Nee nee nee,niet die rubbertjes die jullie denken! Van de week mocht ik2 nieuwe rubbertjes brengen bij marine schip Johan de Wit. Die lag afgemeerd op de marine bassis van Den Helder. Hij ligt daar voor onderhoud en reparatie. De Johan de Wit word ook ingezet voor de missies van de verenigde naties. Onder ander in oorlogsgebieden in het midden oosten en begeleiding van schepen, maar nu ligt hij dus in Den Helder. Er moet het nodige onderhoud aan gepleegd worden voor hij weer in gezet kan worden, maar de rubbertjes, 650 kilo per stuk, zijn toch ook wel ter preventie. Toch een soort voorbehoedsmiddel? Jawel, ze worden gebruikt tussen de schepen onderling en tussen de wal en het schip. Na de paspoortcontrole, de basis is een apart stukje nederland, mocht ik naar het schip om te lossen. Op de kade aangekomen heerste er serene rust. Geen mens te zien. Dus de loopplank maar eens op gewandeld en daar zit dan toch dewachter. Ikke uitgelegen wat ik kwam doen en ja daarvoor moest de bootsman gewaarschuwt worden. Na enige tijd kwam die eens polshoogte nemen. 'Hoe groot zijn die dingen?'was zijn vraag. Nou net te groot om door de deur te doen. Dus maar eens ff kijken hoe dat eruit ziet, deurtjes open gemaakt en ja dat waren wel hele grote rubbertjes. Er werd eens over en weer gebeld en toen ging het gebeuren. Vier man werd er opgetrommeld. En op het boven dek was ook activiteit. Een jonge dame nam plaats in de kraan en daar kwam de heftruck overboord zwaaien en werd neergelaten op de kade. Niet slecht voor een dame. Maar hoe krijgen we die dingen eruit? Na enige beraad in depraatgroep werd besloten ze er maar uit te sleuren met de heftruck, om ze daarna op het dek te hijsen. Zo gezegd zo gedaan, de mast van de heftruck brak er bijna af toen het rubbertje als een jonge vrolijke hond over de kade danste. Heel apart, dat was dus de eerste. Nou denk je, rossen ze die andere ook gelijk eruit en dan kan ikke weg. Maar nee, met vier man is er toch wat onduidelijkheid over de taakverdeling en als Truus van de kraan zich er dan ook nog mee gaat bemoeien! Wat een toestand. Na wat gesteggel onder elkaar zagen we dan toch het eerste rubbertje omhoog en over de reling verdwijnen. Al rap zwenkde de giek van de kraan weer over de reling terug en vol verwachting keken we uit naar het stropje wat nog aan de haak van de kraan hing. Die was weer nodig voor het tweede rubbertje, maar halverwege het dek en de kade stagneerde de boel. De kabel bleef steken en alles wat we konden doen was alleen maar kijken naar het stropje. Nou keken wij denk vrolijker als Sadam toen ie het stropje zag, maar na wat gerommel kwam het toch binnen hand bereik. Dus ronde twee kon beginnen. Nou was de eerste ervaring met het 'dansende rubber' nogal goed bevallen dus de tweede moest net ff beter. Er werd iets harder getrokken en jawel het was weer een heel spectakel met dat dansende apparaat over de kade. Er ging een gejuich op en even dacht ik nog bordjes te zien met cijfers voor de punten telling. Maar nee, het was mooi geweest, de mannen hadden lol gehad en het was klaar dus rap naar binnen, en daar stond ik dan met m'n cmr, maar nog zonder handtekening. Weer die bootsman ff opgetrommeld, want ja niet iedereen kan een handtekening zetten. Toen ie er toch was heb ik nog ff gezegd dat als ze nog even tijd over hadden ze hier en daar nog wel een likkie verf konden geven aan die schuit. Ze zouden er over denken. Daarmee kwam een einde aan mijn marine tijd dus en kon ikdit keer ongestoord door de bewaking de basis verlaten.Op naar het volgende avon(d)tuur. P.S. zie foto's voor de rubbertjes.