Nee nee nee,niet die rubbertjes die jullie denken! Van de week mocht ik2 nieuwe rubbertjes brengen bij marine schip Johan de Wit. Die lag afgemeerd op de marine bassis van Den Helder. Hij ligt daar voor onderhoud en reparatie. De Johan de Wit word ook ingezet voor de missies van de verenigde naties. Onder ander in oorlogsgebieden in het midden oosten en begeleiding van schepen, maar nu ligt hij dus in Den Helder. Er moet het nodige onderhoud aan gepleegd worden voor hij weer in gezet kan worden, maar de rubbertjes, 650 kilo per stuk, zijn toch ook wel ter preventie. Toch een soort voorbehoedsmiddel? Jawel, ze worden gebruikt tussen de schepen onderling en tussen de wal en het schip. Na de paspoortcontrole, de basis is een apart stukje nederland, mocht ik naar het schip om te lossen. Op de kade aangekomen heerste er serene rust. Geen mens te zien. Dus de loopplank maar eens op gewandeld en daar zit dan toch dewachter. Ikke uitgelegen wat ik kwam doen en ja daarvoor moest de bootsman gewaarschuwt worden. Na enige tijd kwam die eens polshoogte nemen. 'Hoe groot zijn die dingen?'was zijn vraag. Nou net te groot om door de deur te doen. Dus maar eens ff kijken hoe dat eruit ziet, deurtjes open gemaakt en ja dat waren wel hele grote rubbertjes. Er werd eens over en weer gebeld en toen ging het gebeuren. Vier man werd er opgetrommeld. En op het boven dek was ook activiteit. Een jonge dame nam plaats in de kraan en daar kwam de heftruck overboord zwaaien en werd neergelaten op de kade. Niet slecht voor een dame. Maar hoe krijgen we die dingen eruit? Na enige beraad in depraatgroep werd besloten ze er maar uit te sleuren met de heftruck, om ze daarna op het dek te hijsen. Zo gezegd zo gedaan, de mast van de heftruck brak er bijna af toen het rubbertje als een jonge vrolijke hond over de kade danste. Heel apart, dat was dus de eerste. Nou denk je, rossen ze die andere ook gelijk eruit en dan kan ikke weg. Maar nee, met vier man is er toch wat onduidelijkheid over de taakverdeling en als Truus van de kraan zich er dan ook nog mee gaat bemoeien! Wat een toestand. Na wat gesteggel onder elkaar zagen we dan toch het eerste rubbertje omhoog en over de reling verdwijnen. Al rap zwenkde de giek van de kraan weer over de reling terug en vol verwachting keken we uit naar het stropje wat nog aan de haak van de kraan hing. Die was weer nodig voor het tweede rubbertje, maar halverwege het dek en de kade stagneerde de boel. De kabel bleef steken en alles wat we konden doen was alleen maar kijken naar het stropje. Nou keken wij denk vrolijker als Sadam toen ie het stropje zag, maar na wat gerommel kwam het toch binnen hand bereik. Dus ronde twee kon beginnen. Nou was de eerste ervaring met het 'dansende rubber' nogal goed bevallen dus de tweede moest net ff beter. Er werd iets harder getrokken en jawel het was weer een heel spectakel met dat dansende apparaat over de kade. Er ging een gejuich op en even dacht ik nog bordjes te zien met cijfers voor de punten telling. Maar nee, het was mooi geweest, de mannen hadden lol gehad en het was klaar dus rap naar binnen, en daar stond ik dan met m'n cmr, maar nog zonder handtekening. Weer die bootsman ff opgetrommeld, want ja niet iedereen kan een handtekening zetten. Toen ie er toch was heb ik nog ff gezegd dat als ze nog even tijd over hadden ze hier en daar nog wel een likkie verf konden geven aan die schuit. Ze zouden er over denken. Daarmee kwam een einde aan mijn marine tijd dus en kon ikdit keer ongestoord door de bewaking de basis verlaten.Op naar het volgende avon(d)tuur. P.S. zie foto's voor de rubbertjes.
