maar deze is dus echt lang, zo'n 25 meter. Hij is al een tijdje in bedrijf bij onze firma en normaal rijd er een werkgever van mij met deze combinatie. De komende weken mag ik het eens gaan ervaren om met deze LZV door het verkeer te manouvreren. In deze uitvoering kunnen we een 20ft en een 40ft container vervoeren. Als we er een breek-chassis achter koppelen kunnen we ook 3 containers van 20ft meenemen. Als je dan het breek-chassis deelt kan je ze alle drie gewoon lossen of laden aan de laadramp. Door de lengte kan je niet overal ophet terrein komen, daarvoor moet je dan weleens afkoppelen en de achterste oplegger met de trekker voor de laadramp zetten, daaromis het weer een nieuwe uitdaging om hier mee te kunnen rijden. Er zijn wat regels en wetten waar je je aan moet houden. Zoals het kruisen van een spoorweg bv, als de trein harder als 40 kilometer kanrijden mag dat dus niet. En kan en mag je dus niet overal komen. Dus ff naar de snackbar in de dorpstraat is er niet bij en de drivetrough bij Mac Donalds word ook wat lastig, zo jammer, maar goed ik ga het allemaal beleven. Ga jullie in een volgend verhaaltje op de hoogte brengen. Heb alvast wat foto's gemaakt en op de site gezet.
Dag drie dus. Toen de gordijnen open gingen was het even schrikken,regen?! Jammer maar helaas was het echt waar, maar toen we zaten te ontbijten zagen we het langzaam helderder worden. Dus met jas,voor de zekerheid,de bus ingeklommen. Nou de eerste kilometer ging goed. Maar toen..... Ook in france hebben ze dus last van de regen in het verkeer. Het was gezellig druk en de eerste rontonde stond dus muur vast. Na verloop van tijd kwam dan toch de Gendarmerie opdraven. Niet dat die er wat aan konden doen, maar toch, we hebben ze live gezien! Uiteindelijk gaat 't dan toch weer rijden,opgelost dus. Dit keer zijn we op de Place de la Bastile uitgestapt. Daar waren we weer getuigen van een justicieele interventie. Er werd er een geboeid afgevoerd en de rust keerde weer. We gingen de Place des Vosges bekijken want dat was de moeite waard zo werd beweerd. Nou, dat viel een beetje tegen. Stelt niet zo heel veel voor. Toen op pad naar de Notre Dame, langs het Hotel de Ville om aan de achterkant daarvan de brug over te steken. Dan loop je zo het plein op voor de Notre Dame. Een drukte van jawelste, allemaal 'reislijdsters' met bordjes die een rondleiding verzorgen. Geen gezicht met zo'n ping-pong batje met een hele kudde van die onnozele achter je aan. Als t nou nog met een glas bier was dat je omhoog moet houden
Terwijl Bert en ik de wacht hielden buiten, zijn de dames even binnen wezen kijken,even?! We zijn er maar bij gaan zitten. Net toen we opsporing verzocht wilde bellen, kwamen de dames weer tevoorschijn. Zo jam.... Nee nee, we waren best wel blij, konden we eindelijk wat gaan drinken,biertje? Van daar ging het richting het Pantheon. Daar liggen verschillende prominenten die wat voor frankrijk hebben betekend. Schrijvers en uitvinders enz. Aangekomen in de grote hal zie je dan de Pendule du Foucault.(zie filmpjes) een ingewikkelde opstelling. In het kort komt het er op neer dat door de draaiing en beweging van de aarde de klok de juiste tijd aangeeft. Heel apart, een koord van 66 meter hangt vanuit de koepel met een bol van 28 kgs te slingeren en geeft de tijd aan op een plateau. Van al dat geslinger krijg je toch weer honger. Het weer was goed, de zon liet zich weer zien, dus hebben we lekker op het terras gegeten. Lekkere Cote du Rhone erbij a € 12
. Ach je leeft maar een keer. Na de lunch zouden we nog een kerk gaan bekijken met een boven kerk waar de koning met zijn gevolg plaats nam, toendertijd hoor, maar daar was het nogal een beetje erg druk. Dus het bezoek werd geannuleerd. Na nog wat rond geslenterd te hebben en nog een terrasje zijn we weer richting onze favoriete restaurant gestrompeld, want na drie dagen voel je elke spier en blaar. Dit keer heel erg uitgebreid gegeten en koffie met calvados toe. Zwaar hoor zo'n bezoek aan de franse hoofdstad, maar zoals zo vaak komt ook hier weer een einde aan alle goeds. Ik heb nog een filmpje gevonden over de Champs Elysees en de Arc de Triomph dat geeft een beetje ons gevoel weer van de afgelopen dagen. Voor herhaling vatbaar dus.
