Dag twee kende een wat moeilijke start. Na de wekker wilde de geest wel maar de spiertjes nog even nie! Starend naar het plafond raapte we de moed weer bij elkaar. Na het douchen en het opwarmen van de spiertjes was het tijd om de blaren te verzorgen. Is dit leuk, zo door Paris strompelen? Maar na het ontbijt ging het alweer beter. Het motoriek werkte weer bijna normaal. Blij dat we ons in de bus weer neer konden vlijen kon de reis naar het centrum beginnen. We lieten ons afzetten voor het Louvre en bij de eerste meters had een rolator niet misstaan. Wat zouden die frambozen wel niet gedacht hebben. Maar goed,strompelen ging langzaam weer over in redelijk vloeiende bewegingen en via de tuinen en langs de orangerie ging het richting Champs Elysees. Aan het begin steken we Place de la Concorde over en kijken even bij de Obelisque. Wat,waarom en hoe ie er gekomen is? Geen idee,ons latijn is niet toerijkend,want verder als de V van de 5 en M van de duizend komen we niet, maar dat het een karwei is geweest om 'm overeind te krijgen begrepen we wel.Vandaar over de Champs Elysees kijkend zie je de Arc de Triomph al staan. Knap stukkie werk en een leuk idee van 'Nappie' je moet er maar op komen,toch. Op die manier word je niet gauw vergeten,ook al verbannen ze je naar een eiland, maar het is nog goed gekomen met Napoleon, hy is back in town, daar over later meer. Na een rondje onder de Arc gedaan te hebben, waar de plaatsen van de diverse veldslagen vernoemt zijn oa Maastricht, ging het richting Tour de Eiffel. Na de Seine overgestoken te hebben was het weer tijd voor een culinaire stop. Weer erg fijn om te doen, en ook weer even fijn voor de spiertjes, maar goed we moesten verder want de Tour de Eiffel moest bedwongen worden. Daar aangekomen stonden we voor een dilemma. Ja, ga je met de lift of ga je lopen? Nou.......,met de lift denk! Maar..., daar stond een rij voor de kassa waar je echt u tegen zegt. Dus ff overleggen. Besloten werd het toch maar met de benenwagen te doen. Dus kaartje gekocht en daar gingen we. Dat wil zeggen, Bert en ikke(Henry). De dames vonden het te hoog! Beetje flauw, maar van mijn Cobie wist ik nog van de eerste keer dat dat nie wat zou worden, want we hebben niet lang hoeven zoeken om haar vingerafdrukken van de vorige keer terug te vinden. Heb toen een voor een haar vingers los moeten maken en haar aan mijn hand naar beneden moeten leiden. Maar met Bert geen centje pijn, beetje raar ook om m aan mijn hand naar boven te moeten brengen. Nee, als een (van der) Berggeit ging ie naar de eerste verdieping. Mij zo af en toe buiten adem achter latend. Best gelopen dus. Na wat rond gekeken te hebben volgde de volgende etappe naar het tweede verdiep. Vandaar heb je al een mooie kijk over de stad. De meisjes hadden zich lekker op een bankje geinstalleerd en waren wel nieuwsgierig of we nog terug kwamen. Wij konden hun wel zien, zij ons nietNa lang overleg besloten we toch maar terug te gaan naar onze vrouwen. Wat moeten ze zo alleen in zo'n grote stad. De afdaling via de trappen ging een stuk prettiger en ons wachten een warm welkom,dachten we. Warm wel, maar dan van de inspanning,dus. s'Avonds bereikte ons het bericht dat er een bommelding was op de Tour de Eiffel en dat zo'n 2000 mensen geevacueerd moesten worden. Had ik toch dat hekje dicht gedaan? Vertel ik nie!!! Maar met die bommelding hebben we niets te maken,ja! Het werd inmiddels tijd om verder te gaan en een bezoekje te brengen aan Napoleon. Die ligt in het Hotel d'Invalides. Na verbannen te zijn geweest mocht ie toch weer terug komen in Paris. Hij ligt daar samen met nog wat lieden in het Hotel. Maar..... laten we nou net te laat aankomen. Het was net gesloten en dus konden we nie op visite. Zo jammer. Hij ligt daar in een aardig marmeren kissie(hij was nie zo groot) en na wat leeswerk blijkt hij dus in 5! kisten te liggen!(bang dat ie weg loopt,denk?)Te beginnen met o.a. een zinken kist en dan een houten om te eindigen met een mooie gepolijste marmeren sarcofaag. Op de foto ziet het er nie slecht uit, je kan rotter terecht komen nie waar, maar goed, wij konden hem niet zien dus. Teleurgesteld en vermoeid gingen we richting Pont Alexandre om daar weer de Seine over te steken en ons naar het restaurant te begeven. Daar hebben we eerst onze vocht balance weer op peil gebracht met wat rode wijn en bier. Dat werkt toch het beste, want met water moet je je handen wassen niet waar? Na enig vertaal werk en grondige inzage van de menukaart,hadden we weer een goed uitgebalanceerde maaltijd samengesteld. O,O,Oh wat een genot, een boeren pate met wat stokbrood als entree en een pave de rumsteck als het hoofdgerecht en....... creme brullee als dessert. Mjammie!!! La bon vie en france, kon het maar eeuwig duren, maar nee, we moesten weer naar 't hotel, met het openbaarvervoer,de bus,dus. A demain.