Toen ik bij MLD begon reed ik op deze truck(zie foto's) Het was een volume combinatie met wissel laadbakken. Soms reed je de hele week met dezelfde bakken als je bijvoorbeeld een rondrit had. We vervoerde met deze bakken vooral stalen en plastic vaten van 200 liter of IBC's dat zijn 1000 liter containers op palet. Als je losse vaten had hielp je zelf mee lossen en 320 stuks van 17 kg is goed voor de lijn moet ik zeggen. Als je een goede ploeg had bij de ontvanger had je hem in 45 minuten leeg, en een droog t-shirt nodig,ha ha. Maar er werden ook andere zaken mee vervoerd. Van steenwol tot prularia die jein warenhuizen tegen komt, van die dansende zonnebloemen en o ja, peper en zout stelletjes.Om je een idee te geven ging je laden in Emmeloord om vandaar uit te gaan lossen in Dettelbach net voorbij Wurtzburg. Meestal kwam je s'avonds aan en ging je even eten en douchen op het vlakbij gelegen autohof. De andere morgen loste je dan en ging het richting Bammenthal bij Heidelberg of Selters in het Westerwald. Vanuit Selters kon je dan zomaar naar Vernon tussen Paris en Rouen gestuurd worden. Helemaal niet erg. Vanuit Vernon ging je dan vaak weer laden in Rouenombij Campina inRijkevoort bij Boxmeer weer te lossen. Maar als je echt 'geluk' had kon je weleens vier keerop een dag bakken wisselen. Vanuit de europoort naar de DSM in Hoek van Holland om maar wat te noemen. Of van Oosterhout naar Antwerpen en vandaar weer naar Gent en weer terug naar Antwerpen en dan nog ff gauw naar Stekene en weer terug naar Antwerpen om te wisselen voor Oosterhout. Therapiedagen waren dat. Dat wisselen was het probleem niet. Je word er vanzelf handig in. Rondom luchtgeveerd kon je er goed mee uit de voeten. De hele boel om hoog pompen. Dan de pootjes uit klappen en.... de bakken los maken. De auto er onder vandaan en eerst weer met je lege aanhanger een bak opzetten en afkoppelen. Dan twee balkjes op het chassis en de andere bakken wisselen. Eigenlijk hoefde je dan niet de auto uit. Als je laatste bak er weer op stond, was het weer aankoppelen, bakken vast zetten en gassies geven maar weer. Op naar het volgende setje. De truck had een topsleepercabine, dus je had een echte slaapkamer boven. Dus als je moe van al dat werken naar je bedje mocht moest je nog wel ff naar de zolder klimmen. Het is me wel gebeurd dat ik de andere ochtend staand naast m'n bed wakker werd. Vergeten te gaan liggen zeker! Over dat wakker worden, het was wat gehorig in de slaapkamer. Als bij m'n buurman in zijn cabine de wekker afliep, werd ik wakker en schoot ik overeind, weer een buil op m'n kop. Zo ben ik dus veel van m'n haren verloren.
