onder de arm en op naar de douche. Daar leek het ff een deutsche nierlassung en

dat was ff schrikken. Maar nach Heinz, Friedrich und Gunther whar ich doch endlich dar an. Terug bij 'the mobilhome' kwam ik weer tot rust. Duitsers en douchen, ik weet het niet, rare verhalen over gehoord. Maar terug bij mn meisje werd het tijd voor ontbijt. Of noem je dat om elf uur al lunch? Onderwijl maar eens overlegt over wat we eventueel nog zouden kunnen gaan ondernemen. Daar kwam niet echt veel uit. Het zonnetje liet steeds meer verstek gaan en de lucht veranderde steeds meer naar donkerder kleuren. Dus de knoop door gehakt, we doen niks vandaag! En daar mee was gelijk de grootste inspanning van de dag, het hakken, geleverd. Na ja, s'avonds nog wat culinair stuntwerk op tafel getoverd, maar daar is t meisje al aan gewend. Na de maaltijd maar eens op tijd naar bed gegaan.

En zie daar! Ruim voor de wekker wakker en wachten duurt langgg!Vroeger opstaan heeft ook voordelen op de terugweg van de douche kwam ik de deutsche gemeinde tegen. En na het ontbijt de schoentjes aan getrokken en richting dubbel- dekker. Heel de bus lading zat al gespannen te wachten op onze strijd op de trap. Maar ja, je kunt niet aan de gang blijven. De teleurstelling was van de gezichten af te lezen. Zo kon het dus gebeuren dat we al om 10u midden in Edinburgh stonden. Al rap liepen we door de straten en over bruggen te stappen. Fotootje hier,fotootje daar. Voor we er erg in hadden stonden we weer op de Royal mile, maar dan aan de andere kant. En dat geeft weer een heel andere kijk op de street, so to speak. Jawel, ik denk al na over een gedichten bundel! Maar goed, wij staan daar, en waar ga je dan beginnen. Wij binnen gelopen bij het museum of childhood. Een museum over speelgoed en dergelijke. Treinen, poppen, poppenhuizen en pluche beren. Werd er helemaal emotionaal van. Iets verder op is een winkel met kerstspullen, u leest het goed, kerstspullen! Half juni en de hele zaak staat (nog) vol met kerststalletje, ballen, pratende kerstbomen en van die santa's die ho ho hoooo! roepen als je voorbij loopt, hoe gek word je dan?! Leuk hoor, maar daar waren we weer gauw buiten. Eerst maar eens koffie om van de schrik te bekomen, met appelgebak, ik was heel erg geschrokken he. Toen we weer tot rust waren gekomen zijn we naar het Castle gewandeld. Dit hadden we nog niet gezien en dus stond dat nog op het lijstje. Kaartje gekocht, zij dan en ikke wachten en wachten enz, en naar binnen. Nou was het minder druk als zondag, maar waar komen al die mensen toch vandaan? Het krioelde door elkaar, en met spaans en frans en nog allerlei talen kwettert het door elkaar. Maar er was plek om hier en daar een fotootje te schieten. Nog even The Royal Scots museum en The Royal Scots dragoon Guards bekeken, mooie uniformen dragen die mannen. Toen op naar The Honours Of Scotland, het zijn een zwaard, een scepter en een kroon. Dat trio is al een poosje in gebruik bij die schotten. De kroon werd in 1540 vervaardigd van schots goud en de scepter werd gegeven aan James IV in 1494 door paus Alexander VI en James V liet hem langer maken, de scepter,dus. Het zwaard kreeg James IV van paus Julius II in 1507. Ze zijn nog weleens verstopt geweest vanwege de oorlogen in het land. Van 1707 tot 1818 zaten ze verstopt in de kroonzaal. Toen in dat jaar,Walter Scot daar heb je die naam, de eikenkist openbrak kwamen ze weer tevoorschijn. Foto's mag je er niet van maken, maar daar hebben we het volgende op gevonden. Cobie heeft een mini gehuurd en ik ga vannacht naar binnen om hem te fotograven. Net als in de film The Italian Job. Of als Mission impossible, laat Cobie me aan een draadje naar beneden zaken. Niet lachen, wacht maar tot je de foto ziet. Inmiddels was het bijna 13u geworden. Dan schieten ze elke dag, behalve zondagen, goede vrijdag en 1^e kerstdag, een kanonschot af. Raar,maar waar. De inwoners van Edinburgh zetten hun klok er op gelijk. Wij hebben daar een horloge voor,toch? Maar goed klokslag 13u en dat kanon gaat dus af. Hoop herrie,weinig knal.Geen angstaanjagende taferelen,dus. Toen hadden we het wel gezien daar en zijn we terug de Royal mile in gelopen. Even nog getwijfeld bij de Whisky experience maar, nee!! We gingen voor cultuur vandaag, dus zijn we het onder de stad gaan zoeken. Een verborgen stad, althans een deel ervan,onder de huidige bebouwing bevinden zich nog resten van een oude bebouwing. The Mary King's Close is een van die straten. Hier leefde mensen tussen 1600 en in 1902 werd het laatste huis verlaten. Het was er allemaal niet zo fris in die jaren. Soms leefde men met 15 mannen en vrouwen in een ruimte van 5 bij 4 meter. Afvoer was er niet en dus werd een emmer als toilet gebruikt. Die werd op zijn beurt weer leeg gekieperd in de steeg. Na een pest epidemie werd er wat meer aan de afvoer gedaan. Toen ook werd er begonnen met de bouw van de huidige bebouwing. Boven op de nu ondergrondse vertrekken werden nieuwe gebouwen gebouwd. Met de oude eronder als fundament. De laatste man die er woonde wilde niet weg. Maar een wet zegt dat als de straat overdekt is, je er niet meer mag wonen. Hij hield zijn poot stijf en ook al was het niet meer dan 75 pond waard, door zijn stijfkopigheid kreeg hij uiteindelijk 410 pond voor zijn onderkomen. Uiteindelijk weer bovengronds hebben we alles, op een bankje in de zon, op ons in laten werken. Daarna zijn we in de bus op weg naar de camping verder gegaan met plannen voor onze activiteiten van vannacht, die foto van die kroon,ja!! Geen gekke dingen gaan denken,he! Morgen gaan we zakken richting Hull, als we uitgeslapen zijn, ivm fotosessie vannacht. Hou je mailbox in de gaten.