Dag twee kende een wat moeilijke start. Na de wekker wilde de geest wel maar de spiertjes nog even nie! Starend naar het plafond raapte we de moed weer bij elkaar. Na het douchen en het opwarmen van de spiertjes was het tijd om de blaren te verzorgen. Is dit leuk, zo door Paris strompelen? Maar na het ontbijt ging het alweer beter. Het motoriek werkte weer bijna normaal. Blij dat we ons in de bus weer neer konden vlijen kon de reis naar het centrum beginnen. We lieten ons afzetten voor het Louvre en bij de eerste meters had een rolator niet misstaan. Wat zouden die frambozen wel niet gedacht hebben. Maar goed,strompelen ging langzaam weer over in redelijk vloeiende bewegingen en via de tuinen en langs de orangerie ging het richting Champs Elysees. Aan het begin steken we Place de la Concorde over en kijken even bij de Obelisque. Wat,waarom en hoe ie er gekomen is? Geen idee,ons latijn is niet toerijkend,want verder als de V van de 5 en M van de duizend komen we niet, maar dat het een karwei is geweest om 'm overeind te krijgen begrepen we wel.Vandaar over de Champs Elysees kijkend zie je de Arc de Triomph al staan. Knap stukkie werk en een leuk idee van 'Nappie' je moet er maar op komen,toch. Op die manier word je niet gauw vergeten,ook al verbannen ze je naar een eiland, maar het is nog goed gekomen met Napoleon, hy is back in town, daar over later meer. Na een rondje onder de Arc gedaan te hebben, waar de plaatsen van de diverse veldslagen vernoemt zijn oa Maastricht, ging het richting Tour de Eiffel. Na de Seine overgestoken te hebben was het weer tijd voor een culinaire stop. Weer erg fijn om te doen, en ook weer even fijn voor de spiertjes, maar goed we moesten verder want de Tour de Eiffel moest bedwongen worden. Daar aangekomen stonden we voor een dilemma. Ja, ga je met de lift of ga je lopen? Nou.......,met de lift denk! Maar..., daar stond een rij voor de kassa waar je echt u tegen zegt. Dus ff overleggen. Besloten werd het toch maar met de benenwagen te doen. Dus kaartje gekocht en daar gingen we. Dat wil zeggen, Bert en ikke(Henry). De dames vonden het te hoog! Beetje flauw, maar van mijn Cobie wist ik nog van de eerste keer dat dat nie wat zou worden, want we hebben niet lang hoeven zoeken om haar vingerafdrukken van de vorige keer terug te vinden. Heb toen een voor een haar vingers los moeten maken en haar aan mijn hand naar beneden moeten leiden. Maar met Bert geen centje pijn, beetje raar ook om m aan mijn hand naar boven te moeten brengen
. Nee, als een (van der) Berggeit ging ie naar de eerste verdieping. Mij zo af en toe buiten adem achter latend. Best gelopen dus. Na wat rond gekeken te hebben volgde de volgende etappe naar het tweede verdiep. Vandaar heb je al een mooie kijk over de stad. De meisjes hadden zich lekker op een bankje geinstalleerd en waren wel nieuwsgierig of we nog terug kwamen. Wij konden hun wel zien, zij ons niet
Na lang overleg besloten we toch maar terug te gaan naar onze vrouwen. Wat moeten ze zo alleen in zo'n grote stad. De afdaling via de trappen ging een stuk prettiger en ons wachten een warm welkom,dachten we. Warm wel, maar dan van de inspanning,dus. s'Avonds bereikte ons het bericht dat er een bommelding was op de Tour de Eiffel en dat zo'n 2000 mensen geevacueerd moesten worden. Had ik toch dat hekje dicht gedaan? Vertel ik nie!!! Maar met die bommelding hebben we niets te maken,ja!