Ja,dat is een lang verhaal. Na de tuinbouwschool kwam ik op de kwekerij te werken waar ik in m'n vrije tijd van school al werkte, en tussen de begonia's en azalea's gingen de dagen voorbij. Af en toe werd ik uitgeleend aan het bedrijf van een broer van die kweker. Ging dan naar de veiling in Berkel en Roderijs waar dat gevestigd was. Het was een inkoop centrale voor bloemisten uit de regio en ook wel daar buiten en ook werd er handel bedreven met Belgie. Bij Inkoop Service Berkel zoals het bedrijf toen was genoemd hadden ze ook een vrachtwagen. In die tijd reden ze nog met een Hanomag met rolluiken aan de zijkant en ook via de achterdeuren werden de planten op planken lagen geladen. In die tijd hadden we een spaanse klant van een van onze belgische klanten afgepikt en werden er trailers los geladen op de veiling. Ander halve meter losse planten op de vloer,pot op pot met houtwol er tussen met daar boven planken-lagen met kleine plantjes. Een hele dag waren we daar aan bezig. Ook ging ik vaak mee met de chauffeur om te helpen met laden en lossen. Met Jaap de toenmalige chauffeur kon ik het goed vinden. Al besmet met het chauffeurs virus door m'n vader begon de liefde voor het vak zich verder te ontwikkelen. Toen Jaap zijn dienstplicht ging vervullen werd het mijn beurt om het stuur over te nemen. Toen kwam ook de eerste auto met laadklep en werden de planten en bloemen op rolcontainers en veilingkarren vervoerd. Het was een Saviem wat van orgine een drankwagen was geweest. Dus iets te zwaar afgeveerd,wat nog weleens probleempjes opleverde. Planten stuiterde gewoon uit de bakjes van de karren af. Later kreeg ik een Mercedes 1619, hij werd gekocht bij van Vliet trucks. Het was een schade auto met een nieuwe cabine en een oude opbouw van van Spronsen. Op zich een fijne auto,alleen waren ze wat isolatie materiaal in de cabine vergeten waardoor je niet echt op de toerenteller hoefde te kijken. Maar ja,toen schakelde je nog op gehoor
Nog weer later kwam de eerste combinatie, een Daf 2300 overgenomen van Boekestijn uit de Lier. Gaande weg waren we ook verder weg gaan rijden na Belgie kwam ook Duitsland en Frankrijk voor de voorruit langs glijden. Spannend allemaal, omdat niemand eigenlijk wist hoe dat met douane en planteziektekundig diensten ging aan de grenzen. Moest dus heel veel zelf uit zoeken. Wat weleens problemen opleverde. Karren met plantjes die niet op de factuur stonden. Zo leer je praten met douaniers enz. Zaterdagmiddag aan de grens bij Arnhem staan en je vergunning vergeten zijn bijvoorbeeld. Hoe lul je je daar uit, want de klant wachte wel op zijn handel. Het lukte wel, een grote yucca en zielig kijken hielp nog in die dagen. Of voor het eerst naar Frankrijk. Daar ging je dan met je ex-61 document op naar Wuustwezel. Niemand wist hoe het moest. In Wuustwezel een t-document laten maken en dan inklaren in Port Fluvial bij Lille. Je wist niet eens waar het lag. Dus vragen maar aan de collega's onderweg. Ook in Port Fluvial was het weer zoeken probleem daar was dat ze daar alleen maar frans praten! Maar ach gaande weg leerde je de goede mensen kennen. Dan op naar Le petit Grissy. Theirry onze klant kwam me de eerste keer ophalen op Vemars de laatste parkeerplaats voor Paris. Maar ja ga met een vrachtwagen zo'n framboos maar eens volgen. Ik kwam er wel, ook al verloor ik hem regelmatig uit het oog. Daar aangekomen moest er gegeten worden. Dat was de eerste kennismaking met de franse keuken. Het beviel goed moet ik zeggen. De terugweg mocht ik zelf vinden, en om de stadse drukte te omzeilen ging het om de stad heen. Via de nationale routes richting Meaux om vandaar weer richting de A1 te rijden. En donker dat t was op al die weggetjes. Terug op de A1 was Lille weer het eerste obstakel. Alhoewel de A1 toen nog maar 2 banen breed was had je nog geen last van files. Wel kwam je er toen nog deux cheveaux's ( lelijke eendjes voor de geen die de taal niet machtig zijn) tegen met gloeiende spijker verlichting. In die tijd draaide zo'n apparaat nog op een 6 volt accuutje. Met al die peekaa's van mijn truck ( toch wel 230pk toen) waren dat niet echt obstakels. Als je er voorbij vloog zag je dan die raampjes zo mooi wapperen. Een machtig gevoel gaf dat joh!! En dan via Gent en Antwerpen als een raket naar Kanters aan de Moerdijk om daar nog wat te eten. Midden in de nacht kwam je thuis om van een lange nacht te kunnen genieten( vier uurtjes of zo) Een dagritjenoemde ze dat of ff langs Parijs of zo, dan stond de volgende klus alweer op je te wachten. Wat een leven zal je zeggen, en toch denk ik er met veel plezier aan terug. Mobiele telefoon had je toen niet dus je moest alles zelf oplossen en dat maakte het zo leuk. Ook als collega's was je op elkaar aangewezen, en deed je veel meer samen. Maar ja, dat was vroeger.