Edinburgh bezocht. Deel 1

Na de teleurstelling van de thee bij Liesbeth zijn we dus richting Blair Atholl gegaan. Na aankomst nog even lekker in het zonnetje voor de camper gezeten. Was een grote camping maar ook weer heel netjes en schoon sanitair. De staanplaatsen zijn hier in schotland dus allemaal van gravel. Erg fijn, vooral als t regent, en ja dat doet t nog wel eens hier. Van Blair Castle zijn we dan richting Edinburgh getogen. Maar hebben eerst nog even een Hydro-electro centrale bekeken. Hier was ook een zogenaamde zalmtrap te bewonderen. We hebben ze wel zien springen, hoor. Maar of mijn afdrukvinger was niet snel genoeg of m'n toestel kon het allemaal niet volgen, ik persoonlijk hou het op t laatste, maar geen foto's van de jumping salmon,dus. Er stond ook nog iemand in het water allemaal rare bewegingen te maken. Wij dachten nog die gaat verdrinken! Roep ie in eens; hilfe hilfe!! Ja, zeg ik tegen Cobie,had beter engels geleerd op school in plaats van Duits. Maar geen paniek hij was aan het vliegvissen. Toen nog even door Pitlochry gewandeld, leuk stadje om door te kuieren. Inmiddels was het,jawel!, weer eens gaan regenen. Je moet nou eenmaal water hebben voor zo'n centrale, niet waar. De rest van de reis, behalve dan in de supermarkt, bleef het regenen. Rond half vier zijn we hier in Prestonpans aangespoeld. Wat een water,het bleef maar komen. Op de camping alles ff rap geregeld en toen de 220 stekker er in,kachel aan en de gordijnen dicht. Zo jammer van dat weer.

