Soms gebeuren er dingen in je leven die je tot nadenken stemmen. Dingen die gebeuren, sommige onherroepelijk en sommige als gevolg van. Het overlijden van naaste en het verdriet dat daar bij hoort, dingen die onherroepelijk zijn. We weten allemaal dat je je ze eens tegen komt in ons leven. Maar het komt toch altijd te vroeg. Ben je nog bezig met het verwerken van dat verdriet komt er toch ook wel weer iets fijns voorbij. De jongste krijgt ook een sleutel van een eigen stulpje. Dus aan de slag met z'n alle en in no time is het zover. Staat ze in de gang met haar laatste spulletjes en gaat ze op pad naar haar eigen huisje. En dan ben je samen over. Hadden daar wel eens naar uitgekeken, maar nu, zo ineens en zo snel. Het was gewoon vreemd en het overviel ons toch wel. Maar goed, zo gaan de dingen in het leven. Je gunt het je telgen toch ook om een eigen plekje te hebben. Weer een fase verder in je leven. Hoe gaan we verder, gaat het weer zo als het altijd ging. Blijf ik op de vrachtwagen en jij gewoon op kantoor. Het houdt wel in dat je s'avonds alleen zit. Nou had ik altijd gezegd dat als het laatste vogeltje van het nest vliegt, ik zou stoppen met rijden. En ik zou dat zelf ook niet fijn vinden als ze daar alleen zou zitten. Je gaat dan eens evalueren hoe het dan verder moet. Als ik, Cobie, eens vier dagen zou gaan werken? Dan kan jij minder gaan werken. Maar ja wil je dat? Ja, goeie vraag, kan ik zomaar van die vrachtwagen af stappen? Wil ik dat? Een heleboel vragen komen er in je op en niet op alle vragen heb je direct een antwoord. Maar zoals eerder gezegd, ik had het beloofd. Je praat eens met je werkgever om wat dingen te veranderen. Je weet eigenlijk wel dat dat niet mee valt. Iedere avond op tijd thuis is in mijn vak vaak geen optie. Al die dingen brengen toch nog wel wat spanning met zich mee. Wat tot een bezoek aan de dokter lijdt. Na een controle komt eruit dat je bloeddruk iets te hoog is. Wat te wijten valt aan de spanning en ook aan m'n overgewicht. Waar dus ook aan gewerkt moet gaan worden. Dan raak je aan de praat met iemand en je gaat eens kijken voor een andere carrière. Maar dat word m niet. Had wel open kaart gespeeld met mijn werkgever, eerlijk duurt het langst. En na de sollicitatie wisten we weer waar we stonden. Het was geen man overboord, maar er kwam nog iets op ons pad. Mijn huidige werkgever wilde ons tegemoet komen. En we zijn nog eens rond de tafel gaan zitten. Vanaf januari ga ik vier dagen werken en heb een dag meer met m'n meisje. De overige vier dagen gaan gewoon zoals ze altijd zijn gegaan. Ben ik thuis s'avonds is dat meegenomen, lukt dat niet dan is het zo. We weten dat het niet altijd zal lukken. Maar we zijn blij met deze oplossing en ik kan op deze manier ook gewoon blijven doen wat ik leuk vind. En samen kunnen we dan toch de dingen doen die samen wilde gaan doen. En aan de gezondheid gaan werken.