Met de kerstdagen begint het allemaal al. John lennon zingt het; 'And so this is christmas, and what have you done,another year is over'. Inderdaad, wat hebben we er weer van gemaakt. En nu luisterend naar de top 2000 komen ervan die mooie liedjes voorbij. En dan zit je te luisteren en te denken.'Bitter sweet symphony' zoals The Verve het zingt. Leuke dingen en verdrietige dingen. Wereld burgers erbij gekomen en helaas ook afscheid moeten nemen van sommige. Die dingen horen helaas ookbij het leven. Misschien veel dingen niet na kunnen komen. Te druk gehad?Of eigenlijk veel uitgesteld, zo van dat komt nog wel. 'Sorry seems to be the hardest word' van Elton John is daar misschien weer op zijn plaats. Over 'The long and winding road' van Paul McCartney gaan we voort en gaan aan veel dingen voorbij in deze haastige tijd.'That's life' zingt Michel Bubble.Maar er zijn ook nog leuke dingen ook in het leven. Op fietsvakantie met m'n meisje.Als je dan s'morgens de gordijnen open doet en de zon ziet schiet'It's a beautiful day' van Queen in gedachten.Aan die grote ogen van dat zeehondje dat nog een keerom kijkt en dan van zijn vrijheid gaat genieten. Als je nog eens 10 meter aan je truck mag toevoegen dan voel je je 'King of the road' waar Roger Miller over zingt. Maar goed met 'The final countdown'van Europe gaan we weer een nieuw jaar tegemoed. Wens jullie allemaal een gezond en succesvol 2011. Henry Krijgsman.
Wat een feest, het hele land onder een wit tapijt! Nou ja, feest! Voor sommige landgenoten liep het allemaal even anders als verwacht. Lange files en veel ellende, maar het levert ook wel weer mooie plaatjes op. Auto's in greppels, tegen paaltjes, truckers tegen hellingen,slippend en uiteindelijk muurvast. Ach, het hoort er allemaal bij,toch? Ik mag nog niet echt klagen, heb misschien meer geluk als andere. Bij de eerste sneeuwval op vrijdagmiddag3u in de rij gestaan voor de terminal. Toen toch maar omgekeerd en naar huis gegaan.Maandag morgen vroeg maar gewisseld. Maar s'avonds stond ik er weer! Dit keer was het de mist die roet in het eten gooide. Pas dinsdag morgen kon er weer gewisseld worden. Zit denk iedere keer in de goeie hoek.Want met de ellende van afgelopen vrijdag zat ik weer in de goeie hoek. Ik was op donderdagavond tot Gilze-rijen gekomen en moest naar Roermond en Eindhoven. Moei maar voldaan de gordijntjes dicht getrokken en slapie doen. De vrijdag morgen vroeg toch wel heel nieuwsgierig de gordijnenopen gedaan. Er was van alles voorspeld, maar het viel alles mee. Het verkeer, wat er dan al rijd om 05.00, reed goed door. Eenmaal zelf op pad was de weg mooi schoon en kon er gewoon gas gegeven worden. Alleen op het industrieterrein van Roermond was het oppassen. Het bedrijf waar ik moest laden had netjes de laadput schoon gemaakt. Geen vuiltje aan de lucht dus, het zonnetje kwam er zelfs bij, maar de berichten op de radio waren heel anders. Vooral in de randstad was het doffe ellende. Per kwartier verdubbelde de files in kilometers. Van Roermond naar Eindhoven was gewoon een zonnig ritje en dan kan je je niet voorstellen dat het iets verder op zo'n drama is. Had op de heenweg m'n achterstuk in Acht laten staan en moest die wisselen om hem te laden in Eindhoven, daar trok de lucht dicht en dan denk je zo nu zijn wij aan de beurt. Maar met wat lichte sneeuw kon ik op m'n laadadres komen. Het was een verhuizing die ik moest laden en dan sta je altijd wel even, maar het werd weer droog en de zon kwam weer te voorschijn. De verkeersberichten werden er echterniet beter op. Na het voorstukje weer opgehaald te hebben in Acht maar vertrokken naar Rotterdam. Toch wel benieuwd wat ik daar zou aan treffen. Via Tilburg en Breda viel het alles mee. Tot Breda scheen de zon er nog lustig op los. Pas over de moerdijkbrug begon het een beetje dicht te trekken. Boven Rotterdam waren er wel dikke sneeuwwolken te zien. De A15 op bleek het goed te rijden en kon je je daar niks voorstellen van ellende. Maar richting de maasvlakte kwamen er toch donkere wolken aan drijven. Ook was de weg er naartoe wel goed maar je kon wel zien dat het hier toch wel serieus gesneeuwt had. Ook op de terminals was het goed te