Vanmorgen was het dan ook een verrassing dat de zon scheen! Dus uit bedje geklauterd, je springt niet zomaar 1 ½ meter naar beneden, en op naar de warme douche! Helemaal fris en voorzien van een zwoel eau de toilette aan de ontbijttafel aangeschoven. Wat gaan we doen vandaag? Naar Edinburgh,dus. Hier voor hebben we de bus genomen. Zo'n 500 mtr van de camping is een busstop. En zie daar,er kwam een dubbeldekker voor rijden. Dus eerst nog even netjes betaald aan de driver en toe al vechten en met de ellebogen werkend de trap op. Wie het eerst boven was, daar ging het ff om. Even wilde Cobie nog aan m'n haar trekken, maar ze kon geen houvast krijgen. Dus ikke was als eerste boven en mocht op het belletje drukken als we eruit moesten. Na een half uur en ongeveer 26 keer vragen of ik al mocht drukken,kwamen we in het centrum aan. Op St Endrew's sqaure rolde we de bus uit. Daar staat een monument van Melville boven op een pilaar. Wie? Milville, ja ook geen idee wie t is?! Maar aan het eind van de straat staat Scott Monument en dat is een heel belangrijke man geweest voor schotland. Daar kom je op Princes street dat langs een park midden in de stad loopt. Vandaar uit zijn richting de Royal mile gelopen. Allemaal goed te doen, ligt allemaal lekker dicht bij elkaar. Aan het eind van de Royal mile ligt Endinburgh Castle, waar ze al bezig zijn met de opbouw van de tribunes voor de Tattoo. Beetje jammer want het is allemaal een beetje rommelig. Je kan er over de hoofden lopen, zo druk. Dus dat bezoek doen we later. Toen maar eens wat gaan eten en drinken. Waarvoor? Nou als je aan de Whisky experience wil beginnen, moet wel wat gegeten hebben. Dus wij ons gemeld bij de Whisky experience. Daar word je in een soort van whiskyvat door het distillatie proces gevoerd. Met een soort mobiel kan je in je eigen taal het verhaal volgen. Uiteindelijk kom je in een filmzaal terecht. Daar word nog van alles uit gelegd over de regionen van de whisky. Grof weg verdeeld in vier regio's. Ieder met haar eigen typische geuren en smaken. Maar iedere distilleerderij is uniek op zichzelf. Ook werd er verteld over single malt en de blendings. Hier ook kregen we de kans om een whisky te proeven. Ik koos voor een Islay whisky, die word op turf gestookt en dat proef je dus echt. Cobie koos voor Speyside Whisky, veel zachter van smaak. Maar ze lust helemaal geen whisky!! Jahoeee!! Zeg maar nee,dan krijg je er twee!!! Best gelopen, zo had ik dus al rap twee glazen achter de kiezen. Daarna kwamen we in een soort schat kamer, hier staan 3385 verschillende flessen qua merk en blend en leeftijd. Ooooh! Watertanden!!!

Vette vlekken op het raam,van met m'n neus tegen de vitrine duwen. Hier werden we even alleen gelaten,om het op je in te laten werken, zullen we maar zeggen. Vandaar uit kwamen we in de bar terecht, hier heb je een vitrine met allemaal verschillende type flessen. Daar staat dus ook Nessy in de vorm van een flessie, grappig hoor. Eenmaal buiten weer op de Royal mile stond een entertainer z'n kunsten te vertonen. Of het nou door de whisky kwam, of dat hij echt zo goed was. Het was in ieder geval te gek om te zien. Hij slikte een zwaard van 60 centimeter en liet iemand op een soort spijkerbedje op z'n borst staan. Het was echt gaaf om te zien. Inmiddels zijn we weer terug op de camping en het regent weer. En zitten we moe maar voldaan na te genieten van deze dag.

