Wie had dat gedacht? Eindelijk weer eens een witte kerst. Op 20 december mocht ik weer vertrekken. S'middags sneeuwde het al lekker en als je dan naar buiten kijkt is het best mooi om te zien. Maar hoe zou het vannacht zijn,vraag je je dan toch af? Omdat ik nogal een dikke rit voor de boeg had,ging Peter Laay met me mee. Met twee chauffeurs kom je nueenmaal verder. We moesten naar Argentan niet zo heel ver van Caen in Normandie. Om 18u was het zover,we gingen op pad. Om op de snelweg te komen moeten we nog een beetje tobben. Glibberen en glijdend komen we op de snelweg. Dat viel niet tegen, maar de snelweg was niet veel beter. De linkerbaan lag helemaal vol en de meeste auto's bleven dus op de rechterbaan rijden maar er zitten er altijd tussen die wel erg voorzichtig zijn. Dus zo af en toe maar eens de middelste baan 'schoongemaakt'. Met dit beeld van de snelweg, vrees je het ergste voor de belgische wegen, nou dat viel alles mee. Er was goed te rijden, de snelheid kwam er een beetje in. Nu waren er nog drie collega's op weg naar Franrijk en die zaten een stukje achter ons. Wij moesten nog even tanken en dat kwam best uit want dan kwamen we ongeveer gelijk uit aan de Franse grens. Daar nog even een kop koffie gedaan en toen met de nodige nieuwsgierigheid het Franse land in. Zoals verwacht waren de snelwegen goed te rijden. Maar omdat we,om de kosten te drukken ivmtolwegen, veel binnendoor over de route national zouden rijdenwaren we benieuwd hoe het er daar uit zou zien. Dat viel alles mee, doordat het nogal hard waaide stoof er wel veel sneeuw over de weg, maar het was goed te doen. Er was weinig verkeer op de weg en de gang kwam er goed in. Als echte nightriders gingen we op en af over de glooiende weg. Ik mocht, omdatwe de zwaarste(qua lading,ja ja
) waren, het pad banen. Toch wel gaaf als je de stoet dan achter je aan ziet komen. Het is een donker gat waar je je in stort. maar als je die weg al jaren neemt ken je ieder hobbeltje en gat in de weg. Een beetje over de bak met elkaar pratend schiet het dan lekker op. Bij Rouen aangekomen scheiden onze wegen. Wij moesten nog een twee en half uur verder. Om kwart voor vijf stonden we bij de eerste klant voor de deur tijd voor een schoonheids slaapje. Om half zeven konden we lossen, het terrein was en grote gladde vlakte en met een beetje moeite stonden we toch voor een deur. Na het lossen moesten we naar Lissieux om daar weer terug te laden. Het was inmiddels een beetje gaan regenen en een 20 minuten op pad ging het fout. Op een stuk nieuw asfalt was het als een spiegel. Her en der stonden auto's achterste voren en lagen er verschillende in de greppel. Het was te gevaarlijk om verder te gaan. Twee uur hebben we stil gestaan. Nadat de strooiwagen voorbij was begon het weer langzaam te rijden. Te laat om voor de middag te laden kwamen we in Lissieux aan. Na het eten zaten de vier grote kisten er rap in. Gelijk de zwaarste op de op de aangedreven as laten zetten voor het geval dat we nog meer gladheid zouden krijgen. In Le Havre moesten we nog een douane document maken. Dat verliep lekker vlot en om half vijf draaide we de parking van het Centre routier op. Tijd om een tukkie te doen na 22 en een half uur, maar eerst toch maar even de franse keuken geproefd, zwaar maar errug lekker klusje. De volgende morgen om kwart voor drie draaide we de contactsleutel weer om om de 460 paarden en twee ezels weer aan het werkte zetten. Tot boven Rouen ging het goed toen begon het weer te sneeuwen, omdat de weg steeds slechter werd kozen we om dit keer de auto-route te nemen. Beter omdat die beter schoon gehouden word, twee keer hebben we achter de strooiwagen aan gereden wat dan natuurlijk niet zo snel gaat. Vanaf de belgische grens werd het weer beter. Onderweg kwamen we weer twee collaga's tegen die voor de tweede keer naar Rouen gingen. Na gelost te hebben in Heinenoord was het de bedoeling dat ik nog een keer zou laden voor Rouen, maar de vracht was geannuleerd en ik mocht weer even van het container gebeuren proeven. Inmiddels sta ik alweer geladen voor twee adressen Paris en mag op derde kerstdag weer vertrekken voor de laatste loodjes van het jaar. Jullie allemaal fijne dagen en een heel goed en gezond 2010. gr Henry