Het werd inmiddels tijd om verder te gaan en een bezoekje te brengen aan Napoleon. Die ligt in het Hotel d'Invalides. Na verbannen te zijn geweest mocht ie toch weer terug komen in Paris. Hij ligt daar samen met nog wat lieden in het Hotel. Maar..... laten we nou net te laat aankomen. Het was net gesloten en dus konden we nie op visite. Zo jammer. Hij ligt daar in een aardig marmeren kissie(hij was nie zo groot) en na wat leeswerk blijkt hij dus in 5! kisten te liggen!(bang dat ie weg loopt,denk?)Te beginnen met o.a. een zinken kist en dan een houten om te eindigen met een mooie gepolijste marmeren sarcofaag. Op de foto ziet het er nie slecht uit, je kan rotter terecht komen nie waar, maar goed, wij konden hem niet zien dus. Teleurgesteld en vermoeid gingen we richting Pont Alexandre om daar weer de Seine over te steken en ons naar het restaurant te begeven. Daar hebben we eerst onze vocht balance weer op peil gebracht met wat rode wijn en bier. Dat werkt toch het beste, want met water moet je je handen wassen niet waar? Na enig vertaal werk en grondige inzage van de menukaart,hadden we weer een goed uitgebalanceerde maaltijd samengesteld. O,O,Oh wat een genot, een boeren pate met wat stokbrood als entree en een pave de rumsteck als het hoofdgerecht en....... creme brullee als dessert. Mjammie!!! La bon vie en france, kon het maar eeuwig duren, maar nee, we moesten weer naar 't hotel, met het openbaarvervoer,de bus,dus. A demain.
Zondag 12 September was het dan zover. We gingen er een paar dagen op uit en bezochten de stad Paris. Voor ons (Cobie en Henry) was het niet de eerste keer. Voor Alie en Bert was het wel de eerste keer. Vooral Alie had zich hier al heel lang (40 jaar!!) op verheugd. Dus nu was het eindelijk zover. Hotelletje gezocht en gevonden in Bagnolet vlak aan de Perephirigue en erg makkelijk gelegen ivm het vervoer in de stad. Voor het hotel konden we zo de bus in en voor het Louvre konden we weer uitstappen. Dus helemaal toppie. De eerste dag zijn we wat vroeger uitgestapt en hebben we de begraafplaats Pere Lachiase bezocht. Hier liggen veel bekende artiesten begraven oa Edith Piaf en Jim Morrison en nog vele anderen. Wij hebben alleen het graf van Simone Signoret en Yves Montand gevonden, maar het is een indrukwekkende begraaf- plaats. Sommige graven zijn complete huizen. Vandaar zijn we verder de stad in getrokken, te voet gingen we Canal saint Martin ontdekken. Een kanaal met sluizen en loopbruggetjes een leuke verrassing in een stad als Paris. Je verwacht zoiets niet in zo'n stad. Heel erg grappig om te bezoeken. Het ligt in de buurt van Gare duNord waar de treinen vanuit noord frankrijk aankomen, daar houd het spoor op en voor wie naar het zuiden wil zal je de stad moeten doorkruisen om daar weer op de trein te kunnen stappen. Vanaf Gare du Nord is het niet ver naar de Sacre Coeur gelegen op een heuvel een fraaie basiliek met een grote trap en fontein ervoor. Aangekomen onderaan die trap hebben we toch maar besloten om de inwendige mens eerst maar eens wat te versterken. Altijd lastig zulke klusjes,vooral als je nogal gek bent op de franse keuken. Na het eten de trap beklommen en de basiliek bezocht. Het is er een drukte van jawelste. Allerlei nationaliteiten