Op de thee bij Liesbeth.

Vanmorgen dus weer op pad gegaan. Netjes gedoucht, scheiding in het midden en een lekker luchtje op. We gaan bij Liesbeth op de thee. Balmoral Castle staat op de planning. Eerst een stukje omhoog en toen via de A939 naar beneden. Over bergen en door dalen,langs skipistes, want dat word daar gedaan. Een mooie omgeving, toch meer ons ding. Met meer bossen en kleine dorpjes. Net voor Balmoral komen we nog over een grappig bruggetje. Best een steil ding, gezien de schaafplekken op het asfalt. Maar, no problem, wij rosten er zo over heen. Bij het Balmoral aangekomen de camper netjes op de parking gezet. En wij op pad, ook weer een bruggetje over en dan.... mot je een kaartje kopen om naar binnen te mogen!! Dus ik zeg nog tegen Cobie; als ik m'n eigen thee mot betalen dan hoeft het niet voor mij. Maar ja, vrouw lief most naar binnen. Komt wel goed,schatje,zei ze nog. Loop ik eenmaal op die oprijlaan kom ik tot de ontdekking dat ik nog op m'n badslippers loop. En dan loop je toch nie lekker. Je wil toch een goeie indruk maken als je Liesbeth tegen komt. Wat nerveus lopen we verder en ja dan moet je ineens plassen. Dus dat eerst maar even bij de kasteelkantine gedaan en toen we er toch waren, gelijk maar ff een bakkie gedaan. Dus toch zelf betalen!! Ze heb wel lekkere koekjes,dat dan weer wel. Na de koffie maar eens om het Castle heen gelopen. Goed gekeken of we niet ergens de gordijnen zagen bewegen, je weet het niet?! Wel een beetje kitscherig, ze heeft een hert op een sokkel staan, en dat kreng glimt!! Zo heb ik ze nog nooit gezien. Via de tuin kwamen we in 'the ballroom'. Je denkt nou gaat t gebeuren! We hoorden ze al praten, die Liesbeth. Maar dat valt een beetje tegen. Wat van haar ziet zijn een paar ouwe jurken die ze op visite hier of daar gedragen heeft. Ook staan er een gele jas met gele hoed, ik denk dat ze die gebruikt heeft toen ze de oprijlaan geasfalteerd hebben, om het verkeer te regelen. Het deed gewoon zeer aan je ogen,dat geel. En dat praten, dat bleek een filmpje te zijn. Beetje jammer Liesbeth. Teleurgesteld hebben we nog even door de tuin gedwaald en de groentetuin ook bekeken. Gewone mensen eigenlijk toch ook weer. Ze eten ook gewoon bietjes en tuinbonen en rabarber, niks bijzonders dus. Jammer van de thee maar we moesten weer verder. Weer via berg en dal zijn we in Blair Atholl op de camping neer gestreken. Morgen nog wat rond kijken hier, weer een Castle. Dan gaan we naar Edingburgh en hopen daar een paar dagen te blijven en de stad af te struinen. Hebben we deze reis al 10,15 en zelfs 18% gehad, zit nou ff aan de 40%, jawel Wishky!!

The long way down.

Na onze expeditie naar het eiland Orkney was het weer tijd onm de neus van ons rollend huisje richting het zuiden te draaien. Via de A9 ging het langs de kust naar beneden. We hebben nog staan kijken maar de pier van Scheveningen kan je net niet zien. Het was ook

een beetje nevelig en tussen Wick en Helmsdale gaat het nog aardig op en neer. Hier en

daar toch wel met 15% en dan was het mooi om de nevel door het dal te zien drijven. Ons doel was Fort Augustus,wat? Ja,ik weet het t is nog maar juni,maar zo heet dat gat nou eenmaal. In de buurt van Invergordon hebben we nog een paar zeehonden zien zonnen.