Het is zover. Na al op de digitale snelweg m'n verhaaltjes te kunnen vertellen.Ga ik nu dan toch ook digitaal de weg op. Gisteren heb ik een andere truck in ontvangst mogen nemen. Heb m'n zweeds vakantiehuisje ingeruild voor een 'eensgezinswoning' van hollandse makelaardij. Het is dus een DAF geworden. Een 105 superspace cab. Voorzien van allerlei gemakken zoals een automatische versnellingsbak en vooral heeeel veel ruimte. Hoef nu niet meer via een opstapje in m'n mandje te kruipen. Met deze nieuwe truck ga ik dus nu digitaal gecontroleerd op pad. Dat houd in dat ik nu niet meer iedere dag een nieuwe,hand geschreven,tachograafschijf in het uur werk moet steken. Nee,vanaf nu word alles geregistreerd op een chauffeurspas. Voorzien van een chip komt hier m'n doen en laten op te staan. Zal een hele verandering zijn maar zie het met nieuwsgierigheid tegemoet.
Soms zit m'n vrouwnog eens door oude fotoboeken te bladeren,en dan kom je weleens wat tegen. Zo kwamen we foto's tegen van vrachtwagens waar ik door de jaren heenmee gereden heb. Zo was er de Mercedes van Alblas. Mooi groen was niet lelijk. De truck was gekocht bij van Vliet trucks en een beetje een allegaartje. Zo stond er wel een nieuwe cabine op,maar de laadbak was een oude laadbak van van Spronsen uit het westland. Het was een 1619 een V6 met een kale 8 versnellingsbak. Solo ging dat uiteraard wel goed,maar soms hingen we er een aanhanger achter. En dan geladen met Azalea planten, in Merelbeke,met stenenpotten en goed nat,was het vooral geduld hebben. Als ie dan eenmaal op gang was,moesten we alweer remmen voor de grens! Files hadden we toen nog niet van gehoord. Dus dat was het eerste obstakel wat we tegen kwamen. Maar er kwam verbetering,het werd een DAF. Het was een 2300 een combinatie gekocht van Boekestein uit De Lier. Hier heb ik jammer genoeg geen foto van. Die auto had alleen maar westland-aalsmeer gereden. Bij Alblas mocht ie wat verder van huis. We reden in die tijd naar Belgie,Duitsland en zo af en toe naar Frankrijk. Toen werd de motor dus eens echt warm,wat dan wel weer problemen opleverde. Oliekeeringen begaven het en met een verbruik van zo'n 6 liter per dag(toen waren de olie en diesel prijzen stukken lager) ging het fout. Op kreuz Recklinghausen kwam er met een grote klap een einde aan de pret. Er werd weer een DAF gekocht. M'n eerste echt nieuwe vrachtwagen. Het was een 2800 DKSE, deBF-57-FN.De'E' stond voor economic, toen al gingen ze naar het verbruik kijken. De laadbak werd over gezet en met 30 cm verhoogt,wat je kan zien op de foto boven de contourverlichting op de laadbak. De foto is gemaakt op een truckshow in Utrecht,georganiseerd door Truckstar. Ik heb er ruim een jaar mee gereden en de teller stond op 175000 km. Die slaapcabine werd dus weinig gebruikt. In 1983 ging ik naar van der Elst en daar kreeg ik een Saviem de 68-45-RB. Het was natuurlijk eigenlijk een MAN. Met stuurversnelling,maar dan wel een echte V8 met, jawel 304 pk's!! Hij had een kleinigheidje,als je in de derde versnelling het gas los liet sprong ie uit de versnelling, en met die stuurversnelling,sprong de pook tegen je knie,nie fijn!! Van der Elst was gespecialiseerd in het hupac-verkeer. Trailers kwamen geladen vanuit Italie en werden in de Benelux gelost en weer geladen om ze daarna weer bij de trein af te leveren. Op een van de foto's sta ik aluminium te laden op Katendrecht in Rotterdam. Door het Hupac-systeem mocht je zwaarder laden dan dat je over de weg naar Italie ging. Deze lading bijvoorbeeld was al gauw rond de 28,5 ton, en lading vast zetten? Nooit van gehoord,is nu wel anders. Later ben ik daar voor Frans Maas gaan rijden,maar heb er ook met tankwagen en bulkwagen gereden. We blijven zoeken naar foto's en hoop je er nog eens een paar te laten zien.