schuivelen er door elkaar en voor de basiliek heb je een mooi uitzicht over een groot deel van de stad. Direct naast de basiliek ligt Montmartre de beroemde schilderswijk. Tekenaars en schilders vertonen hun kunsten, sommige zijn echt heel erg goed. Verder vind je er de souvenirshops met allerlei prullaria maar toch wel leuk om te zien. Ook vind je er 'levende' standbeelden van allerlei pluimage,blijft kunstig om zo lang stilte blijven staan. Vanaf de heuvel hebben we nog wat foto's gemaakt van de stad oa van het Center Pompidou en de Tour de Eiffel. Via steegjes en boulevards zijn we langs de Gallery D' Lafayette gegaan en even binnen gewipt om het imposante koepeldak in de gallery te zien. Iets wat je niet verwacht in een warenhuis. Gelijktijdig kwamen we er wel achter dat ons portmonee daar niet helemaal aan de prijzen voldeed. Zo jammer. Horloge,parfums en kleding te kust en te keur, ff sparen nog dan maar. Langs de Opera,een imposant gebouw, zijn we naar het Palais Royal gelopen. Gelijk aan de overkant bevind zich het Louvre,waar we nog wat hebben rond gekeken. Die avond hebben we 'Haut Quisinne' ons laten verwennen. Een heel aparte ervaring, maar o zo lekker, Ze kunnen er echt iets van maken die fransen. Na deze vorstelijke maaltijd zijn we geheel op stand met de lijn 76(laat die daar nou net stoppen)voor dedeur opgehaald en richting hotel getogen, en na de blaren onder onze voeten verzorgd te hebben in een diepe slaap gevallen. Wordt vervolgt.......
Gingen we weer eens terug in de tijd. Ben ik mn carrière lang geleden in de bloemen en planten begonnen. Uit de tijd dat ik nog lang haar had en een jonge blonde god was, zal ik maar zeggen. We deden nog wel eens een bloemenrit naar Schotland, verleden jaar nog samen met mn meisje. Ging het nu een heel andere kant op. Richting Zwitserland moest het dit keer. Niet dat ik zelf in Zwitserland zou lossen, maar toch. Maandag middag werd ik verwacht in Oegstgeest om daar een koeloplegger aan te koppelen. Dus zo gezegd zo gedaan. Vandaar uit kreeg ik de opdrachten mee. Eerst geladen op de veiling van Rijnsburg, het was even zoeken er is daar veel verandert sinds t laatste bezoek. Daarna weer even terug naar Oegstgeest om een koelwand te plaatsen. Dit is een wand om warm en koel te scheiden, want niet alle bloemen moeten gekoeld worden. Het werd me even rustig uitgelegt hoe dat werkt. Ondanks dat er toch een beetje druk achter staat ivm de versheid van de bloemen. Hier zie je dat stressen niet altijd nodig is. Gewoon goed organiseren is eigenlijk al de helft tijd winst. Van daar ging het naar de veiling van Aalsmeer op het oude gedeelte. Dat is bijna nog het zelfde als toen ik nog bloemen en planten reed. Dus dat was makkelijk zoeken. Was dus allemaal eenvoudig. Hier een paar paletten en (bij de concurrent van mn zwager,ook zo'n planten boer) nog een paar deense karren. Van Aalsmeer ging het richting Germanie, waar nog eens een tiental karren op vervoer stonden te wachten. Zo, en toen was ie vol en kon de ‘long way down' beginnen. Inmiddels had ik al contact had gehad met een duitse fahrer die terhoogte van Neu Breisach mn trailer over zou nemen. Hij gaat dan lossen in Zwitserland en brengt hem weer geladen terug, deze rit. Via