Vandaag (7 juni) zijn we nog een keer gaan varen. Hier vanuit john O'Groats worden rond-reizen georganiseerd op het eiland Orkney. En dat hebben we dus gedaan. Om 9u stapte we aan boord van een voetgangers ferry die ons naar het eiland bracht. Een tocht die zo'n 45 minuten duurt. Daar stond een bus voor ons klaar die ons over het eiland rond reed. Iets wat we normaal niet zo gauw doen zulk soort excursies. Maar voor de gelegenheid maar eens een uitzondering gemaakt.Eenmaal in de bus ging het over de Churchil-barier's richting Kirkwall

Die Churchil-barrier's zijn dammen die tussen de verschillende eilandje, waaruit Orkney bestaat, zijn aan gelegd tijdens de tweede wereld oorlog. Winston Churchil liet die afsluiten om de engelse vloot, die daar zich verstopte voor de duitse U-boten. Eerst werden er schepen in afgezonken,waar je nu nog de resten van ziet. Maar helemaal dicht was het niet. Dat kwam aan het licht toen in de nacht van 13 oktober 1939 de U47 door de barriere brak. Een geluk was dat veel van de schepen naar open zee waren gevaren. Maar de HMS Royal Oak lag in in Scapa Flow. Die was achter gebleven om het radarstation te beschermen. Het schip werd geraakt door 3 torpedeo's en zonk in 13 minuten met 833 matrozen nog aan boord.Toen werd besloten het met beton blokken af te sluiten. Een hels karwei waar in 1942 Italiaanse krijgs- gevangenen voor gebruikt werden. Deze Italianen (1200) waren gevangen genomen in noord afrika. Toen die in januari in Orkney aankwamen werden die dus aan het werk gezet in een temperatuur van net boven het vriespunt. 900000 ton beton werd er voor gebruikt. Een heel indruk wekkend geheel, wat uit vier dammen bestaat. Vandaar uit ging het naar Kirkwall.

De Orkney´s behoorden vroeger aan Noorwegen toe maar zijn in de 15^e eeuw in schotse handen gekomen. En hier in Kirkwall vind je nog een Cathedral waar je nog veel viking en noorse invloeden in terug vind. Die viking overblijfselen kom je over het hele eiland tegen. Via Stromness,de hoofdstad van de Orkney met 7000 inwoners gingen we naar Skara Brae.

Skara Brae zijn overblijfselen van rond 5000 jaar geleden. Ze zijn ontdekt na een zware storm die verschillende woningen hadden bloot gelegd. Heel apart om te zien hoe hun woningen al op een bepaalde manier waren ingericht. Met aparte vertrekken en zelfs stapelbedden. Hoe het zo verborgen kon blijven en waar die bevolking is gebleven weten ze niet precies. Wel weten ze dat gemiddelde leeftijdsverwachting toen niet hoger lag dan 30 jaar. Vandaar uit ging het naar de `Standing stones` van Stennes. Hier heb je een cirkel van stenen staan net als in Stone hengs. Nog 12 stenen staan overeind en er word beweerd dat het oa gebruikt werd om de jaargetijden vast te stellen. Door de stand van de zon konden de mensen toen zien welk jaargetijden het was. Dat is ook bewezen door archeologen. Op de terug weg komen we langs een koepelvormige heuvel met ergens midden in t weiland een `standing stone´. Rond 27 juni, de langste dag in deze omstreken, komt die Stone tussen de ondergaande zon en die koepel te staan. In de koepel zit een opening en vanaf het moment dan ze alle drie, de zon,de ´stone´ en de koepel in een lijn staan, word de binnen kant van de koepel helemaal verlicht door de laatste zonnestralen van die dag. Je moet weten dat hier dan de zon om middernacht onder gaat en rond half 4 al weer op komt. In de winter daar in tegen gaat de zon al om half 4 onder en is rond 9 uur s´morgens weer licht. Op sommige heldere nachten is hier zelfs het noorderlicht te zien. Al met al weer een leuke en leerzame dag gehad, het weer werkte lekker mee. Alhoewel dat er s´morgens niet naar uit zag. En na een lekker boot tochtje waren weer om 19.45 op dat andere eiland,het verenigd koninkrijk,dus.