Zo kan je het wel noemen. Maar je komt nogeens ergens. De ene week zit je in Bordeaux,op vrijdag dat dan wel. En dan heb je nog wat voor de boeg voor je thuis bent. maar leuk is wel dat je een weggetje onder de snelweg door herkend. Daar heb ikgefietstals de drie musketiers(Harry en de-henrys) Het roept weer memories op. En als je bij Tours over de autoroute rijd zie je de pont suspendu,waar we ook over gefietst zijn. Heimwee? Een beetje,er moet wel gewerkt worden voor die vrije tijd. Uiteindelijk sta ik zaterdag rond elf uur weer thuis. De week er na rommeld het lekker door. Tourtje Paris gedaan als op woensdag de telefoon gaat. Kan jij naar Lyon.Jawel dat kan ik wel. Mooi,morgen eerst even naar Duisburg en dan laden voor Lyon. Je krijgt een collega mee. Het zijn twee vrachten. Nou,best gelopen toch. Nou rij ik het liefst alleen, maar goed de nieuwe generatie moet het ook leren. Vind dat in principe wel leuk, iemand wat te leren. Als er dan maar wel wat mee gedaan word. We hadden twee adressen rond Lyon. Dat was gesneden koek voor me. Zo'n 18 jaar geleden zwierf ik er wekelijks rond. En het eerste adres was al bekend terrein. M'n maatje moest hier ook lossen,dus dat kwam best uit. Daarna hadden we ieder nog een tweede adres. Dat bleek ongeveer anderhalve kilometer uit elkaar te liggen. Maar...! m'n maatje was een ietsje te vroeg. Nou,kan je het altijd proberen om vroeger te lossen. Maar afspraak was afspraak en voor 15.30 hoefde we er niet op te rekenen. Het was inmiddels 12u geworden en ik had al even staan wachten. Met het bericht dat hij niet vroeger kon lossen,ben ik dan ook maar vertrokken. Maar er zat nog een verrassing aan te komen. De dag er voor had ik al vernomen op de info borden dat de boeren gingen protesteren ivm de melkprijzen. Net voorbij Langres vernam ik via de franse radio dat de boeren met zo'n 250 tractoren toch ook weer naar huis moesten.dat ze mij daar nou net mee in m'n vaarwater zaten konden hun ook niet weten. Had eigenlijk al besloten dat ik dan maar binnendoor via de route nationaal richting Belgie zou gaan. Maar via de radio kwam ik er achter dat het wel mee ging vallen. Dus toch via Luxemburg. Tussen Nancy en Metz kwam ik een groot gedeelte tegen, allemaal zwaailichten opde trekker en onder begeleiding van jean dram veroorzaakte ze een flinke file,maar dat was de andere richting op. Mijn richting zaten ze nog ver voor me uit. Maar je loopt best snel in, de mannen gaan niet zo heel erg hard. Net voor Longwy hoorde ik al collega's op t 'bakkie' praten over dat het langzaam ging. Heb er nog zo'n 15 kilometer achter hangen bungelen. Was om kwart over tien in Luxemburg. De andere morgen nog even goedkoop getankt en toen op huis aan. Om 13u stond ik thuis. Het zou een kort weekend worden. Zondagavond om 17u draaide ik de sleutel weer om. Er moest om 18u geladen worden op Schiphol en een lange nacht wachte op me. Maandag op de dag liggen tukke en om 17u weer begonnen. S'nacht om half vier waren we weer klaar. Dat was het keer punt, want van dinsdag middag was alles weer bij het oude,gewoon op de dag werken. En in de file dus enz. Op naar de volgende rit.