de 61 langs de Moesel en terhoogte van Ludwigsburg de 65 op richting Landau en Karlsruhe. Bij Kandel even door de deutsche walden naar Lautenburg gereden. Altijd weer spannend door het ‘grote enge bos', Lekkere bundesstrasse en lekker donker. Als je het wald uit komt rijd je zo ‘la pays francaise' in. Fijn gevoel joh, als francofiel, maar das dus van korte duur. Al vrij snel gaat het via de sluizen over de rijn Duitsland weer in. Daar kom je weer op de 5 uit, die helemaal overhoop ligt, met baustelle's en het nodige ongemak wat dat met zich mee brengt. Geduldig en lijdzaam meng ik me tussen de brummi's. De een kan nog harder als de ander, en met 1 kilometer snelheids verschil gaan we dan in halen,in een baustelle. Altijd spannend. Rond half vijf kon het landingsgestel weer uitgedraaid worden, en een tevreden collega verdween in de donkere nacht richting Suisse. En ikke richting dromeland, errug fijn. Rond het middag uur werd het toch alweer redelijk warm in mn slaapkamertje en nog voor de wekker zat ikop de rand van mn bedje. Naast mijn cabine bromde een koelmotor er gezellig op los. Was het die van mijn eigen trailer, die geladen alweer klaar stond. Nog een weinig suf
van alle belevenissen in dromeland, ging het richting douche en fruhstuck, nou ja fruh? Na al dat gedoe met water heb je honger en ikke bestel dus ruhrei mit schinken. Kommen ze an met een bord!! Het leek wel een dieplader vol! Zit je toch weer met de vraag, krijg ik dat op? Nou, ik heb m'n best gedaan. En... jawel holle bolle gijs zat vol, tot aan het randje. Toen de trailer weer aangekoppeld, geladen met Zwitserse chocolade. De andere morgen dat,op de terug weg, weer gelost in Duitsland. Op naar de volgende rit. Deze weer gedeeltelijk geladen in Rijnsburg en en afgeladen in Oegstgeest, en weer ging het richting deutsche freund om te koppelen. Dit keer iets vroeger aangekomen en was hij dus weer iets vroeger terug, maar leeg. Ik mocht gaan laden net boven Moulhouse. Best gelopen, kon ik mn franse tongval weer even testen. Nou, dat beviel prima. Het was soja melk en het was te lossen in Tilburg. Dit keer, omdat iktoch al in la douce france was ben ik via Luxemburg gereden. Even wezen tanken in Rodange, toch wel lekker goedkoop daar. Gelijk even een beetje franse kost tot mij genomen,lekkerrrr hoorr! Wie had het over lijnen? Toen mezelf maar gemengd in de lange sliert caravans. Even gezellig tussen het stelletje amateurs.
Als idioten rossen ze op huis aan, het leven van vrouw en kinders is niet zo belangrijk geloof ik. Tussen al die slingerende apparaten kom je dan op de ring van Brussel. Daar was een gedeelte van de weg afgesloten. En ja, das ff dringen, trekken, draaien en de goede baan kiezen. Tussen Brussel en Antwerpen kwam de bende weer voorbij racen, Joh! Heb ik die vrachtwagen al niet meer gezien?! Het was allang weer donker, toen ik de sleutel weer omdraaide en moe maar tevreden in mn bedje kroop. Dacht ik? De volgende morgen werd ik wakker, stond ik nog naast mn bed! Vergeten te gaan liggen, zeker!!
Maar goed, de melk keurig op tijd afgeleverd, zo ben ikdan ook wel weer. Mocht ik richting huis komen en kwam er weer een einde aan een leuke werkweek. Was echt weer eens wat anders. Voor herhaling vatbaar.