Te ver weg om fatsoenlijk te fotograferen, met de verrekijker de baai afstropend kwamen

ze in zicht. Lekker liggend op het droog gevallen strand wachten ze het tij weer af om dan weer verder te gaan. Zo ook wij, in Dingwall hebben we de keukenkastjes en de koelkast

weer gevuld en gelijk maar even getankt. Het is wel schrikken hier wat brandstof prijzen aangaat. Diesel is hier duurder als loodvrij. De prijs van diesel varieert nog al een beetje, gemiddeld betaal je 145,9 langs de weg en soms zie ook wel 141,9. Maar bij de groot super markten is het allemaal net ff beter. Wij tankten bij Tesco,net zo iets als Albert Heijn, voor 137,9. Klinkt beter niet waar? Maar als je om gaat rekenen met een koers van circa € 1,30 blijft het toch pittig. Maar met dat gouden voetje van mij en Cobie die soms kilometers duwt valt het best mee. Hebben nog maar 130 liter verstookt, gemiddeld 1:10, valt niet tegen met veel klimmen en toch wel veel wind boven in schotland. Van af Dingwall ging het kruip door sluip door, what a fun, je komt nog eens ergens. Uiteindelijk kwamen we bij Drumnadrochit, What's in a name, aan de oevers van Loch Ness. Daar is ook het Nessy centrum gevestigd. Grappig hoe het allemaal gebruikt word voor de commercie. Maar een beetje spannende sfeer hangt er toch wel. Toch stiekem naar links, tussen de bomen door, het Loch maar een beetje in de gaten gehouden. Maar niets gezien!! Bij Fort Augustus stond ons nog wat te wachten. De camping die we op het oog hadden was gesloten, wat nu?! Ik had toch nog iets van een camping gezien?! En jawel, spiksplinter nieuw, nieuw sanitair met alles er op en er aan. Echt helemaal super. Het was nog aardig weer dus maar even Fort Augustus in gewandeld. Hier vind je vier sluizen die het hoogte verschil tussen een gegraven kanaal en Loch Ness over bruggen. En wie komen we daar tegen?! Jawel, Nessie!!!!! Niet in het water, maar wel in een plantenbak. Ongeveer 2 ½ meter hoog stond ze nieuwsgierig naar ons te kijken. Gauw ff fotootje gemaakt, voor de thuis blijvers,dus.

Na een ernstig natte nacht, van de regen, zijn we de Cairngorms in gereden. We wilden nog naar de working sheep dogs, werkende schapen honden, voor de geen die de taal niet matig zijn. Maar die werken alleen na 16u, zo'n baan zoek ik ook nog! En dan om 18u weer naar huis, daar wil best voor uit een bak vreten hoor. Toen hebben we maar een wildpark bezocht. Een soort Beekbergen, maar dan anders. Beetje jammer dat er een zootje militairen er de boel aan het open graven waren. Wat ze zochten? Echt geen idee. Ik vroeg nog; do zoek your mother in law?! Maar kreeg geen antwoord. Toen maar weer op zoek naar een camping. We kwamen in Rothiemurchus terecht. Ook al met nieuw sanitair, je kon er met z'n tweeën douchen! Dat ik dat nog mee mocht maken in de vakantie!!! De Cairngorms zijn een gebergte, erg fraai met mooie bossen. We hebben vanaf de camping een wandeling gemaakt en dan kom je op een soort plateau uit. Vandaar kijk je over een dal tegn de volgende bergen aan. En daar lag zowaar nog sneeuw op. We hadden die witte vlekken s'middags al gezien. Maar dat kon toch geen sneeuw zijn,dus wel.