Nou nou, naar Noorwegen,is dat wat? Daar was ik nog nooit geweest, dus gaan we dat maar eens ondernemen. Een rederij was een container vergeten te verschepen en die moest dus met spoed naar Noorwegen. Naar Sandefjord om precies te zijn. Dus container op gezet, en op pad. Via Bremen en Hamburg richting Denenmarken. Waar ik in Hirsthals op de boot geboekt was naar Larvik. Best gelopen ff zitten dus. Het ging allemaal voorspoedig. Via het boekingskantoor en de douane wat buiten Hirshals zit was ik netjes op tijd bij de 'superfast ferry'. Het was behoorlijk druk met toeristen,die je eigenlijk terroristen zou moeten noemen. Helemaal gek worden ze, bang om de boot te missen. En dan gaan ze met vakantie zou je zeggen. Voor ik de boot op mocht heb ik het allemaal met verbazing staan aan schouwen. Leuk schouwspel moet ik zeggen. Eenmaal aan boord worden het weer hele andere mensen. Er word gegeten,gelachen en gezopen! En dit is nog maar een korte overtocht. Met 3 uur en 45 minuten sta je aan de overkant. En dan begint de crazy race opnieuw. Want.... We gan met vakantie,toch? Van de boot moet je je bij de douane melden. En dat vond die douane wel interessant een truck met een container uit Holland. Of ik nog wat aan te geven had? Nou, nee. Maar ze wilden toch wel even kijken in de cabine en naar de lading. Dus dan sta weer even. Vreemd hoor, had me op de boot gedoucht en geschoren, dus daar kon het niet aan liggen. Maar t was allemaal goed, maar ze gingen even mee naar m'n los adres. Daar stond men met smart op mij te wachten. Dus in convooi naar de klant. Die waren op de hoogte van mijn komst en wilden wel even wachten om mij nog te lossen, zodat ik de volgende morgen weer terug de boot op kon. Het zou dus een flits bezoek aan Noorwegen worden, zou dus. Tijdens het lossen bleek dat niet alles daar gelost moest worden. Er bleek nog een adres in te zitten. Dat wist ik wel, maar wist niet beter dat die daar ook eruit zou gaan. Maar wat schets mijn verbazing, ik moest die dus zelf lossen. Nou was het de buurman, maar die was al even naar huis. En dan begint de stress, het moet er toch uit ivm met die boot die je moet halen. Dus bellen over en weer. Er bleek nog wel iemand aanwezig te zijn op het adres, maar die wilde het niet aannemen. Was niet zijn afdeling en wilde geen verantwoording nemen voor die ene palet. Zo jammer!! Heb zelf nog van alles geprobeerd om hem toch maar kwijt te raken. Zielig doen, een specialiteit van me op zulkwe momenten, geld bieden, het mocht niet baten. Ook vanuit Holland werd van alles geprobeerd. Maar het viel allemaal niet mee. Toen nog bij een lokaal transportbedrijf geprobeerd om de palet kwijt te raken, maar helaas gesloten. Maar toen kwam er toch nog een telefoontje,laat op de avond. Als het goed was zou er iemand om 6 uur de andere morgen komen om te lossen. Dus, het moede lichaam, van alle inspanningen, maar eens te rusten gelegen. De andere morgen om 5.45 weer fit uit m'n mandje gestapt en in de wachthouding. Het werd zes uur, niemand! Het werd half zeven, nog niemand. Zo jammer. Tijdens het wachten heb ik me op een wetenschappelijk onderzoek gestort. Het regende, en nu blijkt dat hier de spetters ook een stukje omhoog vallen!! Zogenaamde norske pijpenstelen, heel bijzonder. Om 7.40 kwam er dan toch iemand aan rijden. Maar we beginnen pas om 8 uur,dus. Daar ging mijn bootje dus. En dan sta je te kijken. Vanavond om 17.45 hoop ik dus weer te varen. We gaan het zien. Het is niet anders. Word vervolgt.