had ik dus m'n bootje gemist! En daar stond ikke dan, wel leeg inmiddels, maar kon niet weg. De boot was reeds vertrokken om 8u en de volgende ging pas om 17.30. Eerst maar eens een bakkie gezet en ontbijtje gemaakt. Mail gecheckt,verslagje geschreven en maar weer spetters tellen
. En wat ga je dan doen? Een wandelingetje maken zat er ff niet in met dit weer. Dan maar de entree en ontvangstruimte van 'Hotel DAF' cleanen. De vloer gedaan en de ramen schoon gemaakt,bleek het toch al een stuk lichter te zijn buiten
. Na al deze inspanningen was het weer tijd voor een tukkie, was toch wel erg bezig geweest al met al. Rond 16u werd het tijd om richting de haven te gaan. Weer het hele gedrang in met al die toeristen. Dit keer viel het erg mee. Om 17.00 mocht ook ik aan boord, dit keer op het bovenste cargodeck. Dat scheelt weer klimmen via al die trappen. Stond m'n truck op deck 5, maar ikke moest helemaal naar deck 9 om in m'n suite te geraken,ja. En... dan weer 1 etage zakken om de maaltijd te kunnen gebruiken. Dan zal je zeggen , neem je toch de lift? Inderdaad, maar aan gezien die door de toeristen waren bestormd, en de gemiddelde wachttijd ongeveer 45 minuten bedroeg was dat geen optie. Om nog een enigzinds warme maaltijd te nuttigen moet je snel zijn, en dus zoals altijd neem je dan de weg binnen door. In het restaurant aangekomen was er dus nog genoeg over voor mij. Er was vis en euh vis en... nog meer vis,errug lekker hoor. Oke, ik weet me te bedwingen en neem maar 2 bordjes vis voor af. Toen het warme buffet maar eens geinspecteerd en daar ook maar 1 keer opgeschept(echt waar hoor) Inmiddels hadden ook de toeristen die weg naar het buffet gevonden, helaas daardoor was het dessert niet meer bereikbaar
. En enigzins teleurgesteld ben ik maar richting suite vertrokken,zo jammer! Daar aangekomen, heb ikin de'royale' badkamer maar een douche genomen. Tijdens deze exercitie kwam de shampoobus te vallen, dus ik buk om hem te pakken! Kom ik ff klem te zitten,zeg. In zo'n douche is dat best lastig, na ongeveer 10 minuten kreeg ik de deur open en kon weer overeind komen, wat een geluk. Voor je 't weet vaar je 3 keer heen en weer voor ze je vinden. Na al dat gedoe moest ik ff uit rusten, hoor, en zakte m'n oogjes weer even dicht. Om 21.15u lagen we aan in Hirsthals en kon de tocht beginnen. Nog even langs de douane om te vertellen dat je leeg vertrekt(rare jongens die vikingen). Om 22u reed ik dan eindelijk weg. Toch nog enigzinds gehinderd door de laatste toeristen die rond die tijd ook de uitgang van de terminal hadden gevonden. Samen met nog een nederlandse chauffeur, dan konden we lekker op de bak een beetje evalueren over de belevenissen van de afgelopen dagen. Je moet 't toch een beetje van je af praten,toch. Best een sociaal vak,chauffeur. Eerste stop was Flensburg,het puntencentrum van Germanie. Als je in duitsland een grove overtreding begaat, kreeg je net als bij ons de jongere 'coureurs', puntjes op je rijbewijs en dat houden ze daar allemaal bij. Uit vroeger jaren moet daar o.a. nog deel 1 en deel 2 van mijzelf ergens in de gewelven opgeslagen liggen. Ja, uit de tijd dat er nog geen computers bestonden en ik nog op een veilingkist achter het stuur zat. Inderdaad lang geleden, ik had nog lang haar denk ik. De volgende stop werd Haseluhne aan de B213. Op de bundesstrasse mengen we ons tussen de 'groentebandenjongens'. Die van: 'onze lichten hebben een machtige gloed op de weg' weet je wel? Zouden ze eigenlijk eens een liedje over moeten maken, gi di up go, of zoiets. In Haseluhne aangekomen werd ik bestormd door een vrouw van mijn leeftijd ongeveer
. 'Ik ken jou van vroeger' Ja ,je schrikt ff hoor! En denkt,straks gaat ze nog vertellen dat je de vader van d'r kind ben
. Maar nee, ik kende haar ook. Zij had ook voor Frans Maas gereden en was inmiddels zelfstandig ondernemer geworden. Rijd tussen Zweden en Frankrijk heen en weer, was wel weer even leuk om een beetje bij te praten. Na het ruhr-ei mit schinken werd het toch weer tijd om afscheid te nemen. En het laatste stukkie onder de wielen door te draaien. Even nog in file gestaan bij Woerden, om het af te leren, en toen naar m'n meissie toe. Weekend!!