doen. Ik moest er drie bezoeken en zat toch wel met gezonde spanning naar de lucht te kijken, maar het lukte. Op de terug weg moest ik nog een terminal in Rotterdam aan doen om m'n karretje vol te krijgen. Heel voorzichtig begon het toch een beetje te sneeuwen. En, dat zal je altijd zien, klopte er weer iets niet met de afhaal referentie. Even bellen en wachten, maar het kon snel op gelost worden. Eenmaal buiten was het toch weer droog geworden. Pas toen ik de A 20 afdraaide op weg naar huis werd het minder op de weg. De laatste zeven kilometer naar m'n prive parkeerplaats lag er zelfs sneeuw op de weg. En..... m'n parkeerplaatsje hadden ze nou net niet gestrooid. Maar we waren weer thuis,alles nog heel en zonder grote problemen. Nu maar eens kijken hoe de laatste week voor de kerst gaat verlopen. We zijn benieuwd!!
Ik ben dus bezig met het plaatsen van foto's van ons weekje Paris. Het is nogal een karwei dus plaats er telkens een paar bij. Ze komen wel in album te staan. Ben nog niet klaar, word vervolgt dus. Gr Henry
Het was een rommelige week. Veel wachten en dingen die niet klopte, en aan het begin van de week de weersomstandigheden die niet mee werkte. Als het dan weer eens regent staan we met z'n alle weer in de rij. Ook op de terminals staan er dan weer lange rijen doordat iedereen laat aankomt. Als dan ook het computersysteem op de terminal eruit ligt, word het erg gezellig. Als je dan iets speciaals moet hebben en ze kunnen niet zien in de computer waar dat staat is het ff wachten. Ik moest een container hebben met een flexitainer, dat is een rubberzak die op de grond in de container ligt. Die word dan met vloeistof vol gepompt, zo'n 24 ton gaat er in. Die word dan speciaal klaar gezet en haal je op container nummer eruit, maar de heftruckrijder kwam met een verkeerd nummer aan. Maar ja die moet ik niet hebben, en hij maar zeggen van wel, ikke van niet, hij boos. Dan maar weer terug naar de balie. Na enig rond vragen op de mobilofoon wisten ze uiteindelijk de container te localiseren, maar al met al een klein uurtje verder, zo jammer. Gelukkig komen zulke problemen niet zoveel voor. En het went van zelf, rustig blijven en blijven lachen
De volgende dag verliep redelijk probleemloos, dat geeft de burger weer moet. Vrijdags moest ik een reefer(koel/vriescontainer) lossen met makreel uit de wateren rond IJsland. Ging echt perfect en op de terug weg naar Rotterdam nog een 20ft geladen in Dordrecht. Het liep allemaal prima, de planning had nog een reefer voor me. Op hetzelfde adres te lossen als s'morgens. Kat in t bakkie dacht ik. Maar als zo vaak loopt het dan ff anders. Om 14.30 kwam ik aan en het was niet druk, mooi hoor. Na het vrijgeven door de douane mocht de verzegeling eraf. Bij het openen van de deur ging het echter ff fout. Eerst kwam Ma-kreel me tegemoet, gevolgt door Pa-kreel en de kinderen-kreel en....... alle ooms en tantes Kreel. Roep je nog HO!!! maar stug door blijven gaan. Het bleek de laatste container te zijn en doordat het verkeerd gestapeld was op de paletten was de hele familie Kreel een beetje rommelig in de container komen te liggen. Het werd dus allles overzetten op andere paletten, en dat duurde even. Uiteindelijk was de container om 19u leeg. Toen weer richting Rotterdam om de container af te zetten en de container van Dordrecht nog even in te leveren. Het werd dus niet echt vroeg. maar de week was nog niet echt om. Zaterdag werden we op de zaak verwacht. We kregen bezoek van een man van de verzekeringsmaatschappij, die het een en ander kwam vertellen over verzekeringen. Wel weer handigetips opgedaan, nooit te oud om te leren. Daarna werd bekent gemaakt dat ons bedrijf naast het transport van containers ook andere actieviteiten gaat ontplooien. Wat inhoud dat de werkgever die met de LZV reed nu ook definitief van de auto af gaat. Het is een nieuw avontuur voor onze firma. Hopen dat het allemaal gaat lukken. Hier door komt ik nu vast op de LZV te rijden, daar ben ik dan wel weer blij mee. Het houd wel in dat ik niet meer zoveel naar het buitenland ga, maar het houd ook in dat ik nog weleens s'avonds thuis kan zijn, en dat is ook wel weer leuk. Dus eind goed al goed.