Wat dacht je dan? Natuurlijk word er nog over fietsen gesproken. Er word alweer gepuzzeld voor volgend jaar. Nee,niet weer naar spanje of zoiets, maar een rondje nederland. Dat is debedoeling tenminste. Samen met Cobie hoop ik nederland rond te rijden. We kunnen dan bijvoorbeeld van ons thuis uit naar de kust en daar de LF1(Noordzeeroute) oppakken en zo langs de kust richting noorden gaan. De dagafstanden zullen lager uitpakken. Dit was een voorwaarde in de onderhandelingen,hi hi. Nee hoor,geintje,maar we gaan t gewoon rustig aan doen.Je hebt verschillende mogelijkheden, van de LF1 kan je het Pieterpad weer volgen naar het zuiden of langs de grens weer naarbeneden gaan. Zijn we het zat kunnen we de LF4bij Enschede oppakken richting huis en gaat het goed dan gaanwe nog een ommetje door limburg en brabant maken,we gaan het zien. Maar dat we ermee bezig zijn is zeker. Er is zelfs al een nieuwe fiets besteld
. Het duurt nog even maar dan heb je ook wat zullen we maar zeggen.Doordat de fabrikant in serieszijn verschillende modellen maakt,moet ik tot week 46 wachten.De keuze is gevallen op een koga myata.
(zie foto)Weer een kwaliteit beter, hoop er veel kilometers en plezier mee te gaan beleven samen met m'n meisje. En wie weet, als het goed gaat volgend jaar, kunnen we samen nog een keer naar spanje.
Jawel,echt waar. Ben zaterdag tot ridder geslagen,nou een lintje gekregen dan(zie fot's). Vijf jaar schadevrij rijden. Het moest eigenlijk een verrassing worden. Had weleens een formulier ingevuld,maar dan ga je een stukkie fietsen en dan vergeet je het weer. Maar het kwam toch uit. Maakt het niet minder leuk. Dat je werkgever je er voor op geeft blijft leuk. Daarvoor dank aan de vier 'kopstukken' van MLD.
Nou,dat kan van alles zijn. Sta je bijvoorbeeld te lossen. Word je gebeld,staat er een collega vervoerder met een probleem. Een lading gevaarlijke stoffen was niet voorzien en de chauffeur in kwestie had geen ADR-certificaat. Dus omgekoppeld met die chauffeur, maar die had een breek-chassis bij zich. Een chassis wat gesplitst kan worden in twee 20ft delen. Hij had alleen het achterste deel bij hem. Dus na wat uitleg op pad om het andere deel op te halen. Eerst het achterste deel afkoppelen en het voorste deel aangekoppeld op de fabriek. Alle papieren even controleren ivm de gevaarlijke stoffen. En ja,dan,van twee ff een maken. (zie foto's) Al zeg ik het zelf; het viel niet tegen,voor een 'amateur' ha ha. Toen op pad naar de Maasvlakte waar de containers ingeleverd werden. Zo krijgt de dag soms een spannende wending. Nu de vakantie- periode erop zit word het in het werk met de tautliner ook weer wat drukker. Ook dat varieerd aardig. Soms pendel je wat heen en weer. Dan weer krijg je een lading voor een wat verdere bestemming, dat maakt het wel weer leuker. Bijvoorbeeld even tien paletten laden in Rotterdam. Nou dat was al een verhaal apart. Ordernummer niet bekend,bellen met de opdrachtgever. Uiteindelijk een franse madam aan de telefoon en dan toch, aan het eind van het hele verhaal,laden met het zelfde ordernummer!! Hoe gek word je dan! Maar toen waren we er nog niet,de klant zat met smart op z'n spullen te wachten. Als je dan om 16u uit Rotterdam vertrekt,gaat dat niet helemaal vanzelf. Lange rijen naar het zuiden,het is een zinnetje uit een liedje, maar via diverse files kom je toch langzaam in de buurt van je bestemming. In het franse binnenland zijn de wegen nou niet echt 'toppie'verlicht en als je dat nog een 'deviation' een omleiding tegen komt word het echt spannend. Hi hi. Kom je eindelijk in dat dorp,is erkermis in het dorp. Op een rotonde staat Jean-darm je vriendelijk toe te lachen. 