Nou nou, naar Noorwegen,is dat wat? Daar was ik nog nooit geweest, dus gaan we dat maar eens ondernemen. Een rederij was een container vergeten te verschepen en die moest dus met spoed naar Noorwegen. Naar Sandefjord om precies te zijn. Dus container op gezet, en op pad. Via Bremen en Hamburg richting Denenmarken. Waar ik in Hirsthals op de boot geboekt was naar Larvik. Best gelopen ff zitten dus. Het ging allemaal voorspoedig. Via het boekingskantoor en de douane wat buiten Hirshals zit was ik netjes op tijd bij de 'superfast ferry'. Het was behoorlijk druk met toeristen,die je eigenlijk terroristen zou moeten noemen. Helemaal gek worden ze, bang om de boot te missen. En dan gaan ze met vakantie zou je zeggen. Voor ik de boot op mocht heb ik het allemaal met verbazing staan aan schouwen. Leuk schouwspel moet ik zeggen. Eenmaal aan boord worden het weer hele andere mensen. Er word gegeten,gelachen en gezopen! En dit is nog maar een korte overtocht. Met 3 uur en 45 minuten sta je aan de overkant. En dan begint de crazy race opnieuw. Want.... We gan met vakantie,toch? Van de boot moet je je bij de douane melden. En dat vond die douane wel interessant een truck met een container uit Holland. Of ik nog wat aan te geven had? Nou, nee. Maar ze wilden toch wel even kijken in de cabine en naar de lading. Dus dan sta weer even. Vreemd hoor, had me op de boot gedoucht en geschoren, dus daar kon het niet aan liggen. Maar t was allemaal goed, maar ze gingen even mee naar m'n los adres. Daar stond men met smart op mij te wachten. Dus in convooi naar de klant. Die waren op de hoogte van mijn komst en wilden wel even wachten om mij nog te lossen, zodat ik de volgende morgen weer terug de boot op kon. Het zou dus een flits bezoek aan Noorwegen worden, zou dus. Tijdens het lossen bleek dat niet alles daar gelost moest worden. Er bleek nog een adres in te zitten. Dat wist ik wel, maar wist niet beter dat die daar ook eruit zou gaan. Maar wat schets mijn verbazing, ik moest die dus zelf lossen. Nou was het de buurman, maar die was al even naar huis. En dan begint de stress, het moet er toch uit ivm met die boot die je moet halen. Dus bellen over en weer. Er bleek nog wel iemand aanwezig te zijn op het adres, maar die wilde het niet aannemen. Was niet zijn afdeling en wilde geen verantwoording nemen voor die ene palet. Zo jammer!! Heb zelf nog van alles geprobeerd om hem toch maar kwijt te raken. Zielig doen, een specialiteit van me op zulkwe momenten, geld bieden, het mocht niet baten. Ook vanuit Holland werd van alles geprobeerd. Maar het viel allemaal niet mee. Toen nog bij een lokaal transportbedrijf geprobeerd om de palet kwijt te raken, maar helaas gesloten. Maar toen kwam er toch nog een telefoontje,laat op de avond. Als het goed was zou er iemand om 6 uur de andere morgen komen om te lossen. Dus, het moede lichaam, van alle inspanningen, maar eens te rusten gelegen. De andere morgen om 5.45 weer fit uit m'n mandje gestapt en in de wachthouding. Het werd zes uur, niemand! Het werd half zeven, nog niemand. Zo jammer. Tijdens het wachten heb ik me op een wetenschappelijk onderzoek gestort. Het regende, en nu blijkt dat hier de spetters ook een stukje omhoog vallen!! Zogenaamde norske pijpenstelen, heel bijzonder. Om 7.40 kwam er dan toch iemand aan rijden. Maar we beginnen pas om 8 uur,dus. Daar ging mijn bootje dus. En dan sta je te kijken. Vanavond om 17.45 hoop ik dus weer te varen. We gaan het zien. Het is niet anders. Word vervolgt.