Wel nu, week 1 zit er op en het viel niet tegen. Heb alle obstakels net niet geraakt en dat is wel positief te noemen. Maandag dus op pad gegaan richting Best, moest daar afkoppelen om te kunnen lossen met de achterste container.Niet ieder bedrijf heeft de ruimte om met de hele combinatie te kunnen manouvreren. Dus achterste trailer eraf en de voorste even weg zetten. Als je de voorste afkoppeld moet je de 20ft container naar achteren schuiven. Dat gebeurt met een hydraulische cilinder. Doe je dat niet ligt ie op z'n neusje, lastig om aan te koppelen. Toen de achterste weer aangekoppeld en voor de deur gezet om te lossen. Dat duurde even, dus kon ik even bijkomen van de inspanningen
Na dat ie leeg was weer het hele verhaal maar dan in omgekeerde volgorde. Toen richting Veghel om de voorste container te lossen. Daar aangekomen kon ik niet voor de deur afkoppelen. Dus de stoute schoenen(klompen) even aan getrokken enverder in de straat even gekeerd. Rechts afde straat in en achteruit weer terug. Nou nou,voor een amateur ging dat zelfs in een vloeiende beweging. Niet slecht, dacht ik zo. Het is eigenlijk als met eenmotorwagen met aanhanger, alleen kan je niet zo snel corrigeren. De voorste oplegger is eigenlijk de triangel van de aanhanger alleen is hij zo lang dat het heel erg traag reageert, maar als het lukt geeft het wel een goed gevoel. Na gelost te hebben weer richting Rotterdam om de lege containers in te leveren. Devoorste in de stad en de achterste op de maasvlakte. Op de terminals is eraltijd wel ruimte,dus dat is verder geen probleem. Op de maasvlakte weer2 lege containers opgezet voor de Botlek en daar weer afgezet. So far so good. Sindsdonderdag rij ik met een breekchassis erachter. En doordatde achterste assen veel verder naar achteren staan is hetweer heel anders rijden. Daardoor loopt hij verder naar binnen in de bochten, moet je dus even rekening meehouden. En...., het achteruit rijden word een heel ander verhaal. Net alsje denkt datje weet hoe het werkt moet je dus weer anders gaan sturen. Dat gaf soms wel eens een beetje vertraging op, maar ach, nooit te oud om te leren en rustig blijven lachen en dan komt ie toch te staan waar je wilt.Helaas ging het vrijdagmorgen ff mis. Reed een luchtkoppeling kapot vanhet breekchassis, zo jammer
Het breekchassis even te laag afgekoppeld en dacht door de luchtvering te laten zakken dat het wel zou passen. Net niet dus, ook profs maken weleens reken foutjes
maar ik kon het snel weer reparerenen was dus weer rap op pad.Al met al is het me niet tegen gevallen en kijk ik met een goed gevoel terug op deze week. Volgende week deel 2 en waarschijnlijk met foto's.