'Ca va pas,he!' Dat gaat dus niet,zo jammer he. En nou?! Het varken,euh sorry,de politiewagen werd gestart en daar gingen we door de polder,kruip door sluip door, en na tien minuten komen we op de fabriek aan. Nog geen 500mtr aan de andere kant van de kermis. Best gelopen! En dan schiet de week al weer aardig op. Maar, het fenijn zit m in de staart. Vrijdag 10.30 laden, waar? In Arnhem en voor? Nou gewoon, aansluitend lossen Paris. Dat valt dan weleens rauw op je dak, maar goed, het is werk. We gaan ervoor. Vrijdag eerstgelost voor in het ruhrgebied en toen gaan laden. Dat ging echt super,want om kwart voor twaalf draaide ik de snelweg op richting Paris. Een goeie zes uur rijden. Niet verkeerd even vier en half uur volrijden en dan,pauze. Kan ik gelijk even eten. Na het eten is het rond Mons en voor de franse grens best druk, maar het rijd in ieder geval. Altijd weer even spannend om met je oranje borden op je truck,ivm gevaarlijke stoffen, de grens te passeren, daar staan ze nog weleens te controleren, maar vandaag niets te zien,beter toch? Eenmaal in het franse land rollen we richting autoroute, maar vlak voor ik daar ben gaat 't verkeerd. Franse motorrijders hebben een bepaalde reputatie, beetje roekeloos. Het was met een van hen goed verkeerd gegaan. Alle hulp kwam te laat, en dus was de weg even volledig dicht. Twintig minuten heb ik echt stil gestaan voor alles weer langzaam op gang kwam. Al met al was het half acht voor ik op m'n los adres aankwam. Ik was te laat en ze zaten al te wachten op op de paletten,stress dus. Nou,franse stress,twee uur later ben je leeg. Ha ha, wat een drukte. Ik mocht nog een uurtje rijden en toen werd het toch tijd om m'n 'mandje' op te zoeken. Zaterdagmorgen schuif je dan de gordijnen weer open om lekker op huis aan te gaan en dan word je verrast op een uitzicht(zie foto) en daar doe je t dan weer voor. Lekker relaxed ga je op huis aan. Waar je meisje op je wacht. Weekend!!!
Dat blijft toch altijd leuk om te doen herinneringen ophalen. Als je weer aan het werk gaat zit je zo rap weer in het systeem. Maar ach dat hoort erbij. Maar iedere keer als er weer iemand vraagt hoe het was? Blijft het toch geweldig om er over te vertellen. Je zou van die 'truckers' niet verwachten dat ze zo geintresseerd zijn. Echt leuk. Sommige twijfelen wel,zoals daar is ene meneer v/d Graaf
. 'Dit is toch in scene gezet'? Was zijn vraag! Nou,was het maar waar. Dan kon ik nog een keer. Maar helaas, ik slijt m'n dagen weer achter het stuur van de truck.
Verleden week stond Harrie,onze mede pelgrim uit Spijkenisse ineens voor de deur. Heel leuk om met hem ook weer wat terug te gaan in de tijd. Was benieuwd hoe het hem was vergaan toen hij weer alleen verder ging. Hij is nog steeds erg enthousiast. Sprak zelfs over dat Rome nog wacht. Jaloers? Ja,ik wel. Maar goed,mijn tijd komt ook nog wel. Gisteravond nog gezellig m'n verhaaltje kunnen vertellen aan wat familie. Iedere keer schiet je weer wat anders in je gedachten. Ik zal alle verhaaltjes nog eens gaan lezen en misschien kan ik hier en daarnog wat toevoegen. En misschien is het weleens leuk om te laten zien hoe m'n dagelijks levenachter het stuur eruit ziet. Kan je niet beloven dat ik wekelijks iets ga doen maar ik wil het verhaal wel gaande houden.