Ik ben de vakantie bijna alweer vergeten. Maar ja,zo gaat dat nou eenmaal. Als je vroeg gaat, zie je nu iedereen vertrekken naar zonniger oorden. Maar........,ik heb nieuws! Daarvoor hoef je niet naar het buitenland! Wat een weer,soms een beetje puffen en zweten, maar ach ook dat went. En het uitzicht van achter het stuur word er mooier van. Er komt wat voorbij rijden,wat een uit zicht!! Errug fijn hoor. Ik ben vooral bezig in de zeecontainers,het werk is lekker aangetrokken dus er is genoeg te doen. Soms zit ik de hele dag in de stad en omgeving en dan weermag ik eens wat verder weg. Ben s'avonds nog weleens thuis en dat bevalt goed. Laat dan de truck in Rotterdam staan en kom met t service autootje naar huis. Van de week een beetje van alles gedaan. Maandag in Nijmegen wezen lossen en terug geladen op de terugweg. Dinsdag een beetje van terminal naar terminal zitten rijden.Tot dat ze er achter kwamen dat er een foutje was gemaakt met een referentienummer. En..... toen hadden we ook weer retourlading. De goede container brengen en de verkeerde weer mee terug. Een soort bezigheids therapie dus. Ik kreeg een nieuwe chauffeur mee, want er gaat een collega vertrekken,zo gaan die dingen soms.Donderdag eerst een container geladen en op de maasvlakte ingeleverd.Toen ging telefoon, je moet naar Bremen. Heb toen gekoppeld met een andere collega en zijn container in geleverd. Omdat het om een koelcontainer(reefer) ging voor duitsland,en die gekoeld moest blijven, moest ik een chassis met generator gebruiken. In rotterdam een reefer opgezet en toen op pad. Op m'n laad adres moesten de goederen nog gekeurd worden en daar door werd het wat later. Uiteindelijk vertrok ik om 16.30 richting Bremerhafen. Door de vakantie was het niet erg druk,dus het reed aardig door. So far so good, maar net voorbij Nunspeet ging het mis. Ineens stonden we stil op de A28. Er bleek een bermbrand te zijn en het vuur was naar de middenberm overgeslagen. Ja, en daarsta je dan. Eerst maar eens koffie gezet en eens een boterhammetje gemaakt. In paniek kunnen we altijd nog raken,toch? Na verloop van een half uur kwam de politie de luxe wagens er tussen uit halen. die moesten eerst weg en dan zouden ze zich om de vrachtwagen bekommeren. Met de luxe wagens weg en de agent steeds verder weg kwam er steeds meer ruimte. Best gelopen,er zit ook een achteruit op die truck van mij! Dus in z'n achteruit zo'n twee kilometer terug gereden naar de afslag Nunspeet en met een flinke draai de oprit af naar beneden. Daar aangekomen stond de dienstdoende agent een beetje raar te kijken. 'Waar kom jij vandaan' vroeg hij. 'Nou,van die kant' zei ik. 'Maar het is niet de bedoeling dat de vrachtwagens dat ook gaan doen'zei hij. 'maar ik ben er nou toch' zei ik. Met nogeens de mededeling dat dat niet de bedoeling was moest hij me toch kwijt en liet me door rijden. Via Elburg ben ik binnen door weer bij Weesp de snelweg op gekomen. Je maakt wat mee zo onderweg.En zo kwam alles toch weer goed en kon ik m'n container op tijd afleveren. De andere dag heb ik in Bremen weer een container op gezet en aansluitend nog gelost in Utrecht. Op die manier werd het toch weer een leuk weekje en staan we weer gereed voor de volgende week. Nou vanavond moet t dan gaan gebeuren,worden we wereldkampioen of niet. Ik ben er klaar voor. Tot de volgende mail